Açalya

Archisugar Esra'nın öncülük ettiği Montessori mail grubunun bu haftaki etkinliği su ile ilgili. Gruba henüz üye değiliz, bu yüzden 'çorbada bizim de tuzumuz olsun' dan ziyade, köfteye maydanoz olduk, hadi bakalım.
Etkinlikte sanırım her hafta bir nesne veya bir sözcük seçiliyor ve onu kullanarak çocuğun yeni şeyler öğrenmesi, bildiğinin farklı taraflarını görmesi sağlanıyor.

Biz de geçtiğimiz Pazar günü Long Beach'teki Aquarium of the Pacific'e gittik. Öyle ya, bu yediğimiz balıklar nasıl yaşar, nasıl hareket eder, kitaplarda henüz oltaya gelmemiş, tavaya henüz girmemiş balığı göster göster, nereye kadar değil mi?

Hayvanat bahçesini ziyaretimizde babası tavukların, kazların, ördeklerin yanından geçerken "mmm lecker lecker!" diye Dante'ye önemli bir hayat dersi vermişti. Bu sefer ben, bir sürü balığın içinde sardalyaları ve levrekleri görünce "oooo oğlum bak bunlar çok lezzetli olur, yanına bir de roka (rakı da olur) mmmmm" diye hayatının en önemli derslerinden birini verdim. Hele gerçek boyutlardaki, koca bir koyun büyüklüğündeki kara levreğin heykeli (daha küçükleri vardı yüzen ama o kadar büyüyor diye göstermek amacıyla heykelini yapmışlar) karşısında durup "bundan ne et çıkar beah!" diye Türklüğümü de oracıkta kanıtlayıverdim. Hatta bunlar yazarken canım acayip balık çekti. Eh! akşama balık var...

İkinci etkinliğimiz, yüzme derslerine başlamamız oldu. Ela Selin ve Anatol'e fena halde özendik. Bir süredir yaz sıcaklarını yaşayan burada iki gündür tekrar soğuyan havaya inat gittik ilk dersimize. Sabahın 10'u, hava hala soğuk, güneş bir çıkıyor bir kayboluyor, hafif soğuk bir rüzgar...bebeleri havuza alıştırmak için muhteşem bir gün değil. Havuz ısıtmalı da olsa, açık havuz. Alman arkadaş Gudrun'la homurdana homurdana soktuk çocukları. Bizden başkası da gelmemiş derse. Koca havuz bize kaldı.
Gudrun ilk çocuğu Helene'yi Almanya'da yüzme kursuna götürmüş. Elbette buradakiyle karşılaştırdı. Almanya'daki daha çok eğlence-oyun ve çocuğun suyla barışmasını sağlayan kurslarmış. Buradakini ikimiz de kuralcı bulduk. Bize sanki şimdiden olimpiyatlara yüzücü arıyorlarmış gibi geldi. Dersin temel amaçlarından birisi, suya düşen bebeğin güvenli bir şekilde suyun yüzeyine çıkıp sırt üstü dönmesini, yada düştükten sonra yüzünü havuzun kenarına dönerek kenara doğru yüzmesini ve oraya tutunup yandan bacağını atıp dışarı çıkmasını öğretmek.
Her ne kadar oyun ve şarkılar eşliğinde öğretseler de, örneğin ilk derste bebeği biiir ikiii üüüç löp diye havaya kaldırıp suyun içine kafa da dahil sokmak bize hiç sevimli gelmedi. Bu işi önce ebeveynler yapıyor, biiir ikiii üüüç! haydeeee kafalar içeri (bebekleri suyun üstünde ellerimizle tutuyoruz) Neymiş, yüzümüzde kocaman bir gülümsemeyle sudan çıkacakmışız ki bebeklerimiz de 'aaa ne eğlenceliymiş!' desin. Yahu sudan çıkarken güleceğim diye su yutmaktan anam ağladı. Sırf Dante'ye 'bak oğlum ne güzel, aşağısı çok güzel' diye mesaj vereceğim diye günlük su ihtiyacımı karşılamış oldum. Zaten Dante dersin sonunda artık huysuzlanmaya başlayınca bu suya dalma kısmını onun adına es geçtim, kendimi feda ettim. Şanslı velet!
Zavallı Philipp, annesi daha "kafalar suyun içine mi? nasıl yani?" diye söylenirken, eğitmen tarafından hop diye "aha işte böyle" diye kendini cumburlop suyun dibinde buldu. Gudrun hayretler içerisinde, su yutmuş öksüren oğlunu sakinleştirmeye çalışırken, Dante de bana teşekkür eder gibi sarılmış, olayı kocaman gözlerle izlemekteydi. İkinci dersin daha sıcak bir havada, daha çok bebekle ve kafalar suya girmeden olmasını umuyoruz, ama dersin bu kısmı sanırım her hafta 'kaçınılmaz'...üzgünüm Dante!

Havuzda fotoğraf motoğraf çekemedim, kıçımız dondu, sıcak suya attık kendimizi hemen. Çıkışta da havlulara sarınıp topuklarımızı kıçımıza vura vura soyunma odasına koştuk...artık fotoğraflar haftaya...