Açalya

Sen kalk da...

2011-11-09T17:37:00.001-08:00

ATAM !!!

Sen kalk da,

Bu şerrrefsizler yatsın,

Olayı kökünden çözem !!!

Bugün ne yaptın?

2011-10-25T23:25:00.000-07:00

Bırak bugün Allah için ne yaptığını düşünmeyi,
Kandırma kendini, çünkü hepsini kendin için yapıyorsun...
Bugün Van için, insanlık için ne yaptın onu söyle!


Yukarıda: 1999 İzmit depreminde yardıma koşmuş bir "insan"

Alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste.

2011-10-24T16:07:00.000-07:00

İnsanların başına gelen felaketleri "Allah'ın sopası yok, hadleri bildirildi" diye yorumlayan dümbeleklerin, koca bir deprem fayının üstündeki İstanbul'da oturması bir ironi midir? Yarın İstanbul'da 7 şiddetinde bir deprem olmayacağını kim bilebilir?

Depremden etkilenenler şimdi "alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste" demez mi? İşimiz gücümüz kader, ceza, fitne fücur, beddua, zart zurt...

Çizgi-roman seven çocuk ve gençlere müjde!

2011-10-18T16:18:00.000-07:00

Sevgili arkadaşım yazar/çizer Nihan Sarı ve diğer çizer arkadaşlarının yaptıklarına bir gözatın.

Türkiye'de, çocuk ve gençler için çizgi-roman sektöründe bir boşluk daha dolduruldu.

Elinize sağlık!

Kutsanmış elma yemem!

2011-10-05T11:02:00.000-07:00

Burada bir market var, pek severim, bir ayağım orada, ikinci adresim, kısacası "bokum kurumaz". Haftasonu sabah oraya ekmek almaya gittim. Evde elma da kalmamış, onu da alayım diye elmaların yanına gittim. Sabah sabah elmaların rafına yapıştırılmış koca bir Yahudi yıldızı sembolü. Altında da "Approved by Jewish Congregation" ( Yahudi cemaati tarafından onaylandı) diye yazılmış. Bir de güzelce lamineyle kaplamışlar.

Marketin müdürünü buldum;

"Bu nedir böyle?"

"Yahudi yeni yılı yaklaşıyor o yüzden yapıştırıldı"

"Beni ilgilendirmez o. Bu elmalar dinen onaylanmış helal elma da, öbürleri haram elma mı?"

"gak guk"

"Yani şimdi ben namazında niyazında bir Müslüman olsam, bu elmayı alır mıyım almaz mıyım?"

"Almazsınız sanırım"

"Almam tabi, hatta böyle birşeyi ön plana çıkardığınız için bir daha marketinize ayak bile basmam. Hangi elmanın onaylandığıyla ilgilenen Yahudiler, kendi cemaatlerinin yayınladığı dergiler varsa oralardan öğrenebilirler, bu beni ilgilendirmez. Sabah sabah dinle ilgili birşey görmek isteseydim bu güzel Cumartesi sabahında buraya değil tapınağa giderdim. Şimdi söyleyin, bu elmaları neye göre onaylamışlar? Nesi kosher bunların? Organik de değil oysa. Bu arada, Müslüman bayramı da yaklaşıyor, helal et de satacak mısınız? Peki "içinde domuz yağı bulunmaz" ibareli mallar da mı satacaksınız?"

"gak guk, düşünebiliriz bunu, rahatsız olduysanız kaldıralım onu oradan"

"Dininin gerektirdiği gibi yaşayan bir Müslüman olsaydım ayrımcılık yaptığınız için yasal yollara başvururdum, dua edin ki tanrıya inanmıyorum."

"-dumur- Çok özür dileriz, derhal kaldırtacağım bunu"

"Dini sembollerin ve inançların gözümüze gözümüze sokulduğu bir dünyada yaşamak istemiyorum"

Adam etiketi oradan söküp bana iyi günler diliyor. Arkamdan muhtemelen;

"~~vah zavallı, gencecik sıyırmış kafayı, kapıdan çıksın da gene yapıştırırım ben bunu~~"

Köy tekerlemesi

2011-09-08T11:16:00.000-07:00

Geçen sene ortaokullu yeğenim, tatil dönüşü ödev olarak birer tekerleme yazıp getirmeleri istenince, anneannesine (yani anneme) başvurmuş. İnternete de başvurabilirdi ama, anneannesinden daha orjinal birşey çıkacağını düşünmüş olmalı. Yanılmamış! Annem, ta 5-6 yaşlarından beri bildiği, o zamanlar köyde tüm çocukların söylediği (ama şimdiki köy çocuklarına sorsan "o piti piti karamela sepeti"ni bilirler de, bunu bilmezler), oyunda ebe bulma tekerlemesini söylemiş. Ama bizim kız tekerlemeyi pek müstehcen bulmuş, vazgeçmiş ne yazık ki.

Can Yücel'in mahkeme savunması geldi aklıma.

Annemin çocukluğundan (yani 1940'lı yılların başından) kalma tekerleme mi? İşte size Anadolu'nun bağrından, eski zaman tekerlemesi:

Birlim birlim
Altın kilim
Horoz budu
Tavuk götü
Var gadı gızına
Selam götü
Selamını aldım
Sığıra saldım
Sığır sıçtı
Peynir çaldım
Lakka lukka
Pirinç turunç

Roket sorunsalı

2011-08-10T11:50:00.000-07:00

Dante'nin en favori "roketleri"

Dante bu. Hem zehir gibi, hem masum. Bilgiye aç.

Her bilginin zamanı, zemini var. Hele 4 yaşında bir çocuğun öğrenmesi gereken en son şey "din bilgisi". Babasına kalsa hiç bulaşmasın daha iyi, "Ne kadar uzak kalırsa o kadar iyi" diyor. Bilim adamından beklenecek bir yaklaşım. Bilimin önündeki en büyük engelin din olduğunu düşünüyor, haksız mı?!

Öğrensin din nedir, ne değildir. Ama zamanı gelince.O yüzden zamanı gelinceye kadar onu her türlü dinden, dogmadan, ayıptan, batıldan uzak tutmak benim niyetim. Soyut kavramlara gelmeye daha uzun bir süre var önümüzde.

İstanbul'da havaalanından çıktıktan sonra dikkatini ilk çeken şeylerden birisiydi minareler. Hele tepeleri pırıl pırıl galvanizli metal, uzun uzun minareleri görünce Dante, heyecanla çığılığı bastı:

"Anneeee roketlere baaak!"

Gösterdiği yönde rokete benzer sadece minareler vardı. Duruma müdahale etmek gerekti. Dante'nin soruları bitmek bilmez şimdi diye hayıflanırken, Dante bombayı gene patlattı:

"Bunlar uçuyo mu?"

Aklıma gelen ilk cevap:

"Bir nevi uçuyorlar oğlum!"

Kars'a gidiyoruz

2011-06-17T11:18:00.000-07:00

Kars dendi mi burnumun direği sızlıyor. Bunda, Orhan Pamuk'un "Kar" kitabının, Kars kaşarının falan da etkisi mutlak vardır ama en büyük nedeni, yirmili yaşlarımın başında, ablam orada öğretmenlik yaparken ziyaretine gitmiş, şehri görmüş olmam.

Ardahan'ın Damal ilçesinde mecburi hizmetini yapan, -hala oraları burnunun direği sızlayarak anlatan- bir öğretmendi ablam (Akasya). Damal, Gürcistan sınırında.
Ankara'dan Kars'a uçağa binmeden önce, askeri kimlik kartımı botumun tabanına koyduğumu hatırlıyorum. Kim söyledi bilmiyorum ama Kars'tan Damal'a minibüsle yolculuk yaparken cüzdanımda askeri kimliğimin olmamasının yararıma olacağı söylenmişti. Herhalde Ankara'nın doğusuna gidiyorum diye midir nedir?! Yıl 1995.

Ablam çok gülmüştü botumun içinden askeri kartımı çıkarınca. Zaten yolculuk boyunca ne kadar saçma olduğunu görmüştüm. Havaalanından itibaren Damal'a kadar süren yolculukta, Damal'daki insanların candanlığını, yardımseverliğini hiç unutamam.

yıl 1995, Damal'daki tabela ve üniversite öğrencisi Açalya :o)

Oradaki okulların halini bilirim. 16 senede değişen mutlaka birşeyler vardır diye umuyorum.

Kars'ın köylerinden okumak için gelip, süt fabrikasının kullanılmayan bir binasından yaratılmış Kars Sabancı Kız Öğrenci Yurdu'nda kalan 100 kız öğrenci, yurtta yemekhaneye inmek, ders çalışmak, çekirdek çitleyip TV seyretmek gibi aktivitelerine en güzelini eklemek istiyorlar; Kitap okumak!

Yurt yönetimi, yurdun boş bir odasını kütüphaneye çevirmiş. Duvarları boyamış, temizlemiş. Kitap raflarını koymuş. Ancak kütüphaneye koyacak kitap yok. Raflar boş.

12-18 yaşlarındaki bu kızlarımızın ufkunu açalım. Kitap gönderelim. O rafları dolduralım.

Kitap göndermek isteyenleriniz Facebook'taki Minik Kardeşlermize Hep Destek Tam Destek adlı grubumuzla iletişime geçebileceği gibi, aşağıdaki adresi de kullanabilir:

Yurdun iletişim bilgileri:

Adres	: Yeni Mahalle Eski Süt Fabrikası Yanı Kars
Tel	: (474) 212 18 99
Faks	: (474) 223 39 63
Web Adresi	: okulweb.meb.gov.tr/36/01/962772/
Müdür	: Çiğdem Karadaş
Tel	: (474) 212 01 48
E-Posta	: 962772@meb.k12.tr

Haydi, evimizde artık okumadığımız kitapları yada gönlümüzden kopup satın aldığımız kitapları bu kızlarımızla paylaşalım.

Avokadonun en tatlı hali

2011-06-02T23:01:00.000-07:00

Maui (Hawaii) 'de bir restoranın bahçesindeki dev avokado ağacının altındaki tabelada diyor ki: "avokadolarımızı çalarken yakalanırsanız, hayatınızın geri kalanını bulaşıklarımızı yıkayarak geçirirsiniz"

Ben avokadoya bir türlü alışamamıştım.

Hani daha olgunlaşmamış, yeşil kabuklu ceviz olur, içinde çıtır çıtır nefis bembeyaz ceviz olur, ağacın altında oturup yeşil kabuğunu taşla kırarsın, kabukları ellerini boyar, haftalarca çıkmaz elinden, kendine hakim olamayıp onlarca yersin, sonra da acayip sivilce yapar, yüzünden de onlar gitmez bir türlü...Ah taze ceviz ah! (Çocukluğumun, ilk gençliğimin damak anıları içindedir)
İşte aynı o tat! İşte avokado benim için o eski tat! Bu nedenle severek ama çok nadir yiyordum. Tabi öyle aman alayım da salataya katayım, guacamole yapayım falan demiyordum. Dante katılara geçtiğinde yoğurdun içinde bol bol yedirdim ama yediklerinin içine kakalama yaşı çoktan geçince yemez oldu avokadoyu.

Satın aldığımda yumuşayıp foslatana kadar beklettiğim için suçluluk duygusuyla bir daha elime almaz olmuştum. Tammo da zaten garibim, hiç öyle "avokado niye almıyorsun kadın? yap şöyle avokadolu birşeyler, bıktık cacıktan, kaşık salatandan" diyen bir adam olmadığından, bizim evde avokado sayfası kapanmıştı.

Ta ki bugün, Dante'nin sınıf arkadaşlarından bazılarının anneleriyle parkta piknik yaparken, Burmalı ve Vietnamlı olan ikisi, avokadoyu ülkelerinde nasıl yediklerini söyleyinceye kadar.
Avokado onların ülkelerinde normalden büyük yetişirmiş. Yarıya bölüp üstüne süt tozu ve toz şeker, yada sadece toz şeker serpip kaşıkla yerlermiş. "Çocukluğumuzda tatlı niyetine bunu yerdik" dediler. Şimdi de çocuklarıyla evde böyle yiyorlarmış, ayrıca meyveli ve ballı smoothie yaparken, mutlaka içine bir tane de avokado katıyorlarmış.

Tabi hemen piknik sonrasında markete uğrayıp iki avokado kaptım, eve gelince blender'ın içine bir taze kayısı, bir mango, bir muz, bir tane de avokado attım, bal ve süt koydum. Çıkan koyu smoothie'yi İkea'nın dondurma kalıplarına döktüm, buzluğa koydum. Nasıl nefis oldular anlatamam! Siz kendi meyvenize kendiniz karar verin. Elinizde birbirine yakışan hangi meyve varsa.
Diğer avokadoyu da kesip üstüne toz şeker serpip yiyeceğim, denedim o da nefis oluyor!

Ben avokadoyla böyle barıştım.

Aranızda burun kıvıran, almaya çekinen, gözünde büyüten varsa (Türkiye'de nerelerde bulunur, kaça bulunur, cep mi yakar hiçbir fikrim yok) hiç olmazsa 1 tane alıp denemenizi tavsiye ederim.

Not: Linkleri özellikle Türkçe linklerden seçtim ki herkes öğrensin, anlasın.

Sidik yarışı

2011-05-20T00:33:00.000-07:00

Sitenin sokaklarından birinde Dante ve bir oğlan oynarken, ben de kaldırımda tünemiş seyrediyorum. Diğer oğlan neredeyse 5 yaşında ve bir tane de ergen bir abisi var herhalde ki sürekli abisinden bahsediyor. Bu, şimdi masum olup ne yazık ki koca koca adamların, kadınların ömür boyu yakasını bırakmayan sidik yarışı muhabbetini çaktırmadan dikkatle izliyorum:

X- Ellerini havaya kaldırıp "My brother is tall and big...." (Benim abim uzun boylu ve büyük)

Dante de aşağı kalır mı?

D- "I have a brother too. He is tall, strong and great! And that's Denizabi!" (Benim de abim var. Uzun boylu, güçlü ve çok iyi. Adı da Denizabi!") (yakında 8 yaşına girecek Deniz'in adının öyle olduğunu sanıyor, Denizabi yani)

X- "Our car is huge! We have a Hummer." (Bizim arabamız kocaman! Bizim Hummer'ımız var)

D- "We don't have a big car" (Bizim büyük bir arabamız yok) (aslanım benim, ana-babasının oğlu, mütevazi, dürüst oğlum benim)

X- "What is your car then?" (Arabanız ne marka peki?)

İçimden "a ha Dante! şimdi ne diyeceksin bakalım?!" derken, 2 saniye duraksadıktan sonra lafı yapıştırıyor. Araba markalarından bihaber Dante, çocuğun anlayamayacağı bir marka uyduruyor kıçından.

D- "Cabudeka"

X- "ha???"

A- nihahahahah (içimden)

Neden?

2011-05-13T23:24:00.000-07:00

Bu "neden?" soruları dönemi çok eğlenceli, uzun süredir biz de "~~keyfini çıkarıyoruz~~".

Merakımdan, CHP'nin seçim reklamı filmlerini görmek için resmi sitesine girdim. Sesleri duyunca, Dante anında yanımda bitti tabi. Çocuk bütçesi ile ilgili bir tanıtım filmi yapmışlar. Hadi dedim Dante de yanımdayken bari onu seyredelim, çocukla ilgili ya. İçime doğmuştu; kesin bir fakir bir de zengin çocuk olur dedim. Yanılmadım. Sokakta seyyar tartıcılık yapan bir çocuk başrolde...Kafamda "şimdi bu kesin sorar, `anne bu çocuğun elinde ne var? Neden?" diye ben saf saf kurarken, Dante asıl bombayı patlattı:

D- "Anne, bu çocuk neden yalnız dolaşıyor?"

Bir süre, "bazı çocuklar çalışmak zorunda" diye açıklamayı düşündüysem de, bunu daha 4 yaşına girmemiş, `çalışmayı, babasının sabah işe gitmesiyle açıklayan, sadece yetişkinleri çalışırken gören bir çocuğa nasıl anlatırım, kendi yaşındaki çocukların çalışması gerçeğiyle şimdi mi tanışsın, daha zamanı var` vs. diye bocaladıktan sonra, şu anda halihazırda işimize yarayacak bir cevaba dönüştürmeye karar verdim. "Öğreten adam" edasıyla;

A- "O çocuk annesinin elini tutmamış, annesini çarşıda kaybetmiş. Annesi de onu arıyormuş. Annemizi görmeyince ne yapacağız? Hemen bir dükkana girip anneni kaybettiğini söyleyeceksin, onlar polisi arayacak, polis gelince polise kendi adını, annenin babanın adını söyleyeceksin, sonra da ev adresimizi (ezberletmiştik) söylersin."

D- "Evet! Polis arabasına binem?" (evet aynen böyle; "binem". Bizim köylüler gibi ve kimseden duymuşluğu da yok...genler!)

A- "Bin yavrum, aman kaybolma da!"

D- "Neden?"

A- ~~pffffff~~

Geleceğe dönüş

2011-05-07T21:08:00.000-07:00

Anneler Gününe özel...

ɯǝɔlǝƃ 'ɯiʇʇiƃ ɐʎ,ɐɯnɔ

2011-04-10T12:32:00.000-07:00

"Çıplak ayak"la

2011-03-28T11:42:00.000-07:00


Muş'un Korkut ilçesi Doğular mezrası

Bir öğretmen diyor ki;

"Bu köylerin yolu toprak hala, kışın kardan kapalı olan yollar ilkbaharda karların erimesiyle çamurdan ulaşılamaz hale geliyor, çamur kuruyunca da yolda oluşan derin izlerden ulaşılamıyor, ancak arazi araçları yada traktörlerle ulaşılabilir...kısaca kendi halinde bir yaşam, dünyadan uzak"

Ülkemiz sınırları içindeki bu okullarımızda canla başla çalışan, fedakar öğretmenler bunlar.

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ü, buralardaki okulları ziyaret ederken görmek, "çıplak ayakla" o çamurların içinden geçerek bu köye ulaştığını görmek istiyorum.

Çok mu şey istiyorum?

AnneJim

2011-03-24T23:06:00.001-07:00

Şimdi ben buna “annecim” demeyi öğreteyim dedim geç olmadan.

A- “Oğlum hadi bi annecim de”

D- “Hayııır anne, anneJim olmaaaz! Jim Knoph‘ta olar Jim.”

Daha ne duruyorsunuz? Haydi oyuncaklar yola çıksın!

2011-03-17T11:08:00.000-07:00


Kadın Emeğini Değerlendirme Vakfı İstiklal Caddesi Bekar Sokak No:17 Beyoğlu İstanbul Tel:(212) 292 26 72 Faks: (2112) 249 15 08 www.kedv.org.tr kedv@kedv.org.tr

Ekleyin, valla gelip kontrol edicem!

2011-03-12T21:41:00.000-08:00


Minik Kardeşlerimize Hep Destek Tam Destek

Şu yukarıdaki logoyu bloglarınızın yan tarafına kopyalayıp, altında verdiğim linki de yönlendirme linki olarak veriverin bir zahmet.

Facebook'ta kurulmuş bu güzel yardım grubunu ziyaret edin, yaptıklarına bir bakın, o zaman logoyu seve seve koyacaksınız. Daha çok kişiye ulaşması için grubun sayfasını Facebook/Twitter duvarınızda paylaşıp listenizdekiler tarafından da paylaşılmasını isteyin, bloglarınızda yazın, logosunu koyun...Sizin aracılığınızla kimbilir kimlere ulaşacak, böylece yardımlar çoğalacak.

Kendi yağında kavrulan, canla başla, ihtiyacı olan köy çocuklarına mont, ayakkabı/bot, kırtasiye, kitap, oyuncak alıp gönderen grup üyelerine sizler de bir omuz verin.

Hadi hemen koyun logoyu, valla bir elimde ince belli çayım, öbür elim kıçımda gelip kontrol edicem tek tek ona göre!

Kutlamayı Reddediyorum

2011-03-08T08:57:00.000-08:00

Kadınlar Günü'nü kutlamayı reddediyorum.

Sevmiyorum ayrımcılığın hiçbir türünü. Bahşedilmiş gibi eğreti duran hiçbir "Gün"ü sevmiyorum. Bıktım artık ezilenin, zayıfın, düşkünün "günü"nü kutlamaktan, bir parçası olmayı reddediyorum.

Kadınlar Günü, Çocuklar Günü, Zencilerin Ayı, İşçiler Günü, Engelliler Haftası...

Çözümün yoksa, daha iyi bir planın yoksa çal ağıza bir parmak "Gün" ilan et. Oh ne ala!

Ben sporcunun zeki, çevik ve "apolitik" olanını severim

2011-03-04T16:21:00.000-08:00

Bugün okudum gazetede;

Bazı ünlü sporcular milletvekilliğine soyunmuş.

NBA'in ünlü basketbolcusu, THY'nin yeni yüzü Kobe Bryant'a, bir sporcuya, üstelik en alakasız sporcuya, dünyanın sorulabilecek en alakasız sorusunu sormuşlar dünkü THY kutlamasında;

"Ermeni soykırımı hakkında ne düşünüyorsunuz" diye. O da bu en salakça soruya en akıllıca cevabı vermiş:

"Ben sporcuyum, politikayla alakam olmaz!"

İşte budur! Spora siyaset, din, dil, ırk karıştırmayın...

Blogspor

2011-03-01T21:50:00.000-08:00

Futbolun, hayattaki bir sürü şeyin önüne geçtiği nadir ülkelerden biri Türkiye. Latin Amerika ülkelerinde de bir sürü şeyin önünde futbol ama, o ülkelerde kimse bu körolasıca futbol yüzünden evindeki internet özgürlüğünü yitirmiyor.
LigTV milyarlarca lira ödeyip futbol maçlarının yayın hakkını satın almış. TV’de para karşılığında maç seyrettirecekken, bazı akıllı bıdıklar da blogları üzerinden bedava maç yayını yapmış. LigTV yasal hakkını kullanıyor elbette. Ancak Türkiye’nin internet altyapısı ve internetle ilgili yasaları öylesine güdük ki, üç blog yüzünden üçbin blog kapatılıyor. Çünkü münferit kapatmayı sağlayacak altyapı ve yasa yok.
Google/Blogger da “Ben anlamıyoğ siz” deyip işin içinden sıyrılıyor, yada “Kurun adam gibi altyapınızı, oluşturun adam gibi yasanızı öyle bakalım icabına” diyor belki de kimbilir…
“Bloguma Dokunma” kampanyası başlatıldı. Kısa bir süre içinde 6 bin üyeye ulaşıldı. Bu sayı katlanarak artar. Birşeyler olacak, bir sonuca varılacak, öyle umuyorum. En kısa zamanda insanlar bloglarına dönebilecek. Belki yarın, belki yarından da yakın, belki 2 sene sonra, kimbilir…
Gencecik blogcuların sırf fikrini söyledi diye dava edilip sürüm sürüm süründürüldüğü, gazetecilerin hücrelerde çürütüldüğü bir ülkede ne zaman aydınlığa çıkılır o da muallak.
Hiç olmadı, hatta en iyisi, bu 6 bin kişi içinde mutlaka iyi futbol oynayanlar çıkar da Blogspor kurarız, halı saha maçlarına çıkarız, kupalara doymayız.
Ben kaleci olurum, boyum müsait.

Blog yasağı kalkana kadar buradayım, buyrun çaya, yeni demledim.

BLOGUMA DOKUNMA!

2011-02-28T22:42:00.000-08:00

Türkiye'de, blogger/blogspot 'a erişim engellenmiş.

Güncelleme: Superonline vs. ile internete bağlananlar giremiyorlarmış. TT ile bağlananlar hala girebiliyorlarmış ama yarın (2 Mart) son günmüş zaten, yani TT'ciler de giremeyecekmiş.

Kendi ülkesinde düşünce özgürlüğüne vize vermeyen zihniyet, Avrupa ve diğer ülkelerden vize istemesin...

Yasak süresince, bloguma www.acalya.wordpress.com adresinden ulaşabilirsiniz. İsterseniz www.acalya.com diye de bulabilirsiniz.

İşte böyle kapıdan çıkarım, bacadan girerim.

BLOGUMA DOKUNMA!

Tammo'nun dumur olduğu an.

2011-02-21T01:08:00.000-08:00

Biraz da Tammo'dan haber vereyim.

Bugün, Dante'yi alıp parka vs. götürdü Tammo. Ben de yalnız birşeyler yaptım. Kızsal şeyler işte, kuaför, alışveriş vs.
Günün sonunda eve geldiğimizde, anlattı parkta neler olduğunu:

Dante'ye kraker vermiş parkta. Bu sırada, etrafta oynayan Dante yaşlarındaki bir çocuk bunlara yaklaşmış, kraker istemiş. Tammo da "Üzgünüm, sana kraker veremem, önce annene sormalısın. O ver derse veririm" demiş. Çocuk ilerideki bir bankta oturan annesine herhalde gidip sormamış, Tammo da dikkat etmemiş zaten sorup sormadığına. Çocuk yeniden gelmiş, herhalde hırsını alamamış olacak ki :o) Tammo'ya "Paylaşmayı bilmiyor musun sen? *Paylaşman lazım" demiş (*Amerikalı ebeveynlerin mottosu). Tammo da "Git annene sor" diye tekrar lafa başlamış ki çocuk "Senin preschool'a (anasınıfı öncesi eğitim) gitmen lazım, paylaşmayı öğrenmelisin" diyekoymuş. Tammo dumur! :o))
"Yanımdan nasıl kovalayacağımı bilemedim, vermedim kraker mraker elbette. Alerjisi vardır yada nefes borusuna kaçar falan hiç işim olmaz, annesinin de umrunda bile değildi, çok rahatsız oldum" dedi :o)

İyi yapmış tabi, çocuğun neye alerjisi olduğunu çocuk bilmiyordur, dahası annesi bile henüz bilmiyor olabilir.

Bir de işin başka bir yönü var tabi;
Mesela Dante, parkta, orada burada çocuklar birşey yiyorsa, hiç gidip de, ne onlardan, ne de anne-babalarından o yenen şeyi istemez...Bebekken bile yapmazdı. Görüp de canı istiyorsa, bana gelir nazlanır, "anne o şeyden yiyem?" diye sorar. Çantamda benzer birşey vardır genelde zaten, yoksa da kolayca kabullenir.

Bizim bir köpeğimiz vardı, adı Troy'du. 15 yıl yaşadı. Dante'ye çok istedim Troy koyalım adını diye, ama köye gidince "troytroytroy..." diye çağırırlar oğlumu diye koymadık valla. Acayip bir köpekti, bizden başka kimsenin elinden birşey yemezdi, insanlar denerdi yer mi acaba diye, kıçını döner yürürdü valla.

Hiç sevmem sümdük çocukları.

39 mu? Hadi len!

2011-02-18T21:33:00.000-08:00

Hastiiiir! Ben şimdi 39 yaşıma mı girdim? ama, ama daha 29 bile hissetmiyorum ki!

Annelik tarzımız

2011-02-16T00:17:00.000-08:00

Annelik tarzınız şöyle (tık) olsun hele bir, sonra gözünüzden önce gönül gözünüzü açın, çocuk yetiştirme yöntemleri denizinde boğulmayın...

İçinizdeki sese, sağduyunuza güvenin. O size en doğrusunu, size ve çocuğunuza en uygununu söyler zaten.

Disneyland tuzakları

2011-02-11T14:04:00.000-08:00

Mickey Mouse falan hiç sevmem. Disneyland burnumuzun dibinde. Dante 4 aylıkken, parkta, başka 5 aylık bir bebeğin annesiyle muhabbet ederken farketmiştim bu çılgınlığı. Kadınla 4 aylık bebekle neler yapılabilir konusunda konuşurken, daha kızının doğumundan hemen sonra Disneyland'a yıllık üyelik yaptırdıklarını öğrendim. Kadın bana, 5 aylık kızıyla ayda iki üç kez mutlaka gittiğini söylüyordu.

5 aylık bir bebeğin Disneyland'da ne işi olabilir? Aşikar ki annesinin içinde uhde kalmış birşeyler, doyamamış.

Bizim yok üyeliğimiz Disneyland'a. Dante birkaç karakter dışında Disney karakterleriyle pek ilgili değil henüz. 6 yaşından sonra sanırım ziyaret etmek gerekecek, daha kafası erecek, ziyaretini hatırlayacak, karakterler ve oradaki showlar ile interaktif olabilecek. ~~Yani daha yaklaşık 2 sene var~~ ~~neyse ki~~. Adımını attığın anda cebini boşaltan, çocukları ayaklı dolar işareti gibi gören bu mekandan bucak bucak kaçıyorduk. Eh bir ziyaret yapacağız artık eğer zamanı gelince, Dante isterse, istemezse oh ne ala, gerek de yok. Disneyland'a kadar, onlarca mekan var burda ziyaret etmeye değer.

Bugün bir haber okudum NPR'da. Kanım dondu!

Disneyland satış elemanları, Amerika çapında 580 hastanenin yeni doğan bölümlerine gidip, daha yeni doğum yapmış, emzirmeyi öğrenmeye çalışan, bebeğiyle yalnız kalmak, bu büyüyü yaşamak isteyen taze annelerin odalarına girip, Disneyland'ın websitesine üyelik karşılığında bebeklere Disneyland logolu çıtçıtlı body'lerden hediye ediyorlarmış.

Onları hastanelere sokan zihniyeti, anlaşmayı yapan hastanelerin yönetimindekileri, o satış elemanlarını, onları odalarından kovmayan, muhtemelen seve seve imza atıp o kıyafeti alan anneleri, hepsini Shrek'in dostu eşek kovalasın!

Çatal değil, bu sefer vıcık vıcık

2011-02-10T00:21:00.000-08:00

Spor salonunda merdivenli aletler var, stairmaster deniyor. Yanyana 15 tane falan, güzel aletler, çok da faydalı. Arada kullanıyorum, bacak ve kalça için en iyi aletlerden biri çünkü.

Herneyse, dün sporumu bitirmiş eve giderken, bu aletlerin arkasındaki koridordan geçmek durumundaydım. 15 tane alette 10 kişi falan efendi efendi merdiven çıkıyor, hafif terlemişler, yorulmuşlar falan, ama bir tane herif var ki aletin ayarını hızlandırmış, harala gürele merdiven çıkıyor. Ta uzaktan adamın ne kadar terlediğini görebiliyordum, çünkü adam zenci, ışıklar adamın terli teninde iyice pasparlak olmuş. Ama yaklaştıkça adamın başından ayak bileklerine kadar, her yerinden tam anlamıyla ter döküldüğünü dehşete kapılarak gördüm. Şapır şapır hem de. Merdiven aleti su içinde, aletin zeminle birleştiği nokta gölet olmuş, adamın spor ayakkabıları vıcık vıcık tere basarken gacırt gucurt sesler çıkarıyor, adamın tuttuğu her yer ter içinde, bir de damlıyor her yerden. İnanamadım, durup adamı seyrettim acaba ne bileyim adamın su şişesi falan mı döküldü her tarafa diye...yok, gördüklerim tamamen adamın teriydi.

Resepsiyona gidene kadar, kafamda tasarladım durdum acaba adabıyla nasıl dersem kimseyi üzmeden derim diye. Adam zenci, şimdi Amerika'nın bu bölgesinde çok zenci yok, tek tük. Amerika, ayrımcılık konusunda acayip hassas bir ülke, öyle her yerde "zenci" diyemezsiniz, ayrımcılıktan sürüm sürüm süründürürler sizi. Sırf ırk ayrımcılığı da değil, kadın erkek ayrımcılığından tutun da, sağır dilsizlere, her türlü engellilere mümkün değil ulu orta ayrımcılık yapamazsınız. Hele hele `bir zencinin ardından o aleti kullanmak istemiyormuşsunuz da, önce temizlenmesini istiyormuşsunuz` gibi bir izlenim yaratmayı hiç mi hiç istemezsiniz, dilinizi kesip köpeklere atın daha iyi.

"Stairmaster'da bir adam var, çok pis terliyor"
"Hangi adam?
"Zenci olan" diyemezsiniz,

Neyse, suya sabuna dokunmadan bunu bildirmeliyim diye düşüne düşüne resepsiyona gittim, yürümeye devam edip kapıdan sıvışırken, bir taraftan da resepsiyoniste,

"Stairmaster'lardan birinde bir adam var, iğrenç şekilde terliyor, adamdan sonra lütfen gidip biri temizlesin orayı" dedim ve hemen ordan sıvıştım.

Neme lazım, birilerini çatallarından vurmadan atlatmıştım, şimdi de beni parmaklarıyla gösterip, "işte o koca götlü ırkçı karı geldi" demesinler aman diyim.

Sütlaş / Sütlaç

2011-02-08T01:14:00.000-08:00

Herşey, 7 yıl önce, Japonya'da sütlaş yapmaya heveslenmemle başladı. Tammo'ya mutfak yeteneklerimi göstermekti amacım. Herhalde ilk haftalarda sütlaşa heveslenmiş olmalıyım. Markete gidip un alayım dedim. Elimde sözlükle gidiyorum tabi ne sandınız? Sözlükte, önce harflerin şifresini çözüyorum, sonra onları okunuşlarıyla sözlükte arıyorum, İngilizce karşılığını buluyorum falan. Zulüm gibi geliyor kulağa ama çok zevkliydi. Markette unlar bölümüne gittim, una benzeyen bir paket seçtim, üstündeki harfler un kelimesini işaret ediyor diye alıp eve geldim. Sütlaşı yaptım.

Benim koku alma duyum güdüktür. Dolayısıyla tat alma duyum da öyle. 4 sene önceki burun ameliyatımla birlikte, koku ve tat alma duyuma uzun seneler sonra tekrar kavuşmuştum. Arızalı bir kulak-burun yaşamım vardır. Bu aralar yine nüksetti, koku ve tat duyum zayıflıyor, yine görünmem gerek doktora. "E nasıl yapıyorsun yemek falan?" diye sorabilirsiniz. Tat ve kokular ezberimde, miktarları biliyorum, koku almadığım zamanlar bunlar yönlendiriyor beni, şaşmaz da, gayet iyiyimdir mutfakta.

Şaşmaz dedim ama, ta ki o unu alıp eve gelene kadar. Akşamına sütlaşı yemeye başladık. Ben sütlaşın yoğunluğu normal, pirinçler de ağzıma kıyır kıyır gelmiyor, şeker de boğazımı yakmıyor, eh güzel olmuş diye sütlaşı lüplettim. Ama Tammo, "Bunda bir gariplik var, balıklı gibi" diyerek kaşıklayıp bitirdi. Meğer un, balık unuymuş. Balıklar kurutularak un haline getirilmiş. Ben de balık unuyla sütlaş yapmışım. Balıklı sütlaş!

Evde, Tammo çok sever sütlaşı, şimdi başıma Dante de dadandı. Sabah gözünü "anne sütlaş yicem ben" diye açıyor. Bazen de "lahmacun" diyerek

Sütlaşı her zaman aynı kıvamda yapamıyordum, annemin sütlaşı gibi olmuyordu hiç. Ya sıvı, ya katı, ya şekeri fazla, ya pirinci bi garip...Yemek bloglarındaki tarifler işte hep farklı farklı sonuçlar almama neden oluyordu. Evet biliyorum, buranın unları daha yoğun proteinli, toz şekeri pancar şekeri değil de şeker kamışı şekeri ve daha ince taneli, dolayısıyla ölçüler farklılaşıyor ama ne kadar farklılaşacak? üç aşağı beş yukarı...

Neyse, Tammo'nun artık burasına gelmiş, bir Alman olarak, bu istikrarsızlığa bir dur demek istemiş. "Annenden şunun tarifini güzelce al, ölçülü versin tam, ona göre yap artık, yoksa valla boşucam seni!" dedi. Ben de annemi aradım, "anne valla aile saadetimiz sözkonusu, kulun kölen olam ver şunun tarifini adam gibi" dedim. Üşenmemiş, 55 yıldır yaptığı enfes sütlaşı tam ölçüleriyle yazmış. Benim için altın değerinde. Eminim aranızda sütlaş mağduru vardır benim gibi, işine yarayacaktır.

Babamdan çay, annemden sütlaş, bu blogdaki nadide yerlerini alsınlar istedim.

Anneme göre sütlaşın püf noktaları var:

*Sütlaş yaparken pirinç unu ve/veya nişasta kullanılmaz. Sadece buğday unu kullanılır.

*Nişastası bol olan bir pirinç kullanılmalı. Ben burada Arborio pirinci kullanıyorum, Türkiye'de Osmancık pirinci olsa gerek, Baldo'dan daha mı nişastalı? öyleyse odur, fotoğraflarından gördüğüm kadarıyla, Arborio'ya en yakın Osmancık pirinci. Sakın Yasemin (yasmin, jasmine) pirinciyle yapmayın sütlaşı, böyk.

*Tam yağlı süt kullanılacak. En yağılısından, kaymaklı maymaklı.

*Sütlaşı ocağa koyduğunuz andan itibaren, kaselere boşaltana kadar başında durup karıştırmalısınız. Bu da yaklaşık 30 dk ediyor. Öyle 15 dk kaynatıp, sonra şekerini atıp bir taşım daha kaynatıp ocaktan almaca yok. Süt iyice buharlaşacak, un ve pirinçle özleşecek.

*Sütlaş pişti diye ocaktan alıp da kaselere boşaltılmayacak. Tencerenin altı kapatılmadan, sütlaş kaynarken kepçeyle alınıp kaselere boşaltılacak. Altını kapatırsanız pirinç dibe çöker, böylece kaselere eşit oranda pirinç dağılmaz. Tenceredeki sütlaş bitene kadar ocağın altı kapanmayacak.

Gelelim, tarife. Uzun bir yazı oldu, ikiye bölemedim, ayrı gayrılık olmasın yazıyla tarifte diye...

5 kase için, küçük çay bardağı kullandım. Aida bardaklarından değil, klasik çay bardağı kullanın.

-16 çay bardağı süt
-1 çay bardağı pirinç
-1 çay bardağı su
-1 çay bardağı toz şeker
-1 tatlı kaşığı tepeleme buğday unu.

Tencereye, pirinci YIKAMADAN koyun. Üstüne 1 çay bardağı suyu koyun ve orta hararetli ateşte pirinçler suyunu çekene kadar pişirin (başında bekleyin, hemen buharlaşıyor)
Üstüne 16 çay bardağı soğuk sütün 15 bardağını koyun. Sürekli karıştırarak kaynatın. (Bu süre yaklaşık 15 dk), kaynamaya başladıktan sonra 5 dk daha kaynasın, yani toplam 20 dk sonra, ayırdığımız 1 çay bardağı soğuk sütün içinde unu ezin ve tencereye yavaş yavaş, karıştırarak ekleyin. Ardından şekeri de ekleyin. Yine sürekli karıştırarak 15 dk daha kaynatın. Üşenmek, ocak başından ayrılmak yok. Sütlaş emek istermiş, annemin dediğine göre. Toplam, yaklaşık 30 dk sonunda sütlaştan bir çay kaşığı sütlaşı alıp, cam bir çay tabağına dökün. Bu arada öbür eliniz hala karıştırsın heeee. Bir iki dakika sonra tabağı eğin, aynı reçel testi gibi yani, soğumuş sütlaş akmadan duruyorsa sütlaşı kaselere aktarma zamanı gelmiştir. Altını KAPATMADAN, kepçeyle kaselere aktarın. Tenceredeki sütlaş bitince ocağı kapatın. Kaseler soğuyana kadar tezgahta beklesin, sonra buzdolabına geçirirsiniz. "Oh be! işte sütlaş bu!" diye yiyeceğiniz bir sütlacınız oldu, vatana millete hayırlı olsun.

Tabi ben yemek blogu olmadığım için fotoğraflarım da anca böyle, idare edin. Pirinci yakından çektim, özellikle elimde bıraktığı nişasta beyazlığını göresiniz diye.

Bu "Teşekkür Belgesi" hepinize!

2011-02-05T01:18:00.000-08:00

Facebook'taki, "Minik Kardeşlerimize Hep Destek Tam Destek" grubuna üye olun, çevrenizi haberdar edin.

Dört duvar ve demir parmaklıklar ardında büyümek

2011-01-31T10:31:00.000-08:00

Biliyor muydunuz, cezaevlerinde, annelerinin yanında 479 çocuk büyüyor. Anneleri ne yapmış olursa olsun (ki suçsuz ve haksız yere orada bulunup çocuğuyla orada yaşamak zorunda olanları da mevcut) bu masum çocuklar duvarların arkasında büyüyor. Ağlak bir yazı yazmayacağım, siz tahayyül edin artık o çocukların ve annelerin durumunu. (son linkteki fotoğraflar Türkiye'de değil ama anne ve çocuk heryerde aynıdır, farketmez!!!)

Uzman psikolog Asuman Güner sayesinde haberdar olduğum bir Vakıf var. Asuman, eski bir çalışanı ve şimdi gönüllüsüymüş bu vakfın. Türkiye Çocuklara Yeniden Özgürlük Vakfı adlı bu vakfın websitesine girip gözatın, okuyun, çok güzel işler yapıyorlar.

Vakfın websitesinde kuruluş amacı ve yaptıklarını şöyle yazmışlar:

"Türkiye Çocuklara Yeniden Özgürlük Vakfı; suça sürüklenerek yasalarla sorun yaşayan çocuk ve gençlerin toplumsal yaşama aktif ve üretken bir biçimde katılmalarına destek olmak amacıyla kurulmuştur...
Vakfin Hedefleri:
-Çocuk suçluluğunun önlenmesine yönelik çalışmalar yapmak,
-Tutuksuz yargılanmakta olan çocukların kendine yeterli, donanımlı ve sosyal yaşama üretken şekilde katılmalarına destek olmak,
-Adalet Bakanlığının gözetimi altında bulunan çocukların toplumsal yaşama üretken biçimde katılmalarına destek olmak,
-Yargılama sonrası kalacak yeri olmayan gençler için "Özgür Eğitim Köyü"nü kurmak,
-Çocuk suçluluğu konusunda kamuoyu bilinçlendirme çalışmaları yapmak,
-Özelde çocuk suçluluğu, genelde çocuk hakları konusunda bilgi ve belge merkezi kurmak,
-Konuya ilişkin bilimsel çalışmaları desteklemek,
-Bu alanda çalışan kurum ve kuruluşlarla ulusal ve uluslararası düzeyde işbirliği yapmak,
-Çocuk Hakları Sözleşmesi ve çocuk suçluluğuna ilişkin uluslararası sözleşmelerin yaşama geçirilmesine yönelik çalışmalar yapmak."

Tüm bunların yanı sıra vakıf cezaevinde tutuklu anneleriyle yaşamak zorunda olan çocukların, dolayısıyla çocuklarıyla yaşamak zorunda olan annelerin yaşam şartlarını kolaylaştırmak için de çalışmalar yapıyor.

Asuman'ın bir çağrısı var, bu çağrıyı yayalım, duyuralım lütfen:

Kullanılmamış giysi, terlik, pijama, eşofman, iç çamaşırı, çorap, ped, hijyenik ürünler, çocuk bezi,ıslak mendil, mama, bebe bisküvisi, meyveli yoğurt, oyuncak, battaniye, kitap, boya defteri ve kalemleri gibi yaşamsal ihtiyaçlarını bir nebze de olsa karşılamak, bunları bağışlamak, ulaştırmak, gönüllü çalışmak, daha fazla bilgi almak için

Türkiye Çocuklara Yeniden Özgürlük Vakfı ile iletişime geçiniz.

Adres: Rıhtım Cad. Yoğurtçu Şükrü Sok. No:19,
Kadıköy-İstanbul
Tel: 0216 449 39 99
email: tcyov@ttmail.com
http://www.tcyov.org/index.asp

Terbiye, özlem, lahmacun

2011-01-30T09:45:00.000-08:00

Burada bir Ermeni restoranı var, Türk marketiyle yan yana. Nefis ev yemekleri yapıyorlar. Türkiye'deki ev yemekleri restoranlarıyla aynı tarzda sunumları var. Sahipleri ve çalışanlar çok candan, tam ev gibi. Güzel ev yemeklerinin yanısıra bir de lahmacun yapıyorlar ki, Türkiye'de bazı yerlerde bile ben öyle güzel lahmacun yemedim. Taş fırında yapıyorlar falan. Sipariş üzerine düzinelerle yapıp pizza kutusuna koyuyorlar eve getiriyorsun, donduruyorsun, çıkarıp çıkarıp ısıtıp yiyorsun. Harika öğlen yemeği Dante için, yada yemek yapmaya üşendiğimde pratiklik.

Buradaki Ortadoğu marketlerinden aldığım şeyleri annemlere, ablamlara falan arada webcameradan gösterirdim ilk geldiğim zamanlarda, "oha artık o da varsa, yuh!" nidalarıyla seyrederlerdi gösterdiğim şeyleri.
Salça, nohut, peynir vs. hepsi tamam da, işte aldığın Türk çayını demleyip annenle babanla balkonda çay içemiyorsun, dün aldığın antepfıstıklı çikolatanın kavgasını yapamıyorsun ablanlarla, yeğenlerinle.

Gurbet kuşluğu edebiyatı yapmayacağım size, ailemle yaşadığım anları zaman zaman özlemek dışında, öyle aman aman yanıp tutuşmuyorum ben. Gittiğim yere ayak bastığım an uyum sağlarım, birşeyleri özleyip üzülüp ağlamam, hasret çekmem, arkadaşlarımı aman aman özlemem, yana yakıla hiçbirşeye özlem duymam ben.

Neyi anlatırken nereye gelmişim. Yazıya başlarken aklımda şu vardı, epeydir yememiştik, buzlukta duruyor:

Sabah Dante kalktı, çişini yaparken bana dönüp:

- "Anne, kahvaltıda lahmacun yicem ben" dedi.

- "Oğlum kahvaltıda lahmacun mu yenirmiş"

- "Ben yerim anne!"

lahmacunlu bir fotoğrafını bulamadım ne yazık ki

Doğru, niye yenmesin ki? Çocuklar terbiye ediyor bizi bazen anasını satayım!

Yapıyor ecnebi ! (Yangın Savaşçıları)

2011-01-26T23:32:00.000-08:00

İtfaiyeciler giysilerini nasıl giydiklerini anlatıyorlar, malesef makinemin pili yarısında bitti, oysa maskelerini takmış halleriyle falan harika bir gösteriydi bu.

Türkiye'de itfaiye dendi mi, dar sokaklardan, sokağa parketmiş arabalardan dolayı 45 dk'da adrese ulaşan yada sokak başına kadar gelebilen itfaiye kamyonları geliyor gözümün önüne. Bir de ne yazık ki hani bir TPAO yangın faciası vardır 1997'de olan (sadece ekşi sözlükte bulabildim, unutulmuş resmen). Hani itfaiyecilerin yanmaz kıyafetleri yoktur da, öyle normal kumaşlı üniformalarıyla müdahale ederler, onlarca itfaiye eri yaralanır, TV kameralarının canlı canlı gösterdiği, giysileri tutuşan, derileri aka aka yanan itfaiye erleri geliyor aklıma, o görüntü öylece kalmış, gitmiyor gözümün önünden.

O olaydan sonra sanırım yanmaz kıyafetlerle değiştirildi Türkiye'de itfaiye erlerinin üniformaları. Bu kadar geç kalınmışlık, bunda da! Ne yazık!

İtfaiye dendi mi, bu ülkede akan sular duruyor. Herşey o kadar oraganize ve profesyonelce ki, "itfaiyeci" kelimesi bile yüreğinize anında sular serpiyor. Zaten "firefighter" deniyor, yani "yangın savaşçısı". Kelimenin kendisi güzel zaten. Adamların da hepsi yumurta gibi, özel olarak mı seçiyorlardır ne bileyim...

Bizim itfaiyeci anılarımız var. Keşke olmasaydı elbette! Kimsenin de olmasın! Ama insanın itfaiyeci anısı olacaksa böyle olsun! 911 arandıktan 3 dk sonra kapınıza sirenlerle gelen, aynı zamanda ilk yardım uzmanı olmak zorunda olan itfaiyecilerle dolu itfaiye kamyonu, yanında mutlaka eşlik etmek zorunda olan ambulans. İnsanın başına birşey gelecekse mümkünse burada ve böylesi gelsin. 45 dk'da gelen itfaiye, 40 dk'da gelen ambulans!!! Türkiye'de tesadüfen hayatta kalmışım 30 yıl anasını satayım.

Uzatmayayım;

ABD'de, her şehrin farklı noktalarda bulunan itfaiye merkezleri, yılın belli günlerinde okullara, okul öncesi öğrencilerine, anne gruplarının düzenlediği gezilerle gelen küçük çocuklara vs., itfaiye merkezini tanıtan ziyaret günleri düzenliyor. Bu özel günlerde, çocuklara yönelik bilgilendirici, tanıtıcı etkinlikler düzenliyorlar. Özel bir gün olması şart değil. Üç beş anne birlik olup itfaiyeyi arıyorsunuz, gün belirliyorsunuz, seve seve açıyorlar kapılarını.

Yangın savaşçıları bu ziyaretlerde, kıyafetlerini nasıl giydiklerinden tutun da (alarm çaldığından itibaren sadece 1 dakika içinde 40 kiloluk kıyafetlerini ve ekipmanlarını üstlerine geçirmek zorundalarmış), hortumu nasıl taşıdıklarına, gece vardiyalarında nerede uyuduklarına, TV odalarına, tam donanımlı mutfaklarına, köpeklerine kadar aklınıza ne geliyorsa hepsini tanıtıyorlar, çocukların sorularına cevap veriyorlar, çocukları teker teker, içi son teknolojiyle donatılmış itfaiye kamyonlarına bindirip tüm düğmelere basmalarına izin veriyorlar, birlikte fotoğraflar çektiriyorlar, çocuklara küçük hediyeler veriyorlar vs.

*****

Tüm bunları yapmalarının bir amacı var:

Bu ülkede "küçük çocuk" dendi mi akan sular duruyor. Eğitim falan zaten boktan, o konulara girmeyeceğim şimdi ama, "bebek ve çocuk güvenliği" herşeyin başında geliyor. Çocuklara "güvende" olduklarını ta bebekken aşılıyorlar.

Astronota benzeyen kıyafet ve ekipmanlarıyla, maskeli, o maskenin arkasından Dart Vader'in nefes alıp verişi gibi sesler çıkaran yangın savaşçıları, bir yangın anında eve daldıklarında, etrafta çocuk varsa, çocukların korkmaması için, ta bebeklikten itibaren bu itfaiye merkezleri ziyaret günlerini düzenliyorlar. Çocuklar bu kıyafet ve maskeleri görerek büyüsünler, korkmasın istiyorlar.

Neden mi?

Çünkü itfaiyeciden korkup, saklandığı kanepe altında dumandan can veren, maskeli itfaiyecileri görünce korkudan gardolaba kendini kilitleyip oracıkta yanan çocuklarla karşılaşınca, ne yaparız da bunun önüne geçeriz diye düşünmüşler, yıllardır bu eğitim ziyaretlerini bebeklikten itibaren vermeye başlamışlar. Çocuklar göre göre alışıyor onlara. Yoksa gerçekten ürkütücü görüntüleri var tam ekipmanlı giyindiklerinde.

Dante'nin ikinci itfaiye istasyonu ziyaretine bugün gittik. Anneler, ellerinde kurabiyeleriyle gittiler. Ben de keşke bir Hacı Bekir lokumu götürseydim dedim, vardı da evde, bi dahakine artık.

Çekirdek-yetenek-mucize

2011-01-24T00:01:00.000-08:00

"İncikleri diktim, TV karşısında çekirdek çitliyorum". Şimdi okuyacağınız bu yazının çıkış noktası buydu Facebook'ta. Yorum yapanlarla kırıldık gülmekten...
Yabancılarla evli olup yorum bırakan arkadaşlarla ortak noktamız, kocalarımızın çekirdek çitlemeye verdiği tepkiydi.
Hepimizin kocası bizi kuş yemi yemekle tefe koymuş, kimimiz bundan sonra ağzımıza koymamış, kimimiz "hadi len!" deyip çitlemeye devam etmiştik. Tahmin edersiniz ki ben de hadi lencilerdendim.

Tammo, beni çekirdek yerken ilk gördüğünde hayretler içinde yiyişimi seyretmişti. Biliyorum, hiç romantik ve hoş değil, hatta itici bile. Ama bu adam beni motor takmış gibi çekirdek yerken bile kabul etmişse, artık geğirsem de osursam da vız gelir. Böööle gözlerini sabitliyorsun bir yere yada ekrana, o el saniyenin üçte biri hızla ağzına gidip geliyor falan ı ıh...

Çok ilginç bir yetenek olduğunu düşünüyor Tammo. Tabi binbir milletten insanı çekirdek yerken görmediği için de bu akıl almaz yeteneğin Türklere ait olduğunu, hatta bu yeteneğin genetik olduğunu iddia ediyor. "O çekirdeğin içinden dilimizin bir hareketiyle o içi çıkarışımız, elimizin yana doğru tek bir hamlesiyle kabukları çıkarışımız, elimizin tabağa gidiş-geliş hızı, çekirdeği görmesek de, her defasında ağzımızı bulması falan adamda hayranlık yarattı. Denedi, yapamıyor. Genetik olduğunu niye mi düşünüyor? Dante de yavaş yavaş tekniği kaptı da ondan.

İşin en güzel yanı, evde bundan rahatsız olan biri yok. Tammo, ben çekirdek çitlerken kitap da okusa, TV'de birşey de seyretse gıkı çıkmıyor. Hayır, benden korkusundan değil de herhalde saygısından. Yoksa ben çekirdek yedikçe somağını şişirse, "senin çekirdeeeni deee, seni deeeee!" deyip tabağıma davransa nah yerim zevkle bir daha! Kaç göçle de olacak gibi değil bu meret...

Onu bunu bırakın da, bu çekirdek illeti çok sağlıklı:

Sivilcelerinizi azdırıyor olabilir orasını bilemiycem. Ama, 134 gr çekirdek içi yerseniz, günlük kalsiyum ihtiyacınızın %12'sini, demir ihtiyacınızın %32'sini, C vitamini ihtiyacınızın %2'sini, karşılıyorsunuz.
Günde 30 gr çekirdek içi yediğinizde, günlük E vitamini ihtiyacınızın %76'sını, hücrelerinizin zarar görmesini engelleyen selenyumun %31'ni, alyuvarlarınıza oksijen taşınmasına yardım eden bakırın %25'ini, protein ihtiyacınızın %12'sini, folik asit ihtiyacının %17'sini, çinko ihtiyacınızın %10'unu karşılıyorsunuz.
Dahası, zararlı kolesterolü düşürüyor, yararlı kolesterolü dengeliyor. Tek bir nahoş yanı var, o da trans yağ içeriyor. O kadarı kadı kızında da olur.

Mucize gibi yahu! Çekirdeğinizi alın şimdi kucağınıza, dikin inciklerinizi, çitleye çitleye şu iki gün önce hayvanat bahçesinde çektiğim akıllı keçi videosunu seyredin. Bu keçi bizim gibi çekirdek bile çitler valla.

Ayrılık ve yalnızlık, biraz ağlama, biraz vesvese, pıffffff

2011-01-22T23:07:00.000-08:00

Severdim eskiden yalnızlığı. Kendimi dinlemeyi. Genç miydim, etrafımda bir sürü insan mı vardı, yalnızlıktan bunalınca kapıyı çekip ortama akmak kolay mıydı, bekar mıydım her ne haltmışsam artık, daha kolaydı yalnızlık işte.

Ancak çocuğun varken yalnız kaldıysan, yapacağın tek şey var, koltukta, inciklerini dikip, TV açıp çekirdek çitleyeceksin. Öyle gece gece monitörden, uyuyan çocuğunun nefesini dinleyerek kitap okumaya kalkarsan boku yedin demektir, yani benim gibi.

Bundan 6 ay önce falandı. Tammo, 2 günlüğüne mi ne, bir iş gezisine gitmişti. Dante'yi akşam uyuttuktan sonra kafamı dinleyeyim dedim. Benim gibi birinin kafa dinlemesi demek, kafanın içindeki tilkilerin dönerken, değil kuyruklarının birbirine değmemesi, kuyruklarının birbirine dolanması demek. Hiç bana göre değil, öyle oturup gece gece sessizce kitap okumak falan. Büyük hata! Dante'nin monitörden duyduğum nefes sesiyle birlikte, başladım kitap okumaya. Bir süre sonra, gecenin 10 buçuğunda (Türkiye'de sabah 8 buçukken) nefesim daralmış, göğsüm sıkışmış halde annemle konuşurken buldum kendimi. Paniklemiş olan beni, rahatlatmaya çalışıyordu. "Kızım TV aç seyret, oğlun yukarıda, yalnız değilsin, metanetli ol, annesin sen, asıl senin soğukkanlı olman lazım". Tabi ki işime yaramadı bu konuşma, daha da "ödlek miyim ben, zayıf bi anne miyim böhühühüüü"ye dönüştüm. Bu sefer Tammo'yu aradım, Tammo "bahçeye çık nefes al biraz, sonra da Dante'nin yanına git uyumaya çalış, olmadı yine beni ara, sen uyuyana kadar konuşuruz telefonda" dedi. Falan feşman her neyse telefona gerek kalmadı, ben uyudum, ertesi gece daha rahattım ama gene hafiften yokladı bu panik atak mıdır her ne karın ağrısıysa artık. Sevmiyorum yalnız kalmayı velhasıl. Tam evcimen, kocasının varlığı güven veren bir kadına dönüştüm ben. Ben eskiden böyle değildim. Ne oldu bana?! Höyt dememle yer yerinden oynar, dağlar taşlar titrerdi, böhühühühühüüüü.

-----***-----

Bugün kaynanamı yolcu ettik. 1 aydır buradaydı. Etliye sütlüye karışmayan, şikayet etmeyen, ağzı var dili yok, yük olmaktan çekinen, akmaz, kokmaz, bulaşmaz ama soğuk, inatçı, bildiğini okuyan (Dante'ye bu garip özelliklerini hiç sezdirmez) güçlü bir Alman kadınıdır...Dante çok alışmıştı 1 aydır. Ama ayrılığa, birkaç gün önceden hazırladığımız için, bu ayrılığa normal tepki verdi. Havaalanında, önce sarılmayı reddetti ama sonra sarılıp arkasından "bye bye omaaaa" diye bağırdı birkaç kez. Sonra eve gelirken arabada, biraz duygusallaşıp "Ben üzgünüm şimdi, oma gitti diye" dedi, yumuşacık yanağını avucuma yaslayıp gözleri dolu dolu dudakları titredi ama ağlamadı. Sevdiğimiz birinden ayrılınca üzülmenin ve ağlamanın normal olduğunu, omasının da üzgün olduğunu, ama onun bizi ziyaret ettiğini, geldiği uçağın onu evine götürmek için beklediğini, yaz gelince omayı görmek için onun evine gideceğimizi, orada tekrar onu görebileceğini söyleyince rahatladı biraz. Sonra bu ayrılığı biraz daha unutması için, onun seveceği şeyleri yapmaya gittik. Gece uyuyana kadar hiç omasından bahsetmedi. Yarın olunca, onu tüm gün oyalayacak oması olmayınca bakalım ne olacak. Birkaç güne kadar acısı hafifler doğal olarak.

Bu ayrılıklar, çocukların ruhlarını erken olgunlaştırıyor. Her ayrılık bir dönüm noktası hayatlarında. Büyükanneleri ve büyükbabalarıyla büyüyen çocuklar o kadar şanslı ve ayrıcalıklı ki!
Bu ayrıcalığı ve şansı Dante'den esirgediğimiz için çok üzgünüm.

Artık ünlü oldum, kartvizit bastırcam :))

2011-01-18T10:09:00.000-08:00

Fotoğrafa tıklayıp, sonra da yazının üstüne tıklarsanız, büyütülmüş halini rahatça okuyabilirsiniz

Perihan Gürer'e duyarlı arkadaşlığından dolayı çok teşekkür ederim. O scan edip göndermese, "Yeni Anne" dergisini belki de 1 ay sonra anca postadan alırdım. Teşekkür ederim Perihan!!!

"Yeni Anne" Ocak sayısındayız

2011-01-16T23:44:00.000-08:00

Valla ülkeden bu kadar uzakta olmak bazen iyi, bazen kötü.

Hürriyet'in çıkardığı, bayilerde bulabileceğiniz "Yeni Anne" dergisinin Ocak ayı baskısında "Açalya"dan ve bizden bahsedilen bir sayfa hazırlamışlar sağolsunlar. Herhalde son sayfadaymış. Ablam bugün haber verdi. Yeni Anne editörlerinden biri bana "Yeni Hamile" dergisi Ocak sayısında yayınlanacak demişti aylar önce, o yüzden onlara o dergiye bakın demiştim, onlar da "yoksun kızım işte yalan mı söylicez?" demişlerdi ayın başında.

Sonra ablam akıl edip Yeni Anne dergisine de bakmış bugün, ayın ortası yani, email atmış, "kızım son sayfadasınız, ama şu an derse girmem lazım, elimde, gördüm, ama zamanım yok okuyamam, sonra bakarım, kaçtım, bye" demiş.

İşte böyle. Bir dergide bizden bahsediliyor ama benim, derginin basıldığı günün ertesinde sabah gidip bayiden dergiyi alma şansım yok. Size de burada scan edilmiş o sayfayı gösteremiyorum. Dergiyi bana gönderecekler de, PTT'den sağ salim yola çıkacak da, okyanusu aşacak da, postacı getirecek de, ben scan edicem de ohooo!

Neyse işte dergiyi alıp benim yerime de okur saklarsınız artık.

Lohusa: Tropikal bir meyve olmalı

2011-01-15T01:13:00.000-08:00

DeryAze sobelemişti 6 Ocak'ta, emaille de haberdar etmişti "sobeledim seni bir bakar mısın" diye. Lohusalık ile ilgili. Emailin hemen ardından blogunu tıklayıp yorum kısmına yazdım ama yorum çıkmadı. Ertesi gün yine yazdım, çıkmadı, sonra yine...ı ıh. Teknik bir sorun var sanırım yorum kısmında, bugün baktım Burcu da sobesini yanıtlamış. Bilgilendirme kısmını yapmış zaten okuduğum kadarıyla. Ben de, madem oraya yazamıyorum, ta o zaman yazdığım yorumu buraya kopyalayayım dedim.

Benim yanıtlayacağım lohusalık sobesi anca aşağıdaki gibi olurdu. Blog postu yapmak niyetim hiç yoktu bu konuda ama bakın, ta taaaa! Post oluvermiş:

Valla Derya'cığım, bu, 6 Ocak'tan beri 3. deneyişim buraya yazmak için sen de biliyorsun. Umarım bu sefer çıkar yorum. ~~(err, çıkmadı gene tabi)~~

Lohusalığı depresyona varacak kadar yaşamadım ben. O dönemde tek sıkıntım ilk hafta sütümün gelmemesiydi, duygusaldım ki buna sıkıntı bile diyemeyeceğim, çünkü biliyordum ki hormonlar neden oluyor buna. Sonra geçti gitti bak şimdi hatırlamıyorum bile.

Bir de, naz, poz yapacak ne zamanım vardı ne de bunları yapacak bir çevre. Evet annem ve ablam doğum öncesi ve sonrası toplam 45 gün yanımdaydı ama bir iki hormon inişi çıkışı dışında sanırım herşey normaldi.

Öyle lohusa şerbeti yapanım, kide şekeri alanım falan da yoktu, ah "o bir lohusa, alttan alalım" diyen bir çevrem de yoktu. Hamileliğim de bir garipti benim, hiç midem bulanmadı falan, aşerdiğim tek şey vardı o da bir kaç kez oldu, yerken yağları elimden süzülen, artizan bir pizza vardı domatesli peperronili falan, oydu işte...hala aşeririm ona orası başka.

Bilemedik yani neymiş nasıl oluyormuş...Lohusa sözcüğü bana çok garip gelirdi, hala da öyle gerçi. Tropikal bir meyve adı gibi. Doğurunca da hiç aklıma bile gelmedi lohusa olduğum, kulak dolgunluğu olmayınca "lohusayım ben" diyemedim ne yazık ki. Beyhude geçmiş o dönemim, keşke hakkıyla yaşayabilseydim.

Lohusa dendiğinde benim gözümün önünde, yatakta öylece yatan, başında kırmızı kurdelesiyle, saten geceliğiyle, kucağında bebeğiyle ona buna naz poz yapan, ağlayan, habire şeker lüpleten, şerbet lıkırdatan bir kadın canlanıyordu. Nerden kaldıysa aklımda?! ~~Ah muhtemelen o Türk dizilerinden birinde geçti böyle bir sahne!!! (bkz. bir önceki post)~~

İşte öyle. Umarım biraz rahatlamışsındır, keyfini çıkar anneliğinin, şimdi tam zamanıdır! Neredeyse 6 aylık oldu yavrun. Sobelediğin için teşekkür ederim.

Kıran girsin de rahatlayalım

2011-01-13T22:05:00.000-08:00

Ayh! Bir yaygara, bir tantana koptu, millet galeyana geldi. Önce Fatmagül, şimdi Süleyman.

Bu dizileri, internet gazetelerinde kopan yaygaralardan öğreniyorum. Sonra merak ediyorum, internette seyredeyim diyorum bu dizileri, daha onuncu saniyede fısır fısır kaşınmaya başlıyorum, baygınlık geliyor, kulaklarım tırmalanıyor, yüzüm geriliyor. I ıh, hiç sağlıklı değil, insanı ya uyuşturur yada psikopat yapar bu diziler.

Nedir o, ağzından çıkan lafın tonuyla yüzünün kestiği rolün bir türlü bir yerlerde buluşamaması? Nedir bu okul müsameresinden hallicelik?

Her neyse, herkes şu "Muhteşem" diziden bahsediyor. Bakayım dedim, amaann, beni kaşındıran o dizilerden hiçbir farkı yok.

Dizinin, TV dizisi mi, tarihi yansıtıyor mu, değerler elden gidiyor mu kısmına hiç girmiyorum bile, günlerdir zaten yazılıyor...

Adam gibi TV kanalı açılsın Türkiye'de, eve bağlatalım da oğlanın Türkçe'si cilalansın. Bu dingili çıkmış TV kanallarına, bu müsamereden hallice dizilere, bunları yapanlara, ~~yazan~~lara, yayınlayanlara, bunlarda oynayan çakma ~~oyuncu~~lara, bu gerzeklikleri ciddiye alanların topuna kıran girsin de milletçek rahatlayalım. Ne lan bu?!

Oobleck

2011-01-11T22:47:00.000-08:00

Bilimi ve eğlenceyi aynı kaba koyuyorum.

Meali-tör Yayında

2011-01-06T00:04:00.000-08:00

Daha önce burada Meali-tör'ün nasıl başladığını anlatmıştım.

Ben, Açalya Heeren.

Özlü sözleri önce evirir, sonra çeviririm.

Çok konuşmam, çok konuşanı sevmem…Yazarım!

Savulun!

www.mealitor.com

Not: uiʎǝɯǝuǝp ɐplnʞo uıʞɐs iɹǝliɹiʌǝç znunğnpnʞo ɐpɐɹo

Üzülem

2011-01-03T22:01:00.000-08:00

Bu aralar, ben ona kızdığımda geliştirdiği bir tepki var;

"Sen bana `hayır` dedeyince (böyle iki ~de ile)(`demek` fiili illa iki ~de ile, öyle kazınmış beynine) ben üzülem (aynen böyle)" deyip dudaklarını büzüyor, gözünün kenarından bir damla dolup pıt diye düşüyor. Bir de, "Sen bana kızınca...", diğer bir şekli...

Nereden öğrendi, nereden geliştirdi bu tepkiyi bilmiyorum, zira evde böyle şeyler duymuyor bizden, arkadaşlarından da duyması mümkün değil, 2 haftadır arkadaş gördüğü yok. Oması da sadece 1 haftadır bizimle, o gelmeden önce söylemeye başlamıştı, ondan duymuş olması da mümkün değil. TV'den yada kitaplardan da duymuş olması imkansız.

Kendi kendine düşünüp bu sonuca vardığı kesin. Bunu bu kadar açık yüreklilikle, hissettiği gibi, dupduru kalbinden ve aklından söylemesi yaralıyor beni en çok. O böyle söyledikçe, kalbimi mengeneyle sıkıştırıyorlar gibi acıyor içim. Hayatımda bu kadar acı çektiğim anlar sayılıdır. Benim için neredeyse travma gibi oldu bu tepkiler.

Ve korkarım, ki varacağı nokta budur, o böyle dediğinde -her ne kadar taviz vermediğimi hissettirmeye çalışsam da- benim ezilen, süt dökmüş kediye dönen, önünde yere düşüp dağılıveren yüreğimi görüp, bunu işine geldiğinde kullanıp, durumun bokunu çıkaracak.

Meali-tör

2011-01-02T00:30:00.000-08:00

Aylar önce başladı Facebook'ta. İnsanlar özlü sözler paylaşmaya başladı. Hem Türkçe, hem İngilizce özlü sözler, ya gerçekten "aaa çok güzel laf" diye düşünüldüğü için, yada arkadaş listesindeki birisi/birileri görsün diye, kızım sana söylüyom, gelinim sen anla niyetiyle...

Ben de samimiyetine güvendiğim, benim şakalarımı kaldıracağını bildiğim arkadaşların özlü sözlerine burnumu sokmaya başladım. Bu özlü sözleri, Türkçe yada İngilizce olması önemli değil, evirip çevirip, ya anlamını fazla bozmadan kısa ve komik, yada tamamen alakasız bir hale dönüştürdüm. Biz çok eğlendik, çok güldük.

Yeni yılda ne dilemiştim? Bir önceki yazının sonunda var da, dileklerimden biri "neşeli" bir yıldı. O halde, bu yeni yıla böyle başlayalım da öyle devam etsin. Yan tarafta artık "Meali-tör" adlı bir köşe var. Zaman zaman, gün be gün belki, değişecek. Neşeli okumalar...

Yazalım, gülelim, güzelleşelim.

Noel ağacı süsledim doktor bey, ben şimdi neyim, kimim? Neydim, ne oldum?

2010-12-29T23:08:00.000-08:00

e tabi! Nereye gidiyor sandınız onca kesilmiş ağaç?

Tam da yılbaşı öncesi (her ne kadar Hıristiyanların dini gelenekleri son bulmuş ise de) bir tarih dersine ne dersiniz? Ama epey eskisinden. Öyle Noel ağacının 1500'lere dayanan tarihinden değil, daha da öncesinden;

Noel ağacı süslemenin kökeni Hıristiyanlığa dayanmaz. Uzun uzun yazmaya gerek yok. Yaşlanıyor muyum, yoksa hiperaktif miyim nedir, uzun blog yazısı gördüm mü şişiyorum. Kısaca;

Yılbaşı ağacı süslemenin, Pagan (Putperest) inanışlara kadar uzanan bir tarihi var. Putlara tapan birçok kültür, daha İsa portakalda C vitaminiyken, gündüzün en kısa sürdüğü, güneşin kısa sürede battığı Aralık ayının son günlerinde, yani kış gündönümünde, sonlarının geldiğini sanıp, tüm bu öldürücü, dondurucu soğuğa ve uzun süren karanlığa karşın, hiç yaprak dökmeyip yeşil kalan çam ağacının dallarını evlerine, çadırlarına, mağaralarına (artık hangi kovukta yaşıyorlarsa, ne bileyim ben) getirirlermiş, ona taparlarmış.
Bu yeşil kalabilen ağacın dallarını tılsımlı sanıp, onları ölmekten koruyacağına inanırmış bu Putperestler.

Örneğin Mısırlılar da (yani piramitlerle haşır neşir olanları, şimdi dansöz oynatmayı haram sayanları değil) aynı kaygıyla, e tabi çam ağacı o çölde yetişmediği için, bu işi palmiye ağaçlarının dallarıyla yaparlarmış.

Neyse gel zaman git zaman herşeyin boku çıktığı gibi, bunun da boku çıkmış, bu günlere gelinmiş. Binlerce yıl önce, dinden bihaber dedesiyle ninesinin yaptığını, şimdi kınar olmuş insanoğlu.

Not: Hepinize dogmalardan uzak, ferah, neşeli, kendinizden olmayanı kabul edebildiğiniz bir yeni yıl dilerim.

kaşındım ben

2010-12-27T23:09:00.000-08:00

Anket süresi doldu. Mesaj alındı.

Yorumlara tek tek cevap vermem gerekiyor bundan sonra. Anketten öyle sonuç çıktı. 37 kişiden 23'ü "Ben yorum yazdıktan sonra cevap var mı diye yine gelip bakıyorum, yazsan sevinirim" dedi. 14 kişi ise "Ben yorumumu yazar çıkarım, benden sonra tufan!" dedi.

Bir okurum dedi ki (valla billa dedi) "Açalya, senin yorumlarından post bile çıkar, o yüzden bizi yorumlarından mahrum etme!" Ben de ona "canımsın, döncem ben sana bekle, şimdi çıkmam lazım" dedim, evden çıktım, ama şu an ona dönmediğimi hatırladım. Size de böyle olursa karışmam! ~~Halbuki hiç yanıtsız bırakmam emaillerimi. Kaynanam burda ya, basiretim bağlandı galiba, şimdi hemen yazcam o okuruma.~~

arayıp da bulamadıklarınız

2010-12-27T00:48:00.000-08:00

Birkaç blogcu arkadaş (bunlardan biri Pratik Anne idi hatırlıyorum, diğeri Paylaşmam Gerek idi hatta bana hangi yazısında olduğunu hatırlattı kendisi) ifşa etmişlerdi daha önce, insanların Google'da araştırma yaparken bloglarına nasıl, hangi kelimeleri aratarak düştüklerini.

Kim nerden gelmiş, ne kadar kalmış, ne yemiş ne içmiş, kadirşinas mı, dost mu düşman mı, salak mı, aklı başında mı, neyin nesi, bir fikir sahibi oluyorsunuz yani.

Benim en çok tık alan yazım, doğurmadan 19 gün önce yazdığım "Hamilelik Hurafeleri". Paratoner gibiyim, hamile kalan, hurafeye inanan bende alıyor soluğu anasını satayım.

Bir daha bana uğrarlarsa aramalarına gerek kalmadan buradan cevaplarını vereyim diye düşündüm:

Bugün birisi "Hamilelikte kelle yenir mi?" diye sormuş Google'da.
"Sevgili okuyucu, hamilelikte kelle yenmez, sakatat yenmez! Kafa yenir mi? Yenir."

Yada geçen biri sormuş Google'da yine, "5-6 aylık bebeğe çubuk kraker yedirilir mi?" diye.
"Sevgili okuyucu, 5-6 aylık bebeğin eline çubuk kraker vereceğine, o çubuk krakerleri kendi burnuna sok".

Birisi "kızımmı olcak oğlummu" (valla aynen böyleydi) diye sormuş.
"Sevgili okuyucu, ben ne bileyim? Google ne bilsin? Sabret, öğren"

Birisi "yeşilli Tammo mahallesi" diye Google'da aratmış.
"Pes!"

"Zorunlu" kelimesini seven yurdum

2010-12-24T01:52:00.000-08:00

Sarıkamış Kazıkkaya Köyü İlköğretim Okulu Ana Sınıfı

Zorunlu din dersini ana sınıflarına sokmaya çalışıp çocukların taptaze kafalarını bulandıracağınıza, yurdun dört bir köşesindeki anasınıfı bebelerine doğru dürüst eğitim malzemesi sağlayın.

Bugün, Sarıkamış Kazıkkaya Köyü İlköğretim okulunda olduğunu öğrendiğim bir ana sınıfı gördüm, içim cız etti. Sarıkamış gibi, burnunuzdaki sümüğün bile donduğu (gittim oralara, gördüm, bilirim) bir yerde, o koca sınıf, o minicik soba, yerler taş?! İnsanın içi üşüyor fotoğrafa baktıkça! İçinizin üşümesi bir yana, fotoğrafa baktıkça eğitim sisteminden bir kez daha buz gibi soğuyorsunuz...

Yukarıda verdiğim, Facebook'taki linke tıklayıp, irtibata geçip yardım edin. (Halı kaplatıldığını öğrendim sonradan) Tahta masalar, tahta sandalyeler, belki büyük bir soba, kitaplar (aman imana gelen vak vak ördekli olmasın), kalemler, renkli kağıtlar, makaslar, uhular, silgiler, oyuncaklar, daha neler neler! Kıyafet de olur tabi, vardır çocuklarınızdan küçülenler.

Facebook hesabınız olması şart değil elbette yardımın ayrıntılarını öğrenmek için.
Esra Kocabaş Bilgin - Esma Kocabaş Şahin ile

esmakocabas@gmail.com

adresinden iletişime geçebilirsiniz.

Ana okulu çocuklarının kafasını "zorunlu" din eğitimi değil, "yürekten gelen" idealist, doğru dürüst bir eğitim doyurabilir ancak.

Fiori di Como

2010-12-23T00:03:00.000-08:00

fiori di como @ Bellagio

Arada değişiklik iyidir.

Her ne kadar buralara kar yağmıyor, hava sıcaklığı yıl boyu, gündüz 17 C derecenin altına düşmüyor, yılın yağan toplam 10 günlük yağmuru da 1 haftası durmaksızın kışın, (şu son 1 haftadır olduğu gibi) geri kalanı da bahar sonunda olmak üzere yağıp buraları terk ediyor, tshirtleri, şortları gardolaptan kaldıramıyorsak da, blogda aylardır duran kara yazılmış açalya yazısından sonra bula bula yine bir kar teması buldum.
Neyse ki blog başlığını geçen yaz çektiğim bir fotoğrafla (Bellagio'nun lobi tavanı, el yapımı camdan çiçekler) süsleyeyim de azıcık renklensin dedim (bir ara yine kullanmıştım bu fotoğrafı). Kadim blog dostum Berceste de, resmin boyutlarını değiştirmem için uyardı sağolsun, ortaya güzel birşey çıktı.
~~Ben beğendim. (Facebook'a öyle alıştık ki, neredeyse "like" falan aradı gözüm yazının altında hahaha.~~
-Ha bir de, alışmadık götte don durmaz, Fiori do Como yazmışım başlığı, öyle de basmışım, sonra baktım birşeyler yanlış, yani söyleyince ayı yogi gibi oluyor, anaaa hemen `di` yaptım onu, vah bana vahlar bana...hahahah

Kartopu büyüyor

2010-12-21T14:43:00.000-08:00

Bir önceki yazımda, kampanyaya destek verenler çoğaldıkça güncellemiştim. Hergün birisi katılıyor, aynı yazıya güncelleme yapmak yerine yeni bir post yazayım dedim.

Hülya

Kisd

Evrim

Güneş'ten sonra şimdi de

Pino da katıldı kampanyaya. Bağış yapanlar arasında yapacağı çekilişle 4 kişiye kitabını hediye edecekmiş.

Bulaşıcı, ama bu en iyisinden.

2010-12-20T13:14:00.000-08:00

Kampanya'ya (bir önceki yazımda ayrıntıları var) Kisd (Turuncu ve Mavi) de katıldı. O da, 13 YTL yardım yapan kişilerin gönderdiği dekontlar üzerinden çekiliş yapıp şahısa özel (hangi konuda olmasını isterse) resim yapıp hediye edecekmiş. Ayrıntılarını yukarıda verdiğim linke tıklayarak öğrenebilirsiniz.

Şimdi güncellemem gerek;

Kampanya'ya bir destek de Evrim (Paylaşmamgerek)'den geldi. 13 YTL yatırıp yazısına yorum bırakanlar arasında yapacağı çekilişte şanslı kişilerin gönderdiği özel fotoğrafı kahve kupasına bastırıp verecekmiş. Dekont şartı aramıyor o, yazısına yorum bırakanlar arasında yapacağı çekilişte kazanandan dekont istiyor sadece.

Kampanya çığ gibi büyüyor mu ne? Bir destek de Güneş (Senin İçin) 'ten geldi. O da bağış yapanlar ve Hülya'ya bildirenler arasından yapılacak çekilişle Hülya'nın 4. kişisinden devam ederek 5. kişiye LV marka çanta, 6. kişiye LV marka cüzdan hediye edecekmiş.

Bravo size!

Yılbaşının en "hayırlı" çekiliş haberi, yok, bildiğiniz gibi değil!

2010-12-19T13:40:00.000-08:00

Bu aralar çok duyuyorum, görüyorum. Birçok blog, yılbaşı çekilişi yapıyor, indirim sağlıyor. Blog dünyasının gücünü firmalar anlamakta geç kaldılar ama güç olmadı bu farkındalık. Bazı firmalar, blogcular üzerinden reklam yapmak istiyor, blogcular da onların ürünlerinin duyurularını yapıyor, okuyucu artırmak için çekiliş yapıyorlar, bu ürünlerden blog yazarına da gönderiliyor teşekkür için elbette, üstelik indirim sağlanıyor bu bloglardan gelen okuyuculara.

Geçen haftalarda bir oyuncak firmasından bana da böyle bir teklif geldi. Ben de onlara, size banka hesap numaramı vereyim, benim blogumdan tıklanıp, kod ile yapılan satışlardan bana düşen ~~(öyle oluyormuş ben de yeni öğrendim, pek safım)~~ payların tamamını ~~(çil çil paralar değil elbette, damlaya damlaya göl olur elbet)~~ muhtaç anasınıfı öğrencilerine ve okullarına oyuncak ve kitap alımında kullanmak üzere Türkiye'deki banka hesap numaramda toplanmasını rica ettim. IP teknolojilerini geliştirdiklerinde bana geri dönecekler, ben de bunun duyurusunu yapacağım buradan umarım.

Bütün bunlar olurken, kalp kalbe karşıymış meğer. Hülya da bugün email atıp, ihtiyacı olan okullara yardım etmek istediğini, bağış dekontunu emailleyecek kişiler arasında yapacağı yılbaşı çekilişiyle, mağazasından bebek ürünleri hediye edeceğini söyleyip benden okul ve kampanya bulmam için yardım istedi.
Buradan ve şuradan ve oradan daha önce de duyurduğum kampanyayı yöneten Sevcan Alanyurt ile de bağlantıya geçip Hülya'ya gerekli tüm bilgileri aktardım.


Kampanya ile sağlanan montlar

Hülya, gözlerimi yaşartan bir kampanya başlattı. Onun da muhtaç okullar için yüreğinin burulduğunu, çırpındığını çok iyi biliyorum, böyle blogcuların çoğalması en büyük dileğim. 260. izleyicisine hediye vermektense, böyle bir kampanya düşündüğü için onu içten kutluyorum. Siz de ona uğrayıp kampanyasının ayrıntılarını okuyun, yardım edin.
Sadece 13 YTL'ye neler yapabileceğinizi bir bilseniz!

Hasta çocuklara özel tarifler

2010-12-18T00:46:00.000-08:00

20 aylık Dante, salatanın suyunu höpürdetirken

Geniz etiyle ilgili bilgi almak için internette gezinirken, bir çocuk hastanesinin resmi websitesine rastladım. Derya gibi bir websitesi hazırlamışlar. Başlı başına bir kaynak.
Hastanenin reklamını yapacak değilim, çocuklar kapısından girmesin elbette, dileğimiz o.
Hastanenin kapısından girmeyelim de, websitesinde dolaşmanın bir sakıncası yok. Hatta iyi geliyor insana. Ha tabi, her zaman değil. Çocuğunuzun bir sorunu olduğunda internete girip araştırma yaptıkça sinirleriniz bozulup, endişeleriniz katlanabiliyor, böyle bir tehlikesi de var, aman diyeyim.

Bu hastanenin websitesinde "wellness&safety` bölümünde, kistik fibrosiz (cystic fibrosis) hastalığından tutun da, çölyak (celiac) hastalığına, başka bazı hastalıklarla boğuşan çocuklar için bir dolu özel yemek tarifleri vermişler. Mesela kistik fibrosiz hastalığı olan çocuklar için yüksek kalorili tarifler varken, diyabetik çocuklar için suklaroz kullanılan tarifler, laktozu tolore edemeyen çocuklar için soya sütlü tarifler, çölyak hastası çocuklar için patatesli, mısırlı vs. tarifler vermişler. Çocuklar kendileri de hazırlayabilsinler diye basit bir dille anlatmışlar. Hasta çocuklar için böyle özel tarifler veren başka websiteleri de vardır elbette. Hemen gözüme çarptı diye, unutmadan paylaşmak istedim. Belki birilerinin işine yarar hemen.

Tarifleri aşka gelip Türkçe'ye çeviresim var. Hele bakalım.

Benim çevirmeye elim ermez falan neme lazım, İngilizce bilenleriniz yada bilmese bile, elinde sözlükle gayet kolay anlaşılabilecek bu tarifleri yapmak isteyenler hemen yararlansın diye veriyorum linki. Tariflere ulaşacağınız link BURADA.

Ek not: Bu yazımın linkini Facebook'ta verince, Narince Mutfak'tan hemen bir yorum geldi. Onlar da bu ay "Gıda Alerjisi ile Yaşamak" adlı bir etkinlik düzenlemişler. Bu etkinlikten haberim olmadan bu yazıyı (gerçi gıda alerjisinden çok, bazı ciddi hastalıklarla boğuşan çocuklara özel tariflerle ilgili de olsa yazım ve verdiğim hastane linki) yayınlamış olmam çok güzel bir tesadüf oldu. Uzak Köşe adlı bir yemek blogcusu da etkinliğe önayak olmuş. Buradan o etkinliği de seve seve duyurmak isterim. Türkçe'de böyle kaynaklar çok sınırlı. Yaygınlaşması dileğiyle.

Ek Not 2: Kaynaklar sınırlı dedim de, şimdi aklıma geldi:
Sevgili Papatya'nın (Komşuda Pişer) kızkardeşi Bahar Yaka'nın bir kitabı var, "Glutensiz Tatlar" diye. Bu da yararlı bir kaynak olabilir glutene alerjisi olan çocuklara yemek yaparken.

Irkçı mısın?

2010-12-12T14:21:00.000-08:00

Zeynep K. albümünden, onun izniyle.

Bir buçuk sene önce, aynı zamanda komşum olan bir arkadaşımla ve onun Dante yaşlarındaki oğluyla bir kitabevinin hikaye saatini bekliyorduk. Dante bu arada 21 aylık falan. Bizimle birlikte, Amerikalı ebeveynler yanısıra, çeşit çeşit milletlerden oldukları belli başka ebeveynler de etrafta kitaplara bakarak saatin gelmesini bekliyorlardı. Bulunduğumuz alana, izbandut gibi, sarışın, yanağına fiske vursan kan damlayacak, kaslı, kolu dövmeli, omzunda iki yaşlarındaki kızıyla bir Amerikalı girdi. Hikayenin anlatıldığı sahnenin kenarına, kızıyla beraber oturdu. Sahnede ve etrafta, saatin gelmesini beklerken koşuşturan, cıvıldaşan çocukların içinde Dante de var. Dante'nin elinin ayarının olmadığı, sosyalleşmek için elini kolunu kullandığı sıralar. Adamın arkasından dolanıp koşturuyor, bir taraftan da kahkahalar atıyor. Bir an adamın arkasında zınk diye durup, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle, adamın bir omzundan eğilip yüzüne bakmaya çalışarak adamın omzuna pat diye vurdu. Fakat adam kafasını Dante'ye hışımla çevirip "Hey! What the heck?!" deyince, Dante'nin suratının aniden düştüğünü gördüm, adamı da duyunca bende şafak attı:

"Hey! yavaş ol bakalım! Ne yaptı da sana böyle celallendin?"

"Bana vurdu, görmedin mi?!"

"Gördüm, seninle oynamaya, yaklaşmaya çalışıyordu, o sadece 21 aylık bir çocuk, sen kaç yaşındasın?"

"Oğlunun bana dokunmasını istemiyorum"

"Dokunmaz bundan sonra zaten, merak etme" deyip Dante'yi ondan uzaklaştırıyorum, suratım yanıyor sinirden, küfür sallıyorum bir tane.

"S.i.ktirin gidin bu ülkeden, al kocanı da çocuklarını da (bu arada komuşumu benim kocam sanıyor, ve bu arada komşum da rütbeli bir polis, hem de Türk) geldiğiniz ülkeye dönün!"

"Sen ne diyon lan pis ırkçı? O zaman sen de al dedeni, nineni s.i.ktir git İngiltere'ye! Sen kimi kovuryorsun Amerika'dan?!"

Bu arada, polis ve de Türk kökenli komşum, oğlunun peşinden koştuturken konuştuklarımızın son halini duyup yanımıza geliyor, o an işinde olmayıp sivil olduğu için olaya müdahale etme yetkisi zaten yok, ama ne oluyor burda diye adama doğru yürüyor. Adamla burun buruna tartışıyor.Bu arada benim sinirim aymak bilmiyor;

"Sen ırkçı mısın?" diye herkesin duymasını istediğim bir ses tonuyla soruyorum.

Etraftaki herkes buz kesiyor birden, sessizlik, ("ırkçılık" lafını telaffuz etmezler Amerikalılar ulu orta)

"Evet" diyor domuz, dayılanarak.

Komşum, "Buradan derhal gitsen iyi olur" diyor.

"Gidiyorum, siz de ülkenize s.i.ktirin gidin!" diyor hıslaya hıslaya. Kızını omzuna koyup kitabevinden çıkarken, bağıra bağıra küfür ediyor, el kol işaretleri yapıyor. Arkasından ben de "ırkçıııı! pis ırkçıııı" diye bağırıyorum.

Adam kapıdan çıkınca sinirlerim boşalıyor, ağlamaya başlıyorum o an. Çeşit çeşit milletlerden oldukları belli o ebeveynler sarıyor etrafımı, komşumla beraber teselli etmeye çalışıyorlar, onlar omzuma dokundukça böğüre böğüre ağlıyorum. İçlerinden Amerikalı olduğu belli bir kadın yanıma oturup ağlamaya başlıyor, yeni anne belli, kucağında bebek var çünkü, hormonlar tavan yapmış belli. Bana sarılıp ağlıyor, bir taraftan da adamın söyledikleri için o özür diliyor. Kitabevinin yetkilileri yanıma gelip, bana burada hiç böyle ırkçı bir olayla karşılaşmadıklarını, ne diyeceklerini bilemediklerini, polise haber verdiklerini, adamın plakasını da aldıklarını söylüyorlar, biri su getiriyor, bana uzatıyor, binlerce kez özür diliyorlar mağazalarında böyle bir olay vuku buldu diye.

İnsanlar dağılıyor, ben sakinleşiyorum, domuz s.i.ktirip gidiyor, mağaza yetkilileri işine dönüyor, komşum ve oğluyla kitabevinden çıkıyoruz...Ama ırkçılık bir yerlerde hala kol geziyor.

"Nereden geldiysen oraya git, bu ülkeden git!" fenomeni benim de başıma geliyor. Hem de Amerika'nın en çok İranlı, Asyalı, Ortadoğulu, Meksikalı azınlıklarını barındıran bölgelerinden birinde başıma geliyor bu. Sokağa çıktığınızda kendinizi dünya şehrinde sandığınız bir şehirde başıma geliyor...

Sınırlar, ırkçılık, vizeler, ayrımcılık kalksın artık! Yok olsun!

Bunlar gibi diğer videoları seyretmek için buraya tıklayın.

Daha bitmedi!

2010-12-09T09:30:00.000-08:00

Bu sabah kahvaltımı yaparken (Dante okulda bu arada tabi) keyifle çayımı yudumlar, Türk gazetelerini okuyup keyifle küfürler sallarken, bir önceki Laktivist yazıma bir yorum düştü. Daha önce gelen yorumlar zaten güzeldi de, bu çayımı biraz daha keyifle höpürdetmeme neden oldu. Bahar adlı bir okuyucudan gelen yorumu kopyalıyorum aşağıya. Laktivist yazımda bahsettiğim seksi emzirme iç çamaşırlarınızı ve bluzlarınızı (aa daha ısmarlamadınız mı?) giyip arkanıza yaslanın, ayaklarınızı uzatın, keyifle çayınızı höpürdeterek okuyun.

"Yeni bir arastirmaya gore emzirmek, annenin ileride romatizmal artit hastaligina yakalanma riskini dusuruyor. Kadinlarda cok sik gorulen bir hastalik.

Ilginc olan emzirme suresinin etkisi: 13 ay ve daha  fazla emzirenler en dusuk riskte. Bunu 12 aya kadar emzirenler takip  ediyor. En riskli grup hic emzirmeyenler. 

Yani ilk kez, bir yildan  fazla emzirme konusunda anneye fayda oldugunu gosteren bir arastirmaya  rastladim. Bunun sebebi faydasi olmadigindan degil, bu konuda arastirma  yapilmadigindan. Sagolsunlar, 13 ay ve daha fazla seklinde bir grup  eklemisler data toplamislar. Daha cok arastirma yapilsa kimbilir neler  cikar, 1 yil ustu, 2 yil ustu falan seklinde. Ornegin gogus kanserini de  onleyici etkisi oldugunu biliyoruz, ama suresi uzerine ciddi bir  arastirma yok, eminim etkiliyordur. 

Orijinal bilimsel makalenin ozeti asagidaki linkte:

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18477739

Diger bilinen, bilimsel olarak ispatlanmis faydalar:

Emzirmek  bebeklerde su riskleri dusuruyor: otitis media orta kulak iltihabi,  gastroenterit sindirim yolu enfeksiyonu, soguk alginligi, ani bebek  olumu sendromu (sudden infant death syndrome), nekrotizan enterokolit  (NEK), obezite, yuksek tansiyon.

Emzirmek annelerde su riskleri dusuruyor: meme ve yumurtalik kanseri, tip-II diyabet, postpartum depresyonu.

Hem cocuga hem anneye (hem topluma!) uzun donemli psikolojik faydalardan bahsetmiyorum bile tabii. "

diyor Bahar, ne güzel diyor...çayları biten? yeniden demledim bak!

Kendi halinde bir Laktivist

2010-12-04T01:02:00.000-08:00

Grand Rapids Press File Photo: Sarah Scott-Brandt participates in the "Nurse -In" protest at Calder Plaza in 2005.

Emzirme konusunda bir daha bu bloga yazı yazacağım aklıma bile gelmezdi. Artık gına gelmedi mi size de? Bana geleyazdı!

Ama iflah olmaz, ıslah olmaz, ikna olmaz, kendi halinde bir laktivistim ben.

Bu kadar doğal birşeyin savunulacak bir duruma düşmesi ne acı! Adına yazılar yazılması, anneleri ikna etmek için araştırmaların ortaya konması, batı kültürlerinin halklarının gözünün ve ruhunun emziren kadın görmeye alışması için protestolar düzenlenmesi, hükümetlerin yasa çıkarması için, mama üretimine el atmalarına ikna etmek için annelerin cebelleşmesi...

American Academy of Pediatrics diyor ki:
"Breastfeeding should be continued for at least the first year of life and beyond for as long as mutually desired by mother and child. There is no upper limit to the duration of breastfeeding and no evidence of psychologic or developmental harm from breastfeeding into the third year of life or longer.” (AAP 2005)

(Türkçesi: Emzirme en azından yaşamın ilk 1 senesinde ve daha sonrasında da anne ve bebek karşılıklı istediği sürece devam etmeli. Emzirmenin süresi için herhangi bir üst limiti olmadığı gibi, yaşamın ilk 3 senesinde yada daha uzun süre emzirmenin çocuğun psikolojisine yada gelişimine bir zararı olduğuna dair hiçbir kanıt yoktur.)

Dünya Sağlık Örgütü (WHO) 2 yıl ve daha uzun emzirmeyi tavsiye ediyor. Ne diyor?;
"Breastfeeding also benefits mothers. It reduces risks of breast and ovarian cancer later in life, helps women return to their pre-pregnancy weight faster, and lowers rates of obesity."

(Türkçesi: Emzirmenin annelere de faydası var. İlerleyen yaşlarda kaşılaşılabilecek göğüs ve rahim kanseri riskini azaltıyor, annelerin hamilelik öncesi kilolarına daha hızlı dönmelerine yardımcı oluyor ve obezite oranlarını düşürüyor.)

La Leche League (LLLI) ise;
"All the benefits of human milk—including nutritional and health—continue for as long as your baby receives your milk. The longer the baby receives human milk, the greater are the benefits"

(Türkçesi: İnsan sütünün tüm faydaları -besin değeri ve sağlığa katkıları dahil- bebeğiniz sütünüzü emmeye devam ettiği sürece devam eder. Bebek ne kadar uzun süre insan sütü alırsa faydası da o kadar büyük olur)

The book Breastfeeding: Biocultural Perspectives kitabında;
“A Time to Wean: The Hominid Blueprint for a Natural Age of Weaning in Modern Human Populations.” adında bir bölüm var.
Ödüllü bir antropolog, profesör, kızını 4 yaşına kadar emziren bir anne olan Katherine A. Dettwyler, Ph.D. yazmış. O bölümde, insanlar da dahil olmak üzere çeşitli primatları karşılaştıran Dr. Dettwyer, insanlar için biyolojik ölçünün ne olduğunun yanıtını veriyor. Karşılaştırma sonucunda, günümüz boyutlarında, gelişiminde ve ömründe bir insan için emme süresi 2 buçuk ile 7 yaş arasında. Buna göre, 4 yaşında hala emen bir çocuk "dana kadar" değil, aksine, biyolojik olarak gayet doğal hatta normal.

Sadece beden sağlığı mı? Çocuğun ruhunun da gıdası anne memesi. Bu konuda yapılan ve sonuçları ortada olan bir sürü bilimsel araştırma var. Bırakın "cinsel sorunları"!!! 2-3 yaşında, henüz cinsiyetinin bile farkında olmayan minnacık varlıklardan bahsediyoruz.

3 yıl emzirmiş, herhangi bir hareket ve reformun içinde artık yer almayan, kendi halinde bir laktivist olarak kafayı bozup, hatta kıçımı kırıp daha fazla anneye ulaşmak için, bu yaştan sonra laktivist bir hemşire yada laktivist bir çocuk doktoru yada laktivist bir pedagog olasım var.

Not:
Bu arada, isteyene buradan gayet seksi emzirme sütyenleri ve kıyafetleri gönderebilirim. Nasıl ama? Nefis di mi? Yeter ki tek derdiniz bu olsun!

Alp için

2010-12-01T23:10:00.000-08:00

Yavrunuz için kan yada ilik arayışı içinde olduğunuzu düşünün bir an. Kendinizi bu ebeveynlerin yerine koyun. Zaman akıyor, yavrunuz eriyor. İhtiyacınız olan ilik yada kanı bulmak için elinizden gelen herşeyi yaparak, on kaplan gücünde bir anne yada baba olmaz mısınız? Olursunuz, hepimiz oluruz...

6 yaşındaki ALP DOĞAN, 2 senedir lösemi tedavisi görüyor. Facebook'ta fotoğraflarını gördüm. O kadar tatlı ki! Bir fotoğrafta yerde yoga yapıyor, ikinci fotoğrafta hastane yatağında, kolunda serumla objektife gülümsüyor. Annesi Facebook'ta çağrı yapmış, gerekli iliğin 1 ay içinde bulunması gerekiyormuş.

Haydi herkes kış uykusuna girmeden bir silkinsin, kendini başkalarının yerine koysun ve harekete geçsin.

Annesi Havva Aslan Doğan Facebook'taki duyurusunda şöyle diyor:

"Alp'in yaşamak için yardımınıza ihtiyacı var.

6 yaşındaki oğlum Alp Doğan, 2 yıldan beri lösemi hastalığı ile mücadele ediyor. İstanbul'da tedavi gördüğü lösemi hastalığının tekrar etmesi nedeniyle kemik iliği nakli olması amacıyla Almanya'ya getirdik. İlik nakli olması onun yaşamak için tek şansı, ancak yapılan uluslararası kemik iliği arama çalışmalarında şu ana kadar olumlu sonuç alınamadı. Engeç Ocak 2011 de (yaklaşık 1 ayımız var) ilik nakli olması gerekiyor. Uyumlu ilik bulunma şansı etnik kökene çok bağlı ve maalesef kayıtlı Türk donor sayısı çok az.

Türk olmak Alp'in şansızlığı değil, şansı olmalı.

Şu anda Almanya kemik iliği bankası DKMS yardımıyla Almanya'da yaşayan Türk'lere yönelik , Alp için kampanya başlatılıyor. Sizden ricam bu mesajı Almanya'da yaşayan (veya Almanya'da yaşayan birilerini tanıyan) herkese yollamanız. Almanya'daki kampanyalara katılmak için birden fazla yöntem var. Aşağıdaki yöntemlerden hangisi size uyarsa onu uygulayabilirsiniz. Unutmayın yaptıracağınız test ile sadece Alp'e değil, Alp gibi ilik nakli bekleyen binlerce çocuk yada yetişkine de umut olmuş olacaksınız.

Havva Doğan (Annesi)
Almanya Cep No: +49(0) 170 6369996

NOT: Türkiye'de benzer kampanya yapmak çok daha sıkıntılı ama uğraşıyoruz. Birkaç gün içinde başarırsak onu da ayrıca duyuracağım.

Almanya için Kampanya seçenekleri :
1- Aşağıdaki DKMS linkinden test kiti sipariş edip, yine aynı sitede açıklanan yöntemle donor olarak kayıt olmak,
https://www.dkms.de/index.php?id=456&no_cache=1&L=2

2- Almanya'da şu anda aktif olarak yürütülen başka (yine bir Türk çocuk için: Kayra) ilik test organizasyonlarına katılmak. Bu organizasyonların tarih ve yer bilgilerini aşağıdaki linkte bulabilirsiniz.
http://www.dkms.de/no_cache/spender/veranstaltungskalender/index.html?tx_sfcalendar_pi1%5Bmonth%5D=12&tx_sfcalendar_pi1%5Byear%5D=2010&cHash=ff812bea55

3- Alp'in adına Berlin'de düzenlenecek olan ilik test organizasyonuna katılmak. (Bu organizasyon henüz hazırlık aşamasında olduğu için yer ve tarih bilgisi belirlenir belirlenmez, internet ve basın yoluyla duyurulacak.)"

ecliptic

2010-11-30T23:57:00.000-08:00

Bugün, hastalıklardan dolayı 1 ay ara verdiğim fitnısıma başladım yine. Çatalından vurmak istediklerimi bile özlemişim.
Amma velakin, şu Ağustos'ta çektiğim fotoğraftan azıcık daha bir göbek bağlamışım, ama Mayıs'takine geri dönmemişim, "elliptical'ı telaffuz etmeyi bile unutmuşum, uzak kalmışım, "ecliptic" falan dedim, ağzım yakışmadı, durup düşünmek zorunda kaldım...neyse başladı gene günlük rutin!

Daha çok yolumuz var!

2010-11-25T00:08:00.000-08:00

Türkiye'de yaşayan kadınların %42'si şiddet mağduruymuş ve %48'i bunu kimseye söylemiyormuş. Araştırmanın ayrıntılarını buradan okuyabilirsiniz.

Eh, geçmiş Kurban Bayramınız kutlu olsun...

Gitmesek de görmesek de

2010-11-24T01:14:00.000-08:00

Okulda öğretilen coğrafya derslerinden ibarettir Iğdır. Aklıma kazınmış. İklimi ılıman, pamuk falan da yetişiyor, öğretmen anlatırken pencereden dışarı dalmış hayal ediyorum nasıl bir yerdir acaba diye.
Gidip görmek nasip olur mu bilmem, pek çoğunuz için de durum aynı biliyorum. Ama şimdi, göndereceğiniz kitap, kıyafet ve oyuncak, siz gitmeseniz, görmeseniz de, oraya ulaşabilir.
Iğdır Fatih İlköğretim Okulu Müdürü Yakup Anuk acil çağrı yapmış:
Güncelleme yapmam gerek: (20 Aralık 2010)
Yakup Bey MEB'de 5 yıllık rotasyonunu tamamladığı için şu an Iğdır Haydar Aliyev Fen Lisesi'ne atanmış)

Çocuklarınızın artık okumadığı kitaplara, oynamadığı oyuncaklara, giymediği, küçülen kıyafetlere talip olmuşlar.
İyi durumdaki kitap, kıyafet, oyuncak göndermek, yada bu okuldaki öğrencilere burs vermek isteyenleriniz varsa, kargo bilgileri ve burs bilgileri için (gözünüz korkmasın, ayda 50-100 YTL bile bir çocuğun işine nasıl yarar kimbilir, ayda o kadar parayı nelere vermiyoruz ki!) okul müdürü Hüseyin Bey ile 0476 224 12 06 no'lu telefondan iletişime geçebilirler.
Okulun adresi ise;

Fatih İlköğretim Okulu
Valilik Caddesi
461. sokak No:2 Iğdır

Atıştırmalıklar

2010-11-11T00:20:00.000-08:00

Preschool öğretmeni, okula atıştırmalık ne koysam diye kara kara düşünen annelere fikir vermek için bir liste göndermiş. Listedeki atıştırmalıklar aynen şöyle:

Taze meyve ve sebze:

Havuç
Yeşil yada kırmızı dolamlık biber
Bezelye taneleri
Brokoli
Kereviz sapı
Salatalık
Karnıbahar
Kiraz domates
Salata
Elma dilimleri
Portakal dilimleri
Ananas
Muz
Kiwi
Üzüm
Çilek
Kuru meyve

Nasıl ama? kulağa çok hoş geliyor değil mi? Sanki ideal sağlık dergisinden fırlamış öneriler. Gönüllü olarak okulda kaldığım günlerde hiç görmedim çocukların çantalarından sebze çıktığını. Meyve gördüm neyse ki.

Bir de bu sebze ve meyve listesinin yanında "snack foods" diye de bir liste koymuş öğretmen:

String cheese
Kraker ve peynir
yumuşak pretzel ve hardal
Patlamış mısır
Fırınlanmış tortilla chips ve salsa yada kuru fasulye ezmesi
Çubuk kraker
Katı yumurta
Bagel üstüne krem peynir
Cottage cheese (çökelek yada lor peyniri gibi ama tatlımsak bir peynir)
elma püresi
pirinç patlağı
tortilla dürüm içine hindi eti
elma dilimleri ve peynir
yarım sandöviç

Kulağıma hoş gelmesinin yanında, patlamış mısır ve çubuk krakere besin değeri olmadığı için kafayı takmış durumdayım. Listedeki diğer yiyecekler ideal.

Peki ama bunları getiren var mı okula?

Dante de dahil, çoğunun beslenme çantasından minik paketli bisküviler çıkıyor. Yada meyveli yoğurt, Nesquik falan gibi glikoz fıçıcıkları çıkıyor. Dante ağzına layık bir atıştırmalık olmadı mı bir iki ısırıktan sonra çantaya geri koyuyor. İnatla kurallarımdan ödün vermemeye çalışsam da, arkadaşları oturup atıştırırken, Dante'nin melül melül bakmasına gönlüm el vermiyor. O yüzden bir paket bisküvi (neyse ki burada az şekerli, organik, glutensiz, onsuz, bunsuz, sağlıklı sayılabilecek paketlenmiş çocuk gıdaları mevcut, ben de en gıdalısını alıyorum ne yapayım!) genellikle koyuyorum. Onlardan koymadığım günlerde, yaptığım kurabiye/muffin, üzüm, kuru üzüm, elma, muz, string cheese (dil peyniri yada örgü peynir gibi) falan koyuyorum. Tatlı birşey koyuyorsam, yanına mutlaka dengeleyen başka birşey koyuyorum. Muffin ve havuç mesela. Haftada 2 gün ve 3 buçukar saat gidiyor zaten. Kahvaltısını güzel yaptığı için aç kalsa da birşey olmaz o kadarcık süre için ama illa birşey koyulacak işte.

Aklıma başka atıştırmalıklar da geliyor;

Zeytin ezmeli yada tahin pekmezli ekmek, poğaça, börek, pankek, ev yapımı simit (burada başka şansım yok, var Türk marketinde donmuş simit ama pastane simidi gibi hiç hazetmem öyle simit)...gece gece bu kadar geldi aklıma.

Niye yazıyorum bunları?!
Öğretmenin gönderdiği bu kağıt bir süre sonra kaybolacak evde biliyorum. Bilgisayara aktardım zaten de. Neyse, hem bloga aktarıp paylaşmış oldum, hem fikir almak, hem de fikir vermek istedim.

Peki sizler neler koyuyorsunuz çocuklarınızın beslenme çantalarına?

Muş, Milas, Samsun'a gidecekler, çıkın dolaplardan!

2010-11-01T23:01:00.000-07:00

Bir öğretmenden daha çağrı geldi...çocukların kıyafete ihtiyacı var. Çocuklarınızın küçülenlerini gönderebileceğiniz bir adres daha var.

Çağrıyı Hülya'nın blogundan okuyabilirsiniz.

Daha önce benim iki ayrı yazıyla duyurduğum diğer yardım çağrılarını da
buradan
ve
şuradan okuyup gardolaplarınızı hafifletebilirsiniz.

Vize kamburuyla doğuyoruz.

2010-10-28T22:08:00.000-07:00

17 yaşımın ortalarındaydım, 18'ime az kalmıştı. Liseyi bitirmişim, üniversitede hiç bana uygun olmayan ama bana yakıştırılan bir bölüme girememişim, gelecek yılı beklerken kös kös oturuyordum evde. Her nasıl karar verdiysem hatırlamıyorum, au pair olmaya karar verdim. Nasıl başvurduğumu şimdi hatırlamıyorum, ama İngiltere'de bir aile talip oldu bana. Bir heyecan bir heyecan, ölecem heyecanımdan. Yazışmalar, formlar, fotoğraflar gelip gidiyor. Aileyle can ciğer oldum. Telefonda çocuklarla konuşuyorum falan, benimsemişiz birbirimizi. Tüm belgelerim hazır. İş, Ankara'ya gidip elçilikte vize mülakatına kalmış. Belirlenen zamanda gittim, camlı bir banko arkasından vize memuruyla mülakattayım, yanında da eğer anlamadığım birşey olursa diye bir tercüman oturuyor. Ben vize memuruyla tercümana ihtiyaç olmadan konuşuyorum falan, ne salağım, halbuki o ülkeye İngilizce öğrenmeye gidiyorum, "anlamıyorum" de ve tercüman kullan değil mi?! Ama 17 yaşımdayım işte, babamın tabiriyle "hey genç". Mülakat bitti, belgeler teslim edildi, hatırlamıyorum, hemen mi karar verildi, ertesi gün mü, tam 20 sene önce, çok bulanık o kısım. Ama beni çağırdıklarında, sadece tercüman kız banko arkasından vize alamadığımı söylüyor, benim başımdan aşağı kaynar sular dökülüyor. Nedenini soruyorum, orasını çok iyi hatırlıyorum, "yeterince İngilizce biliyorsunuz, İngilizce öğrenmenize gerek görülmedi, bir de liseden mezun olmuşsunuz, üniversitede okumuyor ve çalışmıyorsunuz, yani geri dönmenizi gerektirecek bir sebebiniz yok, itirazınız varsa şu belgelerle avukat tutabilirsiniz" gibi birşeyler söylüyor, ben şaşkın ördek gibi, omuzlarım çökmüş, arkama baka baka kapıdan çıkıyorum.
31 yaşıma kadar da yurtdışına gitmek için vize almaktan korktum, aynı deneyimi yaşarım diye, elçilik lafını duyunca mideme sancılar girerdi. Üniversitede okurken, bir ara bir elçilikte çevirmenlik yaparken, iş vizesi almaya gelenlere tercümanlık yaparken bile onların yerine ben heyecanlanırdım. Kimsenin turist olarak ve bir iki iş gezisi dışında pek işinin düşmeyeceği ülkelerden biriydi. Kırk yılda bir vize görüşmeleri olurdu, onda da başvuranın yerine, ben heyecanlanırdım.

Vize alamamanın bende yarattığı travmayı görüyor musunuz?

Neyse ki, ikinci yurtdışı çıkış tecrübem Almanya ile oldu. Yeşil pasaportum vardı, vizesiz 30 gün müydü neydi giriş yapabiliyordum, elimi kolumu sallaya sallaya girmiştim. Sadece havaalanında pasaport vs belgesine bakan memur ne diye geldiğimi sormuştu, ben de "erkek arkadaşımla gezip tozacağım, Xmas'ı burada geçirmeye geldim, bak yemyeşil pasaportum da var, bana gölge etme" dedim, "Hay hay, iyi tatiller" deyip damgayı basmıştı. Ne sevinmiştim!...Sonra Japonya'ya da Türk vatandaşı olarak, 3 aylığına vizesiz girebiliyor olmamız da çok işime yaramıştı. 3 ayda bir Kore'ye (Türklere vize uygulamayan ülkelerden biri) yada Türkiye'ye gidiyor, 1 hafta kalıp geri dönüyordum, artık bunu 3. kez yaptığımda "höst!" dediler ve beni mülakat odasına aldılar Tokyo'da havaalanında. Tammo'yu aradılar falan, o da "nişanlıyız biz, birlikte yaşıyoruz, şurada profesörüm ben, ülkenize hizmet ediyorum, nişanlımı sokmazsanız ben de giderim" demiş, yerlere kadar eğilip özür dilediler, ben de aynen IKEA reklamındaki kadın gibi duruma inanmaz halde sevince gark olup arkama bile bakmadan havaalanından koşar adım çıkmıştım.

Efendim işte bir Türk olarak -her nasıl olduysa artık- adam yerine konduğunuz dünyadaki bir sürü kıydırık ülkeyle, birkaç doğru dürüst ülke ve adam yerine konulmadığınız dünyanın geri kalanında varsa yeşil pasaportunuzla kısa bir süreliğine de olsa fink atabilmeniz dışında Türk olmakla övüneceğiniz bir toprak parçası yok.

Bunları niye yazıyorum ben?

Benim çok sevdiğim bir blog kardeşim var. Ashley diyoruz biz ona. 16 yaşında. Dünya vatandaşı desem yeridir. Macaristan'da bir üniversiteye başvurusu kabul edildi, belgelerini hazırladı, Macaristan Büyükelçiliği'ne vize mülakatına gitti, sudan sebeplerle, hem de çok kaba bir şekilde kapıdan çevrildi. Türk olduğu için yemediği laf kalmadı vize bankosunda. Onu, Türk olduğu için aşağılayan da Macar falan değil, elçilikte çalışan bir Türk.

Olup biten karşısında eli kolu bağlı, ne yapacağını şaşırmış annesi de, kendi blogunda, elçilikte olup biteni ayrıntılarıyla anlatıyor.

Okuyun! Yazın! Kamuoyu yaratın!

Bodrum nireee, Milas nire!

2010-10-16T01:48:00.000-07:00

Sıradan insanların bağış çabaları, kurumların banka hesap numarası açarak bağış beklemesinden daha insancıl geliyor bana.

Sıradan insanların çabalarından biri Melek öğretmeninki. Duyduğuma göre ilgiden çok memnun kalmışlar. Yardımlar yeter de artarsa şayet, çevre ilçelere de göndereceklermiş ellerindekini. Melek öğretmene bir daha selam olsun!

Onlarla ilgili bir önceki yazımı Facebook'ta paylaşanlara nasıl teşekkür etsem azdır. O kadar çok insana ulaşıyor ki bu yolla!

Bu seferki bireysel çaba, Milas'tan. Evet evet, Bodrum'un burnunun dibinden.

Muğla Üniversitesi'nde, yoksul çocuklarla ilgili, sosyoloji yüksek lisans tezi hazırlayan Vuslat Doğan, tez araştırması sırasında karşılaştığı Milas'lı yoksul ilkokul öğrencilerinin halini görüp kolları sıvamış. Facebook'ta "Minik Kardeşlerimize Hep Destek, Tam Destek" adlı grupta yardım çağrısını yazmış. (Facebook'a üyeyseniz, bu grubu arayın, bulun, üye olun. İyi işler yapıyorlar. Orada daha ihtiyacı olan bir sürü okul göreceksiniz.)
Çağrıyı görünce buraya onu da yazmazsam olmaz dedim. Bir tarafta Türkçükü ikoncan çılgınlığı, öbür tarafta, yarım saat uzaklıkta, Milas'ta, defteri kalemi, ayağına giyecek çorabı, doğru dürüst ayakkabısı, kıyafeti olmayan ilkokul öğrencileri. Brezilya gibi anasını satayım, sahilin iki sokak gerisinde garibanlık dizboyu orada da...

Bu arada, Vuslat Doğan ilkokul 4. ve 5. sınıf öğrencilerinden bahsediyor:

"Yardım yapılırsa eğer, bu yardımlar Milas ve Muğla'da benim tez çalışmamda ulaştığım yoksul ailelerin çocuklarına gidecek. Yani hanelere kendim götüreceğim. Yardım geldikten sonra fotoğraflarını seve seve çekerim ve burada yayınlarız da.." diye ekliyor.

Vuslat Doğan'a ulaşmak için;

vuslatdogan@gmail.com

Muş'a kıyafet yardımı için "kombin" olun!

2010-10-12T09:50:00.000-07:00

Birisi yerken birisi bakıyorsa, birisi donanırken birisi dımdızlak ortadaysa, birisinin varken birisinin yoksa, birisi ısınırken birisi üşüyorsa...

Kendini bir halt sanan, ama sefil durumdaki, kör ve sağır bir ülkenin bir köşesinde "kombin" çılgınlığı hakimken, diğer köşesinde lise öğrencisi gençler sert kış şartlarında giyecekleri uygun kıyafet bulamıyor.

Lafı uzatmaya gerek yok. Herşey ortada.

Muş'ta, Melek Karahan adlı bir öğretmenden (her insana nasip olmaz ismi gibi yaşamak) mesaj var hepimize:

3 okulda öğrenim gören 300'e yakın ortaokul ve lise öğrencisi giymediğiniz kışlık kıyafetlerinize talip.

Giymediğiniz, giyilebilir durumdaki kışlık kıyafetlerinizi (kışlık mont, kaban, kazak, sweat shirt, gömlek, pantalon, etek, eldiven, atkı, bere, ayakkabı, bot, çizme-topuksuz tabiki de) koyun kutulara gönderin Melek öğrentmene. O, ihtiyacı olan öğrencilere ulaştıracak.

Muş'ta, kıyafet ihtiyacı olan öğrenciler şu liselerde okuyor ve yaş aralıkları şöyle:

Korkut Çok Programlı Lise - 15-18 yaş erkek öğrenci

Kız Meslek Lisesi - 15-18 yaş kız öğrenci

Bölge Yatılı İlköğretim Okulu - Karma, 7-15 yaş kız ve erkek öğrenci

Baktım, bu Korkut Çok Programlı Lise'de bu sene 12 öğrenci üniversiteye yerleşmiş. 12 senedir sadece 1 öğrenci üniversiteyi kazanabilmiş, ama bu sene atağa geçmişler. Kendim de 2 sene bir ilçe lisesinde okuduğum için çok iyi bilirim, bu büyük bir başarıdır. Bu çocuklara bir omuz da biz verelim, hayatlarını birazcık da olsa kolaylaştıralım.

MELEK KARAHAN öğretmen ile bu konuda iletişime geçmek için:

karahan.melek@hotmail.com

Zevzekleşmeyin, bilinçlenin!

2010-10-09T01:19:00.000-07:00

Meme Kanseri Hakkında Bilinçlendirme Ayı, bu ay.

Facebook'ta gerzek bir oyun dönüyor bu aralar. Facebook mesajının orjinali İngilizce ama, işgüzar Türk hatunlarından biri Türkçe'ye çevireyim demiş, işin içinden çıkamadığı için zaten zevzekçe olan bu oyun, iyice anlamsız bir zincir mesaja dönüşmüş.

Orjinalinde, kadınlar eve girdiklerinde, çantalarını ilk nereye koyduklarını, biraz gizem katarak, sevişmeye de gönderme yapıp, artık çantayı nereye koyuyorlarsa "I like it on the...." (onun üstünde, bunun altında, şunun arkasında... ~~yapmayı~~ severim) cümlesini kullanacaklar ama "it" orada "çanta" olacak, ama aynı zamanda "sevişme" anlamına gelecek ve böylece Facebook listelerindeki erkekler de anlamayacak ya, onlara kafayı yedirtecekler. Kimse onun çanta olduğunu anlamayacak yani.

Türkçe zincir mesajda ise, bu "sevişme" detayını götleri yemediği için atlayan Türk kadını, doğrudan mesela "Yere koyarım", "masaya koyarım" diye yazacak, bizim erkekler de heyecanlanmayı bırakın, andaval gibi mesajlara bakacak, "neyi koyuyonuz masaya?" diye saniyenin üçte biri oranında kafa yorup unutacak.

Ulan madem iffetiniz çeviri yapmanıza engel, kendi dilimizi de doğru dürüst, zekice kıvıramıyorsunuz, kıçınızı kırıp başka şekilde destek verin buna.

İngilizce mesaja da kızgınım! İşimiz gücümüz cinsellik, dana kadar olmuşuz hala aklımız liseli oynaşlarında, bu işin ustası olmuşuz hala utanmalar, ayıpsamalar, çekinmeler, yoksaymalar. Büyüyün artık be! Alın o çantalarınızı başka bir tarafınıza koyun. Erkekleri de bu işin dışında tutun ki, kocalarınız, oğullarınız, sevgilileriniz bilinçlenmesin, andaval andaval baksınlar. Büyümeyelim, çoğalmayalım, bilinçlenmeyelim değil mi? iyiydik böyle?!!!

Yok ben oyununuza çomak sokmak isterim ama! İlla Facebook mu? alın size Facebook'tan örnekler;

Mesela, buna tıklayıp üye olabilirsiniz,
Yada, buna tıklayıp, Pazar Pazar evde siftikleneceğinize, 10 Ekim'de 1:30 ve 5:30 arasında, alın yedeğinize çoluğunuzu çocuğunuzu, kocanızı, oğlunuzu, sevgilinizi, erkek arkadaşlarınızı, Ortaköy Meydanı ve Beşiktaş Meydanı arasında yapılacak olan AvonMeme Kanseri Mücadele Yürüyüşü'ne katılın. Yürüyüş sonunda Candan Erçetin konser verecekmiş.

Yada buna tıklayın, bilinçlenin.
Yada buna tıklayın, öğrenin.

Okuyun gari

2010-09-29T22:38:00.000-07:00

Ekim ayı sayısında yazmadım, ama ben yokum diye okumamazlık etmeyin sakın, haftaya hepinizi sözlü yapçam...Sular kesikti, elektrikler kesikti anlamam ben...Evet tüm konulardan sorumlusunuz.
imza: Sıfırcı örtmen Açalya.

by DanteKorelHeeren

2010-09-23T15:05:00.000-07:00

Dante'nin websitesi tam gaz gidiyor.

Aramızda geçen konuşmalar ve dahası, kendi çektiği fotoğraflar da eklenince benim çok hoşuma gitti. Bilgisayarda, onun çektiği fotoğraflardan oluşan albümde o kadar çok fotoğraf var ki, aramızda geçen her duruma uygun bir kare bulmak mümkün. Tamamen ona ait bir websitesine, tamamen onun çektiği fotoğraflar yakışırdı zaten.

Buraya da yazacak şey bulmalı tez elden...

DanteKorelHeeren Grand Opening!

2010-09-21T00:45:00.000-07:00

Dante hakkında buraya nadiren yazmak istiyorum artık. Buraya yazmak yerine, ona bir websitesi açtım. Zaten doğduğunda www.dantekorel.com diye almıştık bir domain, şimdi wordpress'ten bir blog açtım ona. www.dantekorel.com'u da oraya yönelteceğim.

Minnoş minnoş onun ağzından yazmak istemiyorum. Onlardan çok var ve açıkcası bana göre değil öyle yazmak, ne bileyim okurken de kulağımı tırmalıyor. İlk yazısını öyle yazdım gerçi, onun ağzından yazarken sıkıntı bastı, itiraf etmeliyim. Hiç bana göre değil şirinlik.

1 buçuk yıldır kendine ait bir fotoğraf makinesi var, zaman zaman evin içinde, bahçede kendi kendine fotoğraf çekiyor, pozlarına ortam bile hazırladığını görüyorum bazen. O fotoğrafları yayınlayacağım orada, onun gözünden dünya nasıl ona bakacağız.

Konuştuğu 3 dili anlatacağım, yazacağım. Kendi cümleleriyle ama...Öyle çocuğun ağzından değilmiş de, sanki büyük biri söylemiş gibi değiştirerek değil. Olduğu gibi...

Hayatında olan biteni (her haltını değil elbette) yazacağım.

Yazmayı öğrendiğindeyse kendi devam etsin yazmaya...

Buyrun tıklayın, bakın bakalım nasıl olmuş.

DanteKorelHeeren

`Bakan`larınız size iyi bakıyor mu?

2010-09-19T00:53:00.000-07:00

Bir önceki ümitsiz yazımın tuzu biberi eksik kalmış...

Geceleri oturup online gazete okuyorum, ev sessiz olunca güzel okunuyor...Bir taraftan da, koltukta yayılmış bilgisayarının teknik derinliklerine dalmış Tammo'yu ordan çıkarıp, gazetelerde okuduğum Türkiye gidişat haberleriyle silkeliyorum. Adam kulaklarına inanamıyor, acı acı gülüyor, "Artık alıştım sizin garipliklerinize, istikrarsızlıklarınıza" deyip bilgisayarına dalıyor yine. Onun tuzu kuru nasıl olsa...ben kahroluyorum ülkemin haline gece gece, haberlere bakıp bakıp küfürlerim havada uçuşuyor falan filan.

Yine şimdi oturmuş, okuduğum gazetelerde karşıma çıkan her Bakan'ın incisine sinirleniyorum.

İlk okuduğum haber, Halter Dünya Şampiyonu olan Nurcan Taylan'ın üvey evlat muamelesi gördüğüyle ilgili. Dünya ikincisi olan basketbolculara kişi başı 2.1 milyon lira (toplam 28 milyon) verilirken, bu kızımız yasada yazıldığı üzere 414 bin lira ile ödüllendirilecekmiş. Bu kızımızınki Bakanlık bütçesinden, basketbolcularınki Başbakanlık Örtülü Ödenek'ten.

100 metre engelli koşusunda Avrupa Şampiyonu olan Nevin Yanıt ve 5 bin metre şampiyonu Alemitu Bekele ile 10 bin metrenin şampiyonu Elvan Abeylegesse'ye verilen "yasa gereği" miktarlar da, basketbolcularınkinin yanında bayram cep harçlığı gibi kalıyor, eh bir de hala paralarını alamamışlar...

Güreş sporcularından, okuçulardan falan bahseden bile yok...

Spordan Sorumlu Devlet Bakanı Özak basketbolculara verilen prim miktarına gelen eleştirilere kızıp demiş ki;
“Bana göre ne verilirse verilsin azdır. Biz ödül veriyoruz, yönetmeliğe göre çok önemli değil. Ama Türkiye’de ilk defa bir takımımız dünyada ikinci oluyor. Gerçekten son derece büyük bir başarıdır. Bunu gazetelerde tartışmak (az aldı, çok aldı, niye aldı) abesle iştigaldir. 500 altın ödülü zaten yönetmelikte var. Diğer ödülü de Sayın Başbakanımızın talimatıyla biz Spor Toto Teşkilatı’ndan verdik. Maalesef bir kaç kişi çıkabiliyor, ’Efendim burada işte Anayasaya aykırılık var, sosyal adalete aykırılık var...’ Bu arkadaşlar bunun fazlasını hak ettiler. Türk milletini mutlu ettiler. Türkiye’nin tanıtımına katkıda bulundular. O bakımdan bunu konuşmak doğru değil. Aslında bu konuşmalar sporcularımızı ve bizi çok üzüyor. Bunu kapatmak lazım”.

Niye kapansın yahu? Bence konuşulsun...Yukarıdaki sporcular ülke tanıtımına katkıda bulunmadılar mı? Milleti mutlu etmediler mi?

***

Bakan haberlerine devam:

Sırada Tarım Bakanı var;
Tarım Bakanı Mehdi Eker, tüm ısrarlara rağmen sağlıksız ürün piyasaya süren 1171 firmayı ifşa etmemiş.
Türkiye'de denetime giren her 22 firmadan 1 tanesi sağlığa zararlı yiyecek üretiyormuş. E canım verin şunların adını da insanlar almasın, zehirlenmesin değil mi? Nedir bu ketumluk? Niye? Beğenmediğiniz ABD'de, piyasadan geri çekilen ürünler, ürün kodlarına, üreticilerine kadar kabak gibi ifşa edilir, hem de her yerde...Super Size Me, Food Inc. gibi filmlerde koca koca firmaları ifşa etmekten kimse korkmaz, firmaları ve markalarını gözümüzün içine sokarlar, "Almayın, aldıysanız da gidin geri verin, paranızı geri alın!" diye...

Sizin basiretinizi bağlayan, sizi susturan nedir?

***

Sırada Kültür ve Turizm Bakanı Günay var;
Bir bakan, yapılmış bir baraj karşısında eli kolu bağlı, basireti bağlı halde gazetecilere dert yanıyor;
“İçinde bulunduğumuz çaresizliği insanların anlamasını rica ediyorum. Ortada trilyonlara mal olmuş, bitmiş bir baraj var. Çevredeki köy ve kasabaların sulama ihtiyaçları var. Biz burada koruma-kullanma dengesi kullanmaya çalışıyoruz. Allianoi ile ilgili duyarlılığı tüm kalbimle paylaşıyorum ama baraj yapıldıktan sonra bir koruma önlemi alarak birlikte taşımak konusunda yöntem bulmak gerekiyor. İçinde bulduğumuz açmazı, çaresizliği de herkesin anlamasını rica ediyorum.”

Tarkan'la ağız dalaşına giren Çevre Bakanı'nı gazetecilere şikayet ediyor;

“Son zamanlarda Çevre bakanımızın sürece tartışma yaratacak şekilde dahil olması dikkati ve tartışmayı yoğunlaştırdı. Orada bir Roma hamamı var, bir termal var. Ben oraya bir ‘Paşa Ilıcası’ deyip geçmiyorum. Şu anda bir baraj planlaması yapılsa ben orada yapılmasına karşı çıkarım. Ama 1990’yı yıllarda ihale edilmiş, gövdesi yapılmış, her türlü süreci tamamlanmış ve su tutmayı bekleyen bir baraj var. Bölgede tarım yapmak için su bekleyen insanlar var, ne yapacaksınız? Biz devraldığımızda baraj gövdesi bitmiş. Bakanlık olarak şu anda sadece koruma önlemlerini en iyi biçimde nasıl yapabiliriz konusundaki çalışmamız. Yapabileceğimiz bu.”

Bu kadarcık mı? gerçekten yapabileceğiniz bu kadarcık mı?

***

Sırada Çevre Bakanı Eroğlu var;
Allianoi'de olup biteni protesto edenlere destek veren Tarkan ile ağız dalaşına girmiş. ‘Alliaoni’ diye bir antik kent olmadığını belirterek "Tarkan gerçekten bu tür teknik işleri bize bırakırsa memnun oluruz. Ben de baraj yapmayı bırakıp şarkı söylemeye kalkarsam işler çok değişir." demiş.

Yok siz söylemeyin şarkı zaten, aman işinizi yapın, başka birşey istemiyor bu millet sizden.

***

Üzgünüm Tammo! Havada bulut, emekliliğini Türkiye'de geçirmeyi unut...

Sahip çıkamamak...olmak yada "olamamak"

2010-09-17T20:36:00.000-07:00

Allianoi kumlarla dolduruluyormuş. Belediye Başkanı demiş ki "Basit bir dolgu işlemi bu. Eserlerin zarar göreceğini zannetmiyorum".

Ilıcalar antik kenti. Baraj yapılacak üstüne. Şaka gibi.

Biz böyleyiz. Yeniden yazmaya gerek var mı binlerce senelik tarihi eserlerin içine nasıl sıçtığımızı?

Yüzelli senelik binaları tarihi esermiş gibi ges ges gerinerek gösteriyorlar burada, gurur duyuyorlar. Ya Avrupa? Tammo Türkiye'ye geldiğinde dili tutuluyordu ilk defa Ayasofya'yı gördüğünde. Kendi ülkesinde gözleri gibi korudukları 500 senelik kiliselerden 1000 yıl daha eski bir yapının içini gezerken aklını oynatacaktı hayranlıktan, ama aynı zamanda, Kadıköy'de, sahilde, dolmuş duraklarının tam karşısında, ana cadde üzerinde, tam köşede metruk haldeki o güzelim ahşap yalı evinin halini görünce gözlerine inanamamıştı, bu kadar merkezde, bu kadar gözönünde ve bu kadar güzel, muhtemelen sadece 200 senelik bir binanın bu halde tutulmasını aklı almamıştı.

Türkiye'de hep böyle birşeyler geçiştiriliyor, insanların hafızası balık hafızası gibi...Birgün skandal olur, kaos yaşanır, o gece TV'de maç vardır, insanlar coşar, unutur. Birgün binlerce yıllık tarihin üzerine kum dökülür, o gece Fatmagül'e nasıl tecavüz edilmiş diye tüm millet ekrana kilitlenir, insanlar coşar, asıl olanı biteni bilmez...uyur, uyudukça uykuları mayalanır.

Doğasına ve tarihi eserine sahip çıkmış devletler/milletler insanına da sahip çıkıyor...
Hiçbirine sahip çıkamayan milletlerden biri de ne yazık ki ama ne yazık ki Türk milletidir.

Bir kez daha yazıklar olsun!

Baki

2010-09-12T13:28:00.000-07:00

Bu götleklik, bu miskinlik, bu istikrarsızlık son 60 yıldır baki bu ülkede, bu sonuç da müstahak bu millete!

Bir günde iki kere sattık bu ülkeyi ABD'ye. Sokaktaki adamdan, ülkeyi temsil eden basketbolcusuna, herkesin üstünde bir miskinlik, bir götleklik, bir istikrarsızlık...

Okullu

2010-09-09T21:04:00.000-07:00

Dante bugün okullu oldu. "Preschool"a başladı. Eylül'den Haziran sonuna kadar. Haftada iki gün, toplam 7 saat.

Okulun ilk günü için bir haftadır hazırlıyorduk onu. Çünkü (fitness'ın çocuk klübünde kaldığı bir defalık yarım saat dışında) annesinin ve babasının bakımı dışında başka birinin bakımı altında ilk defa kalacaktı.

Daha önce iki kere öğretmeniyle ve okuluyla tanışmış olmasına rağmen, ona okulda neler yapacağını, kuralları anlattık. "Orada biz olmayacağız, oyunlar oynayacaksın, çok eğleneceksin, yeni arkadaşların olacak vs." diye hazırladık.

Sabah saati kurduk 6:50'ye. Bu Dante için epey erken bir saat. Normalde 8 gibi uyanır. İlla en az 11 saat uyur yani. Eh bizim için 6:50 demek, daha kargalar ıkınıyor demek. Ama zıp diye uyandı Dante, neşe içinde "Ben okula gitçem" diyerek. Kahvaltısını güzelce yaptı, çantalarıyla fotoğraflar çektirdi. Sonra, bisikletini hazırlayan babasını seyrederek kakasını da yaptı, rahatladık. Babasıyla vedalaşıp neşeyle arabaya bindi. Okul, arabayla 4 dk uzaklıkta. Okulun biraz ilerisine parkettim ki, 100 metre de olsa, okula yürüyerek gitme geleneğini hiç olmazsa azıcık yaşayalım diye. Giderken, ona tekrar hatırlattım "okula seninle birlikte gireceğim, ama birbirimize "kuzum" yapacağız (onun sarılma için kullandığı kelime bu), sonra ben gideceğim, öğretmeninle ve arkadaşlarınla oyunlar oynayacaksın, çok eğleneceksin, sonra eve gitme zamanı olunca ben geleceğim, öğretmene "bye bye" diyeceğiz ve ikimiz parka gideceğiz, sonra öğlen yemeğine pizza ve dondurma yemeye" diye gaz vererek bitirdim. Öğretmenin daha önceden uyardığı üzere, vedayı kısa ve öz tuttum. Sırnaşmaya, öpüşüp koklaşmaya, durumu dramatize etmeye gerek yok zaten. Bunlar vedayı daha da zorlaştırmaktan başka bir işe yaramaz.

Sınıfa girince hemen eline bir çöp kamyonu tutuşturdum, hemen alışması için. Çok işe yaradı bu taktik. Sonra tahta tren raylarını gösterdim, onları biraraya getirip üstüne trenleri koy ve oyna dedim. Sonra hemen, "tamam benim şimdi gitmem gerekiyor, seni çok seviyorum, seni almaya geleceğim. Hadi kuzum yapalım şimdi, sonra bana bye bye yap" dedim. Kalkıp yanıma geldi kollarını açarak. Sarılıştık. Kapıya gidip geri baktığımda, çoktan raylarına dönmüş, başka çocukların yüzlerine doğru eğilip birşeyler söylüyordu.

Kendimi, günlerdir "ben big boy oldum, anne gitçek, ben okulda kalcam" diyen, ama iş başa düşünce salya sümük arkamdan ağlayan bir çocuk fikrine alıştırdığımdan olsa gerek, sınıfın kapısına şaşkın şakın, dönüp dönüp, durup durup, "ha şimdi kapıdan fırlayacak ağlayarak" diye kalbim sıkışarak oradan uzaklaştım.
Ben kreşe, anaokuluna falan gitmedim. Sabahtan akşama kadar sokakta oynardım, ne trafik vardı, ne çocuk kaçıran. Eve sadece susayınca ve acıkınca ayaküstü sanayağlı ekmek yemek için girerdim. Anneme çok bağlıydım. İlkokulun ilk günü annem beni sınıfta bırakıp kapıdan çıktığında, kalbimi mengeneyle sıkıyorlarmış gibi geldi, dün gibi hatırlıyorum o acıyı kalbimde. Düşündükçe hala kalbim sıkışır. Arkamdaki oğlan bağıra bağıra ağlamaya başlayınca, ben de hem kapıya doğru koşup hem de çığlık çığlığa ağlayıp "anneeeee" diye kapıdan dışarı fırladığımı hatırlıyorum. Annem koridorda bekliyormuş, ama yanıma sınıfa gelip oturduğunu hatırlıyorum. O an, kendimi onun rahmindeykenki kadar rahat hissettiğime bahse girerim. Sonraki günler, sınıftayken aniden annemi özleyip öğretmene "ben annemi özledim, eve gitçem" dediğimi hatırlıyorum. Öğretmen de izin verirdi, eve giderdim. Sırf eve gitmek, anneme kavuşmak için okul bahçesinde birbirine taş atan çocukların arasına dalardım, kafama taş gelsin de yarılsın, eve göndersinler beni diye. Bir gün o taşlardan biri denk gelmişti, kanlar içinde, başım sargılı ama mutlu ve huzurlu eve gittiğimi de hatırlıyorum. Başımdakini unutup gülümseyerek eve girdiğimi ve kapıda o halimi gören annemin kriz geçirdiğini de hatırlıyorum. 7 yaşındaydım. Sonrasıdna alıştım tabi ki, hatta hastalıktan gidemediğimde dünyam başıma yıkılırdı. Ne büyük bir travmaymış o ilk gün ki, 38 yaşımda, kendi çocuğumu sınıfta yalnız bıraktığımda aynı travmatik hisleri ben yaşadım onun yerine. Kapıdan fırlayıp çıkacak diye resmen bekledim, umdum.

Ama gayet mutlu geçmiş günü. Günün sonunda öğretmenine sordum "kendini İngilizce ifade etti mi? ağladı mı?" diye. Ağlamamış öyle, eh azıcık ağlamış ama hemen geçmiş. Kendi deyişiyle "susadım ağladım", ama öğretmenine göre "muhtemelen özledi, ağladı". Tüm kurallara uymuş (Alman), çok uyumluymuş, hep meşgul etmiş kendini birşeylerle, herşeyi anlamış, herşeyi İngilizce anlatmaya çalışmış, arkadaşlarıyla bile İngilizce anlaşmış, sınıfta iki tane de, tek kelime bile İngilizce bilmeyen Japon öğrenci varmış ama Dante başka diller konuşan bir öğrenci gibi değilmiş, çok rahat iletişim kurmuş."

Dünyalar benim oldu. Okul sonrası sözler tutuldu. Eve mutlu mesut gelindi, hemen banyoya girildi...

İyi ki Tuğba'cım evine davet etti de, alma saati gelene kadar 3 buçuk saat kahvaltıma ve çayıma doydum. Yoksa ne yapardım ilk gün, tek başıma, ev bomboş...

yapmayıverin

2010-09-06T12:35:00.000-07:00

Bayram mı?! Eksik olsun bu sene!

Yapmayıverin bayram mayram bu sene! gitmeyiverin tatile, tatilinizi yarım bırakıverin, el öpmeyiverin bu sene, yemeyiverin kaymaklı kadayıf...

Nehir'in Cenazesi 08 Eylül Çarşamba günü öğle namazından sonra Bebek Camii'den kaldırılacakmış.

Bayramı yoksayın bu sene...acıyı paylaşmaya gidin, aileye destek olmaya gidin! benim yerime de gidin, asıl şimdi Türkiye'de olmak vardı!

...

2010-09-04T17:17:00.000-07:00

Nehir'im! yavrum...

Çoğalsın böyle insanlar!

2010-08-24T14:39:00.000-07:00

Kimseden çekinmeyen, mıy mıy olmayan, cabbar ama bir o kadar da sağduyulu ve yardımsever, hırsı olmayan, hırsları yüzünden önüne geleni ezip geçmeyen, kadirşinas insanlara çok özel bir sempati duyuyorum ben.

Alın size bunlardan biri:

Aylin Atasağun

Bu yazısını da sonuna kadar okuyun. Başlığı sizi yanıltmasın, sadece o konuda değil yazının geneli.

Neyse, gidip sarılıveresim, içime sokuveresim geldi. Dünyada çoğalsın böyle sağduyulu, kadirşinas, cabbar insanlar lütfen!

Bilime Giriş-2 (Kuyruklu yıldız)

2010-08-20T21:25:00.000-07:00

Bu yazıyı okumadan önce, geçen sene, yani 15 Haziran 2009'da, Dante 25 aylıkken yazdığım "Bilime Giriş-1" adlı yazıya eklediğim 3 adet Dante videosunu seyretmenizi tavsiye ederim ki aşağıda olup biten hakkında fikir versin.

Hava kararmamış daha, Dördün Ay çıkmış parlıyor. Bahçede yemek yiyoruz.

Açalya: "Dante bak ay nasıl parlıyor, Dördün Ay çıkmış"

Dante: (üstüne doktora yaptı ya tabi biliyor, biliyormuş gibi "evet!" demesi meşhurdur) "Evet! Dört Ay!" (Bu arada 13-14 aylık falandı, bilirdi bir güzel Türkçe "Ay" Almanca "Mond" diyerek gösterirdi, aynı anda ikisini birden söylerdi bir de, hani ikimizden birisi anlamaz mazallah diye. 15 aylıkken ilk defa ağzından "anne" çıktığını söylememe gerek var mı?! "anne" demeden önce derdi "ay" "Mond" diye allaaam ya!)

Açalya: "Dördün Ay yavrum"

Dante: "Evet, Güneşten alar ışıkı" (aynen "alar" "alır" değil ama..."ışıkı" ama, "ışığı" falan değil)

Tammo: "Did he just say "Sun" and "light"?" (anlıyor o kadar Türkçe tabi) ("Güneş" ve "ışık" mı dedi şimdi?)

Açalya: (ağzım bir karış açık) "Yes he said that the Moon got its light from the Sun" (Evet, Ay kendi ışığını Güneş'ten alır diyor"

Tammo: (ağzı bir karış açık) "How does he know that?" (Nasıl biliyor bunu?)

Açalya: "I think I told him when he was around 18 months" (gözlerim faltaşı gibi bu arada) (Sanırım 18 aylık falandı, o zaman söylemiştim bunu)

Bu arada Dante salondan oyuncak dürbününü bulup aya bakıyor gibi yapıyor (dürbünü de hep ters tutar, gözün teki de kapalıdır nedense, korsan mısın kardeşim?! daha da korsan morsan ne haberi yok)

Neyse oyuncak dürbünüyle Ay`a bakıp;

"Guck mal! Da ist comet" (Cümleyi comet kelimesine kadar Almanca söylüyor, comet'i İngilizce söylüyor "kamıt" diye İngilizce doğru telaffuz ediyor yalnız!!!) (Bak! Kuyruklu yıldız var orda!"

Tammo: (bu sefer gözleri faltaşı gibi açık) "He just said it in English!!!" (Kuyruklu yıldızı İngilizce söyledi!!!"

Açalya: "I guess! Is it same in German,too?"(Galiba! peki Almanca'da da mı aynı bu kelime?)

Tammo: "Well, kinda! Komet (Eh benziyor, komit diye okunur)

Açalya: "Did you teach that?" (Sen mi öğrettin?)

Tammo: "No! But sometimes we look at his little Astronomy book, but it is in German, even if I taught, then he must have said "Komet"(komit), not "Comet"(kamıt) like in English." (o kitaba 22 aylıktan beri falan bakıyorlar) (Bazen Dante'nin Astronomi kitabına bakıyoruz, ama Almanca o, yani Almanca olarak ordan duymuş öğrenmiş olsa bile, Almanca telaffuzuyla öğrenmiş olması gerek, İngilizce telaffuz ile değil.

Açalya: (Gülerek)"Oh my shit! Tammo! maybe he is a little Jesus or something" (hasstir! Tammo, yoksa buna vahiy falan mı indi? minik İsa falan gibi bir halt olmasın?"

Tammo: "Yeah, sure, I am already his Father!(God)"(Tabi canım, zaten ben de onun babasıyım! (Tanrısıyım) (hani İsa Tanrı'nın oğluymuş da, tanrı da İsa'nın babasıymış)
"Probably he heard it on TV or in one his movies." (Muhtemelen Tv'den yada seyrettiği filmlerden birinden duydu)

Sonuç: Tammo pek yakında, San Diego'daki Palomar Rasathanesi'ne gezi yapmaya karar verdi.

Bir gergedan, bir goril kadar da mı olamadınız?

2010-08-14T23:39:00.000-07:00

Bugünkü Wild Animal Park gezimizden çarpıcı bir bilgi:

Gergedanlar en az 35, en çok 60 yıl yaşıyorlarmış, bebek gergedan hemen büyümek, güçlenmek ve dolayısıyla yok olmamak güdüsüyle, annesinden günde 32 litre süt emiyormuş. Emzirme süresi de 1 yıl kadarmış.

Gorillerin yaşam süresi ise 25-30 yılmış, anne goril yavrusunu genellikle 3 yaşına kadar emziriyormuş.

Yaşam süreleri ile emzirme sürelerini gelin siz oranlayın, modern Homo Sapiens ile karşılaştırın.

Hala bazı websitelerde, orda burda, gruplarda, sosyal ağlarda soruyor modern Homo Sapiens:
- Bebeğimi ne kadar süre emzirmeliyim? (sütü de var yani)
- Ne zaman sütten kesmeliyim? (sütü de var yani)

6 ay emzirmeye programlanmış robot sanki anasını satayım.

Bir gergedan, bir goril kadar olamadı bunlar*, ona yanarım...

*hiç sevmem yazı açıklaması yapmayı ama bebeğini emzirmek isteyip de sağlık nedenleri vs. ile emziremeyenler bu yazıdan alınmasınlar, o yüzden daha önce (sütü de var yani) diye parantez açmıştım...
Sütü olup da 6 ayda zort diye kesmeye çalışanlar rahat rahat üstlerine alınabilir.

Asayiş Berkemal

2010-08-10T23:37:00.000-07:00

Bana dokunmayan yılan bin yaşasın!

Hadi len ordan! yavşak! Sen nasıl başını yastığa rahatça koyacaksın, o yılan birilerine dokunurken! Senin gibiler olduğu için bu yılanlar çoğaldı.

Doğal eleme gibi...Bizim köyde doğa kanunları, doğal olarak bilinir, öğretilmeden..."bu sene filanca hayvan azaldı, filanca çoğaldı" iki şey birbirine bağlıdır, sebeb sonuç ilişkisi işte. Tilkiler azalır, yılanlar çoğalır. Gökte şahin vs. o sene pek uçmamıştır, hemen fareler çoğalır.

Neden mi böyle yazıyorum?

Haklarına sahip çıkmazsan, etrafında dönen pisliğe karşı üç maymunu oynarsan, gelir o pislikler bir gün seni bulur diye yazıyorum! Bunlar seni bulduğunda da ah vah etmeye hakkın olmaz!

Bu genel bir serzenişti. İsteyen üstüne alınır, isteyen doğrular. Attım ben topu, kim tutarsa!

Gelelim detaya;

Burada ve eski websitem acalya.com'da (Japonya'da ve Amerika'ya ilk geldiğim sıralarda yazıyordum orada, kapattım ama hala domain'ine sahibim) yaklaşık 5 senedir yazıyorum. Şimdi biri çıksa-ki herhalde vardır böyle biri-ta bilmem ne senesinde yazdığım bir yazıyı ya tam haliyle yada alıntılarla link mink vermeden kopyalasa, altına imza atsa, nereden duyacağım?

Tammo yetişti imdadıma;
"Yazdığın tüm yazıları txt file olarak bana ver, hemen bir software yazayım, otomatik ve periyodik olarak Google etsin, çıkan sonuçlara bakarsın"

Adamım benim yaaa!

Sanal hırsızlığın haddi hesabı yok.
Benim bildiğim biri var, yerimde duramıyorum, tüylerim diken diken, bildiğim biri, benim bloguma gelip yorumlar bırakıyor, nasıl rahatsızım şu an bilemezsiniz! Bu hırsız, yüzsüzce, 4 ayrı bloga (sadece benim bildiğim) giriyor, çalıyor ve çıkıyor.
Bu kişinin adı bende saklı, şimdilik.

Fevriyim ben, haksızlığa gelemiyorum, üstüne atlamam lazım, parçalamam lazım haksızlığı. Başkalarına yapılan pislikleri kendime yapılmış gibi algılıyorum. Hele blog dünyasındaki böyle bir pisliği hazmetmem mümkün değil. Aynısı benim başıma gelebilir çünkü. Başıma geldiğinde, "e başkalarına olurken sen nerdeydin, hem de haberin varken!" denmesin, kendime de demeyeyim...

Eğer yazacak hayal gücün, yazı becerin, zeka pırıltın ve yazacak kayda değer birşeyin yoksa oturup kıçının üstüne, daha iyi olduğun ne iş varsa onu yapacaksın. İyi yazanlara özenip, hevesin kursağında kalmasın diye kendine bir blog yapacaksan da, yazıların ortaokul birinci sınıf kompozisyon sınavından çıkmış gibi bile olsa KENDİN YAZACAKSIN. Yok öyle yağma! yok öyle hazıra konup bu blog dünyasında kendine yer edinmeye çalışıp insanları kandırmak, söğüşlemek!

İfşa edeceğim zamanı bekliyorum. Sen o zamana kadar blogundan bir yerlere ayrılma emi?! açık kapılardan süzülüp de insanların el emeklerini göz nurlarını çalma, gözümüz üstünde ona göre!

Asayiş Berkemal

"Adam gibi" adam olmak!

2010-08-05T00:07:00.000-07:00

Bugün, Dante'nin "adam gibi" adam olacağının işaretlerini aldım. 20 sene sonrası gözümün önünde canlandı;

Efendim, Dante'yi, 22 aylıktan beri falan, Community Center denen nimetlerin, çocuklar için açtığı aktivite (ulan Hülya, aktivite kelimesini yazarken bile rahatsız oluyorum, aktivite karşıtı o yazından sonra nifak tohumu attın blog dünyasına allahsız!) derslerine götürüyorum. Müzikti, oyundu, el işiydi falan filan. Herneyse, gittiğimiz aktivitelerden birinin bugün son dersiydi. Dante'nin en sevdiği arkadaşlarından biri olan 3 buçuk yaşındaki A. ile, dersin ortalarında, konuyla ilgili yapılan "story time" sırasında halının üstünde yanyana oturuyorlardı. A.'nın yanında 4/5 yaşında bir oğlan ayağıyla A.'nın bacağına vurmaya başladı. Rahatsız olan A., çocuğun ayağını itti. Çocuk hala vurmaya devam edince huzursuzlanan A.'nın halini farkeden ve diğer oğlanın yaptıklarını gören Dante, sanki ikisinin de büyük abisiymiş gibi duruma müdahale etti. A.'nın üzerinden uzanıp oğlanın ayağını sertçe ittirdi. İşaret parmağını oğlana uzatıp "stop it" dedi. Ben gördüklerim ve duyduklarım karşısında ağzım açık bakakalmışken, bir de ne göreyim, Dante, kendilerinden büyük çocuğun onları pek de önemsemediğini görünce, A.'yı hafifçe arkasına almış, diğer çocuğa kolunu doğrultmuş, kaşlarını çatmış, dudaklar büzülmüş, alttan bir bakış fırlatmış, sanki elinde ışın silahı varmış gibi ( wall-e seyretti böyle oldu, kendini o cool görünüşlü "Eve" sanıyor, ben de wall-e`ymişim, ulan zaten oynarken hep en küçük ve eski arabayı bana verir, şimdi de bu!) ciyuuuv ciyuuuvvv diye çocuğu güya korkutuyor.

Ulan sen ne anlarsın silahlardan! silah oyuncağı almadığımız gibi, silahlı bilmem neli oyuncak raflarının yanından sen görmeyesin diye vınlayarak geçtik bu yaşına kadar...wall-e`ye kadar sana içinde şiddet olan, silah olan hiçbirşey seyrettirmedik. Bu "Eve" büyüledi Dante'yi...

Neyse efendim, o ana kadar müdahale etmedim, tabi baktım benimkinin ateşli Türk genleri mazallah sabırlı Alman genlerinin önüne geçiverir diye "şşşşt, yeter artık! öğretmeni dinleyin!" diye hıssssladım! Tabi devasa "Eve"yım ben onun gözünde, anında hizaya girdi.

Şimdi efendim, çocuğa elinde ışın silahı varmış gibi ciyuvvvvlaması şu aşamada zerre kadar umrumda değil. Bu yaşından sonra artık her oğlan çocuğunun geçtiği o genlerinde kodlanmış silah oyunları devresine belki de girmek üzeredir, normal bir süreç diye bakıyorum. Ha ne zaman tutar bir oyuncak ışın silahı türünde birşey alırım bilmiyorum, hazır değilim ama hazırlıklı olmalıyım.

FAKAT, bu tanık olduğum şey bana bambaşka bir şey gösterdi;

Dante, zayıf olanı koruyacak, haksızlığa gelemeyecek, dostunu kollayacak, uğrunda kendini öne atacak...
Genlerinde var!

İşte tam da benim 20 sene sonra görmek istediğim bir insan! Çok mutluyum!

Kızım olursa Kızılcık, oğlum olursa Kornel

2010-08-03T10:50:00.000-07:00

Bir önceki yazımın konusu da, ana fikri de antibiyotik atıklar, antibiyotiğin yarıda kesilmesi gibi antibiyotiğin yan konularıydı. Sadece bir cümlede geçen "cranberry" meyvesi ise tüm yorumların ortak konusu oldu :o)))

Ben de her ne kadar bildiğimi sansam da,"bunu olsa olsa benim köydeki annem bilir" deyip anneme telefon açtım. Şu an köyde tatil yapan ablam ve annemin söylediklerine göre;

Efendim, öncelikle alttaki yorumlarda "annem marmeladını yapar, suyunu yapar kızılcığın" dediğim şey evet kızılcık imiş. Artık ne ...berry olduğunundan emin değilim...Amma velakin, ablam ve annem bende jetonu düşürdü. Benim dediğim kızılcık, hafif ovalimsi ince ve parlak kabuklu, kendisi de yenebilen ve ağaçtan toplanan bir meyve. Evet orası malum, marmeladı yapılıyor ve suyu içiliyor.

HAAAAA bir de ne var, jeton düşürüldü. Bir de efendim kuşburnu var! Hani rose hip denen meyve. Bizim köyde "göt gidiştiren" (yani kibar bir söyleyişlen "popo kaşındıran") derler. Yaban gülü gibidir, çalılıkta olur, yuvarlağı da vardır, ovali de. Kalın kabukludur, tülü tülü çekirdek eşeleği vardır. Yemesi hoş değildir, marmeladı yapılır, çayı demlenir. Annemler çok yapar bunu da. Ben bunu da pek sevmem.

Bu ne idüğü belirsiz cranberry, lingonberry, blueberry familyasıyla yatıp kalkıyorum birkaç gündür. Bir daha çocuk doğurmaya niyetlenirsem, kızım olursa adını Kızılcık koycam, oğlum olursa Kornel koycam (kızılcık, Cornel berry ya hani).

Siz siz olun, tüm sonu tüm berry ile biten meyveleri bol bol tüketin.
Şimdi bu yazıdan da "ikinci çocuğu düşünüyor musun? hamile misin?" yorumları çıkacak gibi görünüyor. Hemen cevabını vereyim: Hayır düşünmüyorum...

Antibiyotik (ne yardan, ne serden)

2010-08-02T16:36:00.000-07:00

Dante'nin idrar testi temiz çıktı. Doktor "İdrar yolu enfeksiyonu diyemem buna, çok başında farketmişsiniz, idrar içinde bakterinin esamesini bulduk, verdiğimiz antibiyotiği kesebilirsiniz" dedi.

Şimdi efendim, idrarındaki bakteri, eğer ben erken farketmeseydim (bakteriyi değil tabi, enfeksiyon belirtilerini) yayılabilirdi. Antibiyotiğe hemen başlatıldığımız için antibiyotik işe yarıyor olabilir şu an. Doktorun dediği gibi 7 günlük antibiyotiği 4. gününde kesersek o az bakteri bile antibiyotiğe dayanıklı hale gelebilir. Bir dahaki sefere daha kuvvetli bir antibiyotiğe bile cevap vermeyebilir vücut bu dayanıklılıktan ötürü.

Daha önce bunları bilmeme rağmen, doktor dedi diye kesmeye niyetlendim ama benim ikilem yaşayıp Google (is your best friend) 'da araştırmaya başladığım sıralarda, Nurturia'da Ycurl arkadaşım "kesme o antibiyotiği Açalya şimdi!" deyince, gaza da gelip kararımı verdim ama yine de Tammo'yu arayıp, ben kesmeyeceğim bunu, sen ne diyorsun? diye sordum. Çocuk onun da çocuğu değil mi? biz her bi boka birlikte karar veririz de söylemesi ayıp...Yukarıdaki gerekçemi söyleyince, "Aynı fikirdeyim, kesmeyelim" dedi. Neyse 3 gün daha devam edeceğiz.

Tammo da, ben de antibiyotiğe anında zıplayan tipler değiliz. Tammo benden daha katı bu konuda. Ama gerektiği yerde mutlaka kullanılmalı bu meret diye de düşünüyoruz.

Bu Amerika'da ilaçları sayıyla veriyorlar, yani özellikle haplar kesinlikle ziyan olmuyor. Amma velakin bu şuruptu, sıvı antibiyotikti (sıvılarından bahsediyorum, hap antibiyotikler de sayıyla veriliyor çünkü, onda sorun yok) falan bu sıvı ilaçlar şişeye ml hesabıyla koyulsa da, doktor mesela 7 yada 10 gün dese de, şişeye 15 günlük konuluyor. İlaç alımı bittiğinde, mutlaka şişenin dibinde sıvı antibiyotik kalıyor.

Tammo uyandırdı beni bu konuda. Her ne kadar daha önce sıvı antibiyotik falan atmışlığım yok ama, bir keresinde böyle şişenin dibinde biraz kalınca, Tammo "bu antibiyotiği doğaya salamayız" deyip ne çöpe attı, ne lavabo deliğinden aşağı döktü. Şişe öylece 1 senedir bekliyor. Araştırdı etti ama bir sonuç alamadı. İnternette, bazı eczanelerin artan antibiyotikleri toplayıp güvenli bir şekilde imha ettiği bilgisine ulaşsak da, buradaki büyük eczaneleri aradığımızda, uzaylıymışız gibi davrandılar.

Tammo'nun gerekçesi şu:
"Bu antibiyotikler doğada, toprağa, okyanusa karışıyor ve hayvanlar, antibiyotiğe dayanıklı hale geliyor, bunları yiyen bizler de dolayısıyla antibiyotiğe dayanıklı hale geliyoruz".

Biz antibiyotiğe devam ediyoruz 3 gün daha. Ek olarak kızılcık suyunu (cranberry juice) da içiyor bol bol. Dante gayet iyi, şu anda wall-e seyrediyor, trans halde. Muhteşem bir film! Obez, durmadan çöp üreten, tembel bir ulusa verip veriştiren nefis mesajları var. Hele en sonunda yazılar geçerken çalan bir şarkı var kiiii, evlere şenlik mesajları var.
Duyduğuma göre Amerika'da pek seveni yok ama müptelası da çok.

Test

2010-07-30T01:21:00.000-07:00

Benden yazı mazı beklemeyin şu sıralar, en azından Pazartesi'ye kadar...

Ağzına sıçtımının sitesinin havuzu başımıza işler açtı, Dante'nin idrar yolları tahriş oldu, bir ihtimal idrar yolları enfeksiyonu oldu. Antibiyotiğe başlatıldı ne olur ne olmaz diye...Pazartesi test sonuçlarını alacağız.

Başlarım Harvey Karp'a daaa, mücadelesine deee...aşılatın, aşılatmayın çocuğunuzu, zira Pazartesi'ye kadar zerre umrumda değilsiniz.

ARTIK KULLANMADIKLARINIZ!!!

2010-07-27T00:58:00.000-07:00

Nalan abla'nın blogunda gördüm bunu. Keşke daha yaygın olsa bu proje. Benim okuyucuma ulaşsın, ordan başkalarına ulaşsın, bunu başka bloglar duyursun, ordan yayılsın diye düşündüm.

Ankara, Çankaya Belediyesi'nin Toplumsal Dayanışma Merkezi diye bir birimi varmış. Linki tıkladığınızda yaptıkları, ettikleri orada, okursunuz.
Nalan ablaya gönderdikleri bir emailde, artık kullanılmayan ikinci el kıyafet, çocuk/bebek kıyafetleri, oyuncaklar, bebek arabası, ev eşyası vs. her türlü kullanmadığınız ama iyi durumda olan şeylerinizi temizliyor, kıyafetse güzelce yıkayıp, katlayıp kutulara koyuyorsunuz ve Toplumsal Dayanışma Merkezi'ni arıyorsunuz. Onlar geliyorlar ve sizden bunları alıp ihtiyacı olanlara ulaştırıyorlar.

Toplumsa Dayanışma Merkezi'nin duyurusu şöyle;

"KULLANMADIĞIMIZ ESKİ EŞYA VE KIYAFETLERİMİZ

Dayanışma Daima Yol Gösterir.
Evlerde çatı araları kalmadı, kullanmadığımız eşyalar ve fazla kıyafetlerimiz gardıroplara ve depolara sığmıyor.
Size fazla gelen eşyalara bir başkasının mutlaka ihtiyacı var. Yardımlarınızın ihtiyaç sahiplerine elden ele ulaşmasını istiyorsanız. Çankaya Belediyesi Toplumsal Dayanışma Merkezi ile iletişime geçebilirsiniz.
Çankaya Belediyesi Toplumsal Dayanışma Merkezi'ne 2.el kıyafetler, yıkanmış, ütülenmiş ve paketlenmiş şekilde teslim edilirse mutlu oluruz.
Çocuk/bebek kıyafetleri ve oyuncakları, bebek arabası v.b lerinin ayrı paketlenmesini öneririz. Eşya ve ikinci el kıyafetlerinizi 1 hafta içerisinde evinizden aracımızla gelip alıyoruz..

(Ankara dışı kıyafet yardımlarını kargoya verebilirsiniz. )

İletişim için:

Alo TODAM: 431 00 79 / 1235

Adres: Mithatpaşa Caddesi No:52 Kızılay-Ankara

Bu mesajı elden ele ulaştırırsanız çoğalırız...

NOT:Çankaya Belediyesi Toplumsal Dayanışma Merkezleri Çankaya'da 20 mahallede yaptığı çalışmalarla Sağlıklı Kentler Birliği tarafından 2010 yılı sosyal sorumluluk alanında en iyi uygulama ödülünü layık görülmüştür.

Tezcan Karakuş Candan, Mimar
Çankaya Belediyesi Kültür ve Sosyal İşler Müdür Yardımcısı, Toplumsal Dayanışma Merkezleri Sorumlusu"

Giriş

2010-07-25T01:10:00.000-07:00

Biraz dinsin istedim Harvey Karp fırtınası.

Katılacağı konferansın duyurusunu yazarken bizde nasıl işe yaradığını kısaca yazmıştım. O konuda Harvey Harp'ın üstüne tanımam!

Toddler (1-3 yaş arası) tantrumları için uyguladığı "toddler-ease" adlı yöntemini anlattığı kitabını okumadım. Zaten artık bizden geçti o dönem. Çok da sancılı geçmedi açıkçası.
Toddler krizlerini, uykusuna zamanında yatırarak, yemeğini zamanında yedirerek, aç veya uykusuzken gerekmedikçe dışarı çıkmayarak, çoğunlukla açlık ve uykusuzluğun sebep olduğu o krizleri kolayca atlattık. 3 sene boyunca emzirerek onu bu tip krizlerin eşiğinden de akıllıca kurtardığımı söyleyebilirim. Şiddetle tavsiye ederim, ilaç gibi!
Harvey Karp'ın toddler-ease yöntemini az buçuk biliyordum, araştırdım, videolarını seyrettim vs. Bizim oğlana uymadı o yöntem zaten, özellikle "repetition" yani "tekrar" bozuk plak yöntemi bana acayip geliyor. Bilmiyorum, belki de Dante hiçbir zaman örneklerde verilen "I want it, I want it now!" "istiyorum, hemen şimdi!" krizlerine hiçbir zaman girmediği, krizlere girip yerlerde tepinen bir çocuk olmadığı içindir. Böyle krizli, zor bir çocuk olsaydı denerdim belki, ama yine de sağduyum "ı ıh" diyor...emziririm daha iyi diye düşündüm hep, saniyesinde işe yaradı.

Herneyseeeee, benim oğlan "preschooler" (3-5 yaş arası) oldu artık. Derdini anlatabilen, bizi anlayan bir çocuk var karşımızda. Ben zaten pek "kitap, yol yöntem annesi" olmadım. Öte yandan, annelerimiz nasıl yaptıysa o doğrudur da demedim, mevlam kayıra da yapmadım. Araştırdım bol bol, hala da öyle, bana uyanları ordan burdan bize uyarladım, maya tuttu.

Sağduyu! ona güvenin, bir disiplin/uyku yöntemi size yanlış geliyorsa, ikileme düşüyorsanız, muhtemelen yanlıştır. Nokta!

Gelelim mi Dr. Harvey Karp'ın bir diğer mesleki mücadelesine? gelelim...Ama 3 koca yazı kardeşim! Tıbbi terimle dolu, herbiri uzun, 3 yazı. Çevirsem mi, yoksa kendi tarz yazımın içine kata kata mı yazsam bilemedim.
Çeviren yerlerim ağrıyor, ama bir taraftan İngilizce'yi bilimsel yazı okuyacak derecede bilmeyenleriniz için çevirmeliyim diyorum. Yazılar "çocukluk aşılarının otizme yol açmadığı, otizme yolaçan nedenlerin çevresel kirlenme, kimyasallar vs. olduğunu" anlatıyor.

Ben yarın (Pazar) oturayım yazmaya başlayayım en iyisi...siz bu arada bebeklerinizin kulağına şşşşşlayın, toddler'larınıza "Evet, biliyorum, istiyorsun, istiyorsun, istiyorsun, istiyorsun..." diye tekrarlayın, o "yeter ulan artık, tamam sustum, yeter ki sus!" deyip susana kadar.

Fildişi kule ve kıçını yırtmak

2010-07-22T11:49:00.000-07:00

Sevdiğim bir arkadaşımla dün emailleşiyoruz, dedi ki "Türkiye'de ne kadar çok malzeme var blogda yazmak için". Haklı!

Önün, arkan, sağın, solun malzeme...

*Yurtdışından blog yazanların yazıları ne kadar steril dikkat ettiniz mi? Türkiye'deki yaşamlara göre fildişi kulesi olan böyle yaşamlardan seslenmek de hiç zevkli değil.

Eskiden, onu yaptık, bunu ettik, şuraya gittik diye bazen yazardım. Tabi kuru kuru değil neyse ki bir tarzım vardı böyle sıkıcı şeyleri yazarken bile. Ama şimdi o kadar yavan geliyor ki...böyle yazanları da okumak hiç zevk vermiyor artık.

Bir önceki yazıma gelen bir yorumla sabahım aydınlandı. Oturdum yazayım dedim, öyle ekrana bakarken, Dante de itfaiyesine dalmışken bir yazı yazarım dedim ama klavyeden bunlar çıktı...

Dr. Harvey KARP bizim İstanbul'daki bilinçli anneleri çok etkilemiş. Bir önceki yazımda bizdeki etkilerini de yazmıştım...Dr. KARP'ın bebek ve çocuk ağlamaları, tantrumları dışında, anlatmaktan kıçını yırttığı bir başka konu pek yakında burada...Birşeyler için kıçını yırtmak konusunda kendimi ona çok yakın buluyorum.

* Yurtdışından yazan Türk blogcuları kastettim, ama yabancı bloglar da buna dahil olsun.

İşe yarayan kitapların yazarı Türkiye'de. Dr. Karp'ı mutlaka dinlemeye gidin!

2010-07-17T00:50:00.000-07:00

Helga'nın hikayelerinden sonra sıra şimdiki zamanlı bir yazıda.

İlk kez, Google Groups'ta, üyesi olduğum Emziren Anneler grubunda haberim oldu bundan. Emzirmeyle ilgili değil. Üyelerden biri, Dr. Harvey Karp'ın Türkiye'de bir konferansa katılacağını müjdeliyordu. İnanamadım, bir daha okudum.

Evet, Dante doğmadan, Tammo ile birlikte okuduğumuz ve (alıp, gözatıp, ortalarında "yok bu bize uymaz" dediğimiz birkaç kitap var) okuduğum(uz) kitaplar arasında işimize yarayan tek kitabın yazarı Dr. Karp İstanbul'daki Acıbadem Hastanesinde "Mutlu Bebekler ve Çocuklar Yetiştirmenin Püf Noktaları" adlı bir konferansa konuk konuşmacı olarak katılıyor.

Okuduğumuz kitabında bahsettiği yöntem, Dante kolik olmasa bile, işimize o kadar yaradı ki, doğduktan sonraki ilk 3 ay bu yöntem bizim kurtarıcımız oldu. Dante'nin sadece rahatlamak ve anne rahmi güvenliği istediği o ağlamalarını anlayabildik ve Dr. Karp'ın yöntemiyle cevap verebildik. Linke tıkladığınızda, sayfanın üst sağ tarafında bir video göreceksiniz, onu seyrettiğinizde ağlayan bebeği nasıl susturduğunu görebilirsiniz. Youtube'da da var daha detaylı videolar ama ne yazık ki seyredilemiyor sanırım hala oralarda.

Emziren anneler grubunda paylaşılmasına rağmen ne yazık ki bloglarda duyurusuna rastlamadım ve çok şaşırdım (anne bebek bloglarını pek takip edemiyorum, o kadar çoklar ki, belki benim görmediğim blogger'lar duyurmuştur).
Sadece Pi-nik Kuş Ayça duyurduğunu gördüm, zaten ona da yazdım, "bunu duyurmayı düşündüğüm bir sırada sen benden önce davrandın, hadi ben de yazayım da fazladan birkaç kişiye daha ulaşır belki" diye. Duyurmaktan ayrıca gurur ve mutluluk duyduğumu belirteyim.

Böyle önemli bir olayı, bu kadar harika bir doktoru Türkiye'de canlı canlı dinlemek fırsatını kaçırmamanızı öneririm. İstanbul'da yaşıyorsanız, bebeğiniz yada küçük çocuklarınız varsa ve bebeğinizi yada çocuğunuzu anneannesine yada teyzesine vs. bırakma şansınız varsa koşa koşa gidin ve can kulağıyla dinleyin. Konferans, Acıbadem Maslak Hastanesi Konferans Salonu'nda saat 12:00`den 14:45`e kadar.

Helga'nın iç savaşı

2010-07-13T00:20:00.000-07:00

Evlerini ilk ziyaret edişimde, duvarda asılı çerçeveye koyulmuş birkaç fotoğraf dikkatimi çekmişti. Fotoğraflardan birinde bir delikanlı ve yanında aileden olduğu belli, farklı yaşlarda kişiler vardı. "Bu kim", "peki bu" falan diye sorarken sıra 17-18 yaşlarındaki o delikanlıya geldi. Helga, çok da üstünde durmayıp "ağabeyim, şu anda hayatta değil" diye geçiştirdi. Tabi yaşlı insanlar, ne bileyim herhalde ölmüştür yaşlılıktan diye düşündüm.

Sonra Tammo'dan öğrendiğime göre, o delikanlı 19 yaşındayken 2. Dünya Savaşı'nda savaş alanında öldürülmüş.
Ruslar mı, Amerikalılar mı, İngilizler mi, kimin attığı kurşun yada bombayla öldüğünü kimse bilmiyor. Savaş işte! Kimvurduya gitmenin en kolay ve en meşru yolu. Cesedinin bulunup bulunmadığı gibi ayrıntıları sormayı bırakın, adını ve yaşını bile sormaya çekindim o gün. Aradan 70 yıl geçmiş olmasına rağmen, bu konuda insan rahatça soru soramıyor. Hele karşınızdaki insan hala anılarını canlı tutuyorsa. Tam 6 sene sonra cesaretimi toplayıp, geçen ayki ziyaretlerinde, konu konuyu açınca biraz olsun birşeyler öğrenebildim bu konuda;

Savaş başladıktan sonra, şehirde yaşamanın iyice zorlaştığı, açlık ve yokluğun da üstüne tuz biber ektiği bir dönemde, o zamanlar henüz çocuk olan Helga ile ailesi, şehirden göçüp küçük bir köye yerleşmişler. Savaş tamamen bitene kadar da orada yaşamışlar.
Ama savaşın tam cıvcıvlı zamanında, gözden uzak bir köyde yaşıyor olsalar da, ailenin erkekleri, ülkenin her sağlıklı ve genç erkeği gibi, savaşa gönderilmekten kaçamamış. Almanya savaştayken, savaşmaya zorlanan erkeklerin hepsi Nazi değildi. O zaman, "Alman olmak" demek, eğer ülkeyi terkedemiyorsan, "Almanya adına savaşmaktan başka çaren yok" demekti. Helga'nın ağabeyine de olan buymuş. Savaşa gönderilmiş, kısa bir süre sonra da ölüm haberi gelmiş. 19 yaşındaymış. Helga ise henüz 13'müş. Ağabeyini o yaşta kaybetmenin acısını ve kızgınlığını hala atabilmiş değil üzerinden. 65 yılı aşkın bir süredir savaşa karşı içindeki kin hala bitmiş değil. Anlattığına göre içindeki öfke ve kin ilk yıllarda, çocukluğunun da etkisiyle Amerikalılaraymış. Abisini onların öldürdüğüne inanmış bir süre. Savaş sonrası açlık, işsizlik kolgezerken Helga ve kardeşleri, çocuk yaştayken, bulundukları bölgeyi kontrolleri altında tutan Amerikalı askerlere gizli yollardan sigara temin ederek karınlarını doyurmuşlar.
Ancak "savaşı kaybetmenin mahcubiyeti ve ağabeyimi öldürenlere duyduğum 13 yaş öfkesi ile bu karın doyurma mecburiyetini hiç de kolay hazmedemedim" diyor Helga. "Sigaraları teslim ettiğim Amerikan askerini, ağabeyimi öldüren asker sanırdım ve öfkeden kızarıp yüzüne bakamazdım" diyor. O günlerden kalan anıları içinde hatırlayıp da bana anlattığı iki anısını "dün gibi" anlatışı gözümün önünden ve kulaklarımdan hiç gitmeyecek.

"Sigaraları sakladığım sepetimle, Amerikan askerlerinin tanklarının arasından geçerken, tankların üstünde oturup muhabbet eden, beni görünce muhabbetlerini kesip bana doğru bakan askerlere gösterebildiğim tek öfke onlara dil çıkarmak olmuştu. Çocuk yaşımla verebildiğim en büyük tepki buydu ve o an beni öldürecekler diye çok korkmuştum, fakat gülümseyip muhabbetlerine geri döndüler" diye anlatıyor Helga. "Dizlerimin o korku ve aynı zamanda da tepki gösterebilmenin verdiği mağrurluk ve sevinçle titrediğini hala hatırlarım" diye de gülerek ekliyor.

Anlattığı ikinci anısı biraz daha buruk.

"Savaş bitmiş ve etraf Amerikalı askerlerle dolmuştu. Sefil durumdaydık, aç uyuduğumuz olurdu. Amerikan askerleri, etrafta herşeyi yapabilecek olmanın zafer sarhoşluğuyla istedikleri eve girip istedikleri şeyi alıp götürüyorlardı. Yağma ediliyorduk. Birgün ablamla evde otururken, kapı çok sert vuruldu, o ses hala kulaklarımda, çocuktuk, o korkuyla kapıyı açtık ve içeri hışımla giren Amerikalı asker bizi öldürecek sandık. Etrafa göz atan asker, odanın ortasındaki radyomuzu gösterip, "bunu istiyorum, bunu kendi ellerinizle ofise getireceksiniz" diye bağırdı. Bir köşeye sinen ablamla ben, kafamızla onayladık, asker de açık kapıdan çıkıp gitti. O gün derhal o radyoyu Amerikan askerlerinin bulunduğu ofise götürdük. Kapı vurulmasını hala sevmem, yüreğim ağzıma gelir." diyor.

Helga ve Werner bize geldiği günün akşamında, odalarına çekilirlerken, Helga Tammo'ya Almanca birşeyler söyledi. Bana İngilizce nasıl açıklayacağını bilememiş Helga, sen daha iyi anlatırsın diye Tammo'ya havale etmiş meğer. Tammo bana dönüp, Helga'nın geceleri bazen uykusunda savaşa dair kabuslar görüp ağlayarak ve çığlık atarak uyandığını, kormamamı, panik yapmamamı, Werner'in onu sakinleştirip tekrar uykuya dalmasını sağladığını, bunun evli oldukları 50 yıldır hayatlarının normal bir parçası olduğunu söyledi. O an bana, bunu anlamamı rica eder şekilde bakan o 80 yaşındaki gözleri hiç unutmayacağım. Bizimle birlikteyken sadece birkaç kere olmuş bu kabuslar. Ben sadece birini duydum. Duyduğumda nasıl içimin burkulduğunu, onun acısını içimde hissedip ağladığımı ona söyleyemedim. Yapabildiğim tek şey, bu güzel iki insana her iyi geceler ve sabah her günaydın deyişimde yerimden fırlayıp sıkı sıkı sarılmak, öpmek oldu. Zaten, her iyi geceler ve günaydın derken bize ellerini uzatıp tokalaşmak istiyorlardı. Tammo tokalaşıyor, bense öne fırlayıp kucaklıyordum onları. Tarihi kucaklar gibi, tarihle barışır gibi...

Not: Bizim tarihimizden iç burkan bir anı mı okumak istediniz şimdi? sizi bu tarafa alayım. O yazı niye mi yazıldı? Bu yazıya yorum yazan, duvarda "paşa torunu" tablosuyla maval okuyan kokoşlar ilham vermişti, diyeyim.

Helga ile Werner

2010-06-30T00:22:00.000-07:00

Böyle bir yazı yazmak için, onları uğurlamadan önce, özellikle Helga'dan izin aldım. Her ne kadar benim yazılarımı bir websitesi aracılığıyla otomatik çevirtip okuyup, bu boktan otomatik çeviriyi anlamaya çalışsalar da, onlara yazımın ana hatlarını anlattım ki, rahatsız olmasınlar.

Annesi, Tammo'yu doğumdan itibaren yalnız büyütmüş. Ayrıntılara girmeye gerek yok. Öyle olması gerekmiş. Hem kirasını ödeyip, hem çocuk bakmak için çok çalışması gerekmiş. Hemşire olarak çalıştığı hastaneye götürmek zorunda kalıyormuş Tammo'yu. Hemşire odasında, bir oyun ve uyku köşesi bile yaratmışlar Tammo'ya. Ancak emeklemeye başlayınca zorlanmaya başlamışlar. Bağlı bulunduğu kiliseye, bakıcı için haber salan Tammo'nun annesi, aynı kiliseye bağlı Helga'yla tanışmış.
Helga, o sıralar 40'lı yaşlarda, 2 çocuk annesi, anne olduktan sonra hemşireliğe ara vermiş bir kadın. Hemen yardım elini uzatmış Tammo'nun annesine. Sadece Tammo'nun yiyecek masrafları dışında hiçbir ücret de talep etmemiş. Zaten bu da, Tammo'nun annesinin kendisini hiç yoktan daha rahat hissetmesi için sembolik bir miktarmış. Yoksa Tammo onların üçüncü çocuğu olmuş hep, aynı yemek masasına oturmuşlar, tatillere birlikte çıkmışlar yıllarca, Helga ve Werner kendi çocuklarından ayrı tutmamışlar ta bugüne kadar. Aile albümlerinin her sayfasında mutlaka Tammo'nun da fotoğrafı var.

Tammo, beni annesiyle tanıştırdığının ertesi günü hemen Helga ve Werner'in evini ziyaret etmiştik. Türkiye'deki aile arası evlilik kutlamamıza onlar da gelmişti. Tammo'yu ABD'de master yaparken, annesiyle beraber ziyaret etmişler, onu tatile çıkarmışlar. Doktorasını alınca yine ziyaret edip birlikte kutlamışlar, tatile çıkmışlar falan filan. Biz Almanya'ya gittiğimizde, Dante 15 aylıktı ve onlara ilk torun heyecanını yaşatmıştı. Şimdi ilk öz torunları da 15 aylık.

Fotoğraftaki sandalyede, son ziyaretimizde 15 aylık Dante. Aynı sandalyede Helga ve Werner'in torunu P. de (15 aylık ) Oradaki tahta at da, Tammo'nun çocukluk atı. (saklamışlar bunca yıl)

Helga 79, Werner 75 yaşında. Werner de Tammo gibi elektrik mühendisi. Emekli. Ama hala, Afrika'nın en ücra köylerine su ve elektrik götürmek için yapılan gönüllü projelerde yer alıyor. Helga da onunla gidip, kaldıkları köydeki derme çatma binada hizmet veren klinikte yaralı çocukların bakımına yardım ediyor. Onların sargılarını değiştiriyor, yaralarını temizliyor, ilaçlarını veriyor, banyo yaptırıyor, onlarla resim yapıyor, oyun oynuyor. Köyün okulundan mezun olan kızların mezuniyet töreninde giyecekleri etekleri dikiyor mesela. Bunları yaparken tatillerinden de geri kalmıyorlar. Safari turuna çıkıyorlar falan...Böyle gönüllü projelerle Afrika'nın birçok yerinde bulunmuşlar.

Gönüllülükleri bununla da sınırlı değil, Almanya'da yaşadıkları şehirde, az gelişmiş ülkelerden gelen yabancı üniversite öğrencilerine de kucak açıyorlar. Onlarla yıllarca haberleşiyorlar, birbirlerine kartlar gönderiyorlar.

Bir sabah kahvaltısında, "Sizin hakkınızda yazacağım, ama aklımda soru işaretleri var. Bu gönüllülük işlerini genelde kiliseniz aracılığıyla yapıyorsunuz, peki amacınız din misyonerliği mi?" diye sorunca, Helga (İngilizce'yi çok iyi konuşuyor) gülerek, gittikleri köylerin uzun yıllardır zaten dinlerini seçmiş olduğunu, Almanya'yla ilgisinin bile olmadığını, Fransa'nın sömürgesinde kalmış ülkeler olduğunu, onlarla ilgisinin sadece bağlı oldukları Metodist kilisesinin böyle gönüllü projelere verdiği katkıyla sınırlı olduğunu söyledi. Oraya gitmelerinde sadece kilise değil, bu proje için biraraya gelen birçok kuruluşun katkısı olduğunu söyledi. Zira uçak biletleri dışındaki tüm masrafları kendilerine aitmiş.
Ben de kahvaltımı hain din misyonerleriyle değil, gönüllü meleklerle yaptığım için mutlu olduğumu söyledim, sevindiler.

Helga'nın İkinci Dünya Savaşı ile olan içsel savaşını yazmak için de izin aldım...ama onu da bir sonraki yazıda yazayım, yoksa çok uzayacak bu yazı.
Okumaktan sıkılmaz benim okuyucum. Siz şimdi Elif'in bu yazısını ve şu yazısını mutlaka okuyun, birkaç gün sonra benim yazıda tekrar görüşürüz.

Emzirin ulayn!

2010-06-25T16:52:00.000-07:00

Tam 3 sene emzirmiş, bu konudaki yazılarımla kiminizi germiş, kiminizi rahatsız etmiş, kiminizi duygulandırmış, kiminizin sempatisini kazanmış, kiminizi hayrete düşürmüş, kiminizi bilgilendirmiş yada uzun süreli emzirme konusunda kiminizin yüreğine su serpmiş bir anne olarak\ bu konuda yazdıklarımı biraraya toplamak istedim.

Yazılarımı okuyup tekrar hafıza yenilemek, gerilmek, rahatlamak, gülmek, duygulanmak yada bilgilenmek isteyenleriniz;

adlı geçmiş yazılarımı okuyabilir.

Düş-ç-üş

2010-06-23T00:01:00.000-07:00

Giden misafirlerimizin yaşam hikayesini yazacak, resimler ve videolar koyacaktım. Planda o vardı ama bu akşam fitnıs sentır'da tepemdeki koca ekranda gördüklerim karşısında burnumdan soluyup fazladan yüz kalori yakınca, bu konuda mutlaka yazmalıyım dedim. Yoksa gece uyuyamayacağım sinirimden. Yok bu sefer çatalından vurasım murasım gelmedi kimseyi...barıştım ben o görüntülerle. Bu başka;

İnsan, "yerli malı yurdun malı,herkes onu kullanmalı" diyen, dünden kalanın atılmadığı ve akşam o bitmeden yeni yemeğe dokunulmayan evlerden, alınan giysinin değerini bilen, ayakkabısını 3 sene giyen müsrifliğe henüz kurban verilmemiş o son kuşaktan geliyorsa, bu konuda hala çok hassas olabiliyor.

Bugün okuduğum yazısında Hülya'ya bıraktığım yorumun sonunda da müsrif bir nesil yetiştiğini, israf ve tutumluluk konusunda daha çok yazı yazılması gerektiğini yazmıştım. O yazı üzerine isabet oldu ekranda gördüklerim.

Efendim, abc kanalı var burda, Lost, Grey's Anatomy, Desperate Housewives falan gibi yüksek rating alan dizilerin ve yine yüksek ratingli yarışma programlarının kanalı...nasıl desem, atv kanalı gibi birşey işte amaaan.
Yayınladığı futbol kupası maçları dışında, dünyadan bihaber bu kanalın bir de yeni yayınlanmaya başlamış bir yarışma programı var. Adı "Downfall". Yarışma Los Angeles'ta, kocaman, çok yüksek bir binanın çatısında yapılıyor. Sahnenin ortasında da "conveyor belt" var. Hani fitness center'larda üzerinde koştuğunuz zımbırtı gibi. (Hayatım fitnıs anasını satayım!)
Yarışmacıya ıvır zıvır sorular soruluyor. Yarışmacının kazanacağı şeyler gösteriliyor. Mesela yepyeni bir otomobil, kocaman bir buzdolabı, 5000 dolar (artıyor bu mebla), salon oturma takımı vs. Yarışmacı soruya yanıt vermeye başladığı an kayış yürümeye başıyor, yarışmacı soruya yanlış cevap verdikçe kayıştaki kazanılacak şeyler de binanın kenarına doğru yürümeye başlıyor. Yarışmacı doğru cevap verdikçe kayış duruyor, tekrar yanlış cevap verdiğinde binanın kenarına kadar geliyor o şeyler ve baaammm! baaaamm! bir bir çatıdan aşağı düşüyorlar ve yerde parçalanıp kullanılmaz hale geliyorlar (bildiğiniz 15 katlı bina işte). Bu arada düşen şeyleri gördükçe daha bir hırsla pedala bastığımı hissettim. Araba, koltuk takımı, buzdolabı, elde dikilmiş fıstık gibi bir giysi takımı, daha neler neler...O kadar şamata gürültü oluyor, alkışlar, çığlıklar vs. Bir de o kadar gurur duyuyorlar ki yaptıklarından, tekrar tekrar, yandan, alttan, üstten yavaşlatılmış halde düşen şeylerin nasıl havada uçtuğu ve yere düşüp tuzla buz oldukları falan gösteriyorlar. Kafayı sıyırırsınız!

Şimdi bilmiyorum Türk TV'lerinde ne haltlar dönüyor, seyretmiyorum Türk televizyonu. Ama benim Türkiye'den ayrıldığım yıllarda zaten bok gibiydi kanalların durumu. Annemlerle, ablamlarla falan konuştuğumda durumun daha da vahimleştiğini duyuyorum. Bu akşam bu büyük kanalda bunu da gördüm ya, artık televizyonun üstüne kusmak istiyorum. Bu ülkedeki israf, hayal sınırlarını zorluyor artık...

Eve hışımla geldim ve yazmalıyım dedim. Önce Abc kanalına bir şikayet mektubu döşedim. Dedim, ulan sizin heberiniz yok mu dünyadan? bu ülkede bir ekonomik kriz yaşandığından, insanların o buzdolabını alabilmek için ne kadar uzun süre çalışmak zorunda olduğundan, o attığınız şeylerin bina tepesinden atılması yerine bağışlanabileceğinden, bu ülkede milyonlarca insanın fakirlik sınırında yaşadığından, binlerce çocuğun paraları yok diye okullarındaki öğlen yemeğinden yiyemediklerinden ve evden de birşey getiremedikleri için aç dolandığından, milyonlarca evsiz olduğundan haberiniz yok mu ulan? diye fırçaladım. Bu konu hakkında da blogumda yazacağım, sizi seyretmeyi protesto ediyorum ve blogumdan da insanları bunu yapmaya çağıracağım diye de gözdağı verdim.

Belki devede sinek, belki okuyup gülüp sittir çekecekler, belki okuyanın yüzü kızaracak ve gözlerinin önünde ta taaaam diye aydınlık bir ufuk açılacak...Her ne halt olacaksa olacak, yeter ki ben bugün için insanlık görevimi yapmış olayım.

Armut dibine düşmüş, haberim yokmuş

2010-06-19T23:34:00.000-07:00

Babalar gününde Alacakaranlık Kuşağı seyredesim var...

OİP tshirtleri ve Nehir, bir de Nurturia "en baba" Fotoğraf Yarışması

2010-05-30T23:50:00.000-07:00

İki şeyin duyurusunu yapacağım ve kaçacağım, zira abbas hergün yolcu burda, bir ordayız, bir burda...Demiştim ya hani misafirlerimiz gelecek 3 haftalığına diye, işte meşgulüm ama nadiren de olsa az ve öz internetteyim bu 3 hafta boyunca.

İlki;

Olmadık İşler Peşinde, OİP, çok güzel bir kampanya başlatmış. OİP, Kutukafa karakterlerinin basılı olduğu tshirtleri, Nehir'e 30 YTL bağış yapan ilk 30 kişiye hediye edecek. Ayrıntıları buradan okuyabilirsiniz. Böyle şeyleri duymak çok mutlu ediyor beni. Herkesin elinden geleni yaptığını görmek çok güzel! Bloglar çok güçlü, bloglar çok etkili. Haydi ilk 30'a girip bu yaz Kutukafalı tshirtlerle dolaşıp Voltran'ı oluşturun.

İkincisi;

Nurturia, Babalar Günü nedeniyle bir yarışma düzenlemiş. Yarışmaya, eşinizin (sadece anneler ve anne adayları katılabiliyormuş) çocuğunuzla birlikte göründüğü "en baba" fotoğrafını yükleyip katılıyorsunuz. Nurturia üyeleri fotoğrafları oyluyor ve en yüksek puanı alan fotoğraf yarışmayı kazanıyor. Yarışmayı kazanan fotoğrafın sahibine ise ödül olarak Nintendo Wii (doğru yazmışımdır umarım, geçenki bir yazımda iPhone yerine iPod yazarak teknoloji ile ilişkimi de deşifre etmiştim, o yüzden yani hehe) hediye edilecekmiş. Katılma şartlarını ve ayrıntılarını buradan okuyabilirsiniz. Ben yarışmaya katılacağım hemen, ya siz?

Dante, Nehir ve simitli doğumgünü kahvaltısı

2010-05-26T00:55:00.000-07:00

3. yaşgünü partisi 3 sebepli oldu bu yıl.

Dante, Nehir ve simitler.

3. yaşgünü 3 aşamalı kutlanacak bu sene. İlki, Nehir ve simitler için bahaneydi.

Türk arkadaşlara simitli bir kahvaltı sözüm vardı uzun zamandır. Simitlerim meşhur, Eskişehir simidi. (Türkiye'de Youtube yasaklıymış hala, ben de Türkiye'de yaşayıp da evde simit yapmak isteyenleriniz çıkabilir -hani ne bileyim, iki adım ötenizden almaya üşenirsiniz- diye bu sitede buldum aynı videoyu) Unutun tüm simit tariflerini, size lazım olan tarif budur. Mayalanması için beklemek bile yok! Hem içine sıvıyağ girmeyen simite ben simit demem! (tecrübeyle sabit, kıçımdan atmıyorum) (Yurtdışında yaşayanlar, bırakın artık pofidik online marketlerin donmuş, yalancı simitlerini)...ben simit "guru"mu buldum!

Ha bir de doğumgünü pastasını bu sene ben yapacağım diye hırs yaptım. Şeker hamurunu sevemedim ben, ota boka şeker hamurlu pasta pusta görmekten de öğyk geldi artık. Güzel birşey değil kandırmayalım kendimizi! moda diye çekilen eziyetten, "içi sizi-dışı sizi-fiyatı-da-cebimi-yakar-acaba-bunun-dışı-da-yenecek-mi-pfff" şeker hamurlu pastadan kurtulmanın zamanı gelmişti. Klubeme Hoşgeldiniz 'de gördüğüm Kudretullah adlı pastanın izini sürdüm, ve şurada ayrıntılı tarif buldum. Aman aman, o nasıl bir isimdir, o nasıl bir lezzettir! nasıl bir hafifliktir, az şekerli ve içindeki 7 yumurtaya rağmen yumurta kokmayan nefis bir pasta yemek istiyorsanız Kudretullah tam size göre!

Bugünkü doğumgünü partisinde Tammo yoktu. O şimdi Atlantik kıyısında bir konferansta. Yarın geliyor, onunla bilahare ailecek bir parti yapacağız zaten. Perşembe günü de, çok sevdiğimiz aile dostlarımız geliyor 3 haftalığına Almanya'dan. Tammo'nun aile dostu, hatta oması ve opası. Annesi çalışırken uzun seneler kendi çocuklarından ayrı tutmayıp ona bakan tontiş, 80 yaşında çift geliyor. Onlar hakkında da yazarım hele bir gelsinler de. İzlanda kaynaklı kül rötarından dolayı 1 ay gecikmeli geliyorlar. Dante'nin doğumgününe denk getirmek de istediler. Şimdiden Dante "büyük oma, büyük opa" diye heyecana kapıldı. En son 15 aylıktı onları gördüğünde.

Efendim bugünkü partiye gelelim, laf uzadı yine...

Herşey çok güzeldi, nefis bir sabah keyfi yaptık. Bu sefer çocuksuz bir parti yaptık. Çocuklara müdahale etmekten doğumgünü partisi yapmak şöyle dursun, iki laf edemeyeceğimiz için bu sefer böyle olsun istedim. Zaten, Dante bu aralar her oyuncağını fena halde sahipleniyor. Hem bana, hem ona, hem diğer çocuklara, hem de diğer çocukların annelerine stres olur diye çocuk mocuk yoktu partide, bir 18 aylık tombiş çokoprensimiz haricinde.

Doğumgünü partisi, iki ayrı şeye bahaneydi...biri simitli kahvaltıya, diğeri Nehir için yardım toplamaya.
Çok güzel bir miktarda yardım topladık, sağolsunlar pamuk ellerini ceplerine attı canım arkadaşlarım.
Nehir'i ve ailesini her zaman aklınızda ve kalbinizde tutun. O ve ailesi, bize daha iyi ve daha güçlü ebeveynler olmamızın yolunu gösterdi. Onları düşünmeden bir gününüzün dahi geçmemesi ümidiyle...

Dante 3 yaşında

2010-05-25T00:01:00.000-07:00

İyi ki yaptık oğlum seni, iyi ki doğurdum.
Hep "cool" ol, ama aynı zamanda hep böyle koca koca kahkahalarla gül emi? İşte o zaman sırtın yere gelmez.

Aradım, istek yaptım kendilerinden, kırmadılar. Lynyrd Skynyrd senin için seve seve söyledi...

kocam bana şiddet uygulasın!

2010-05-21T10:03:00.000-07:00

Yukarıdaki kadın, geçen seneki İran hükümetini protesto eylemlerinde polis tarafından darp edilmiş bir eylemci. Aşağıda bahsettiğim kadın o değildir, sadece yazıya cuk oturan bir fotoğraf olduğu için koydum.

"Bana şiddet uygulayanın 40 yıl kölesi olurum" dese de olurmuş.

Kadının isteği zaten sapıkça ve anormal. Ama ya ona hak verip davayı karara bağlayan mahkemeye ne demeli? bu ülke hepten, toplu halde boku yemiş, boka batmış, bok yoluna gitmiş.
ABD'ye kaçıp burada yaşayan İranlılar'ın kendilerine "Iranian" (İranlı) değil de "Persian" (Persli) dediklerine şaşmamalı.

Bubble içinde yaşamak

2010-05-19T23:53:00.000-07:00

Bu çocuk ne mühendis olacak, ne de aşcı. Olup olacağı, uzun atlama dalında yarışan çiroz bir atlet olacak.
İşi gücü, bir yerden bir yere ne kadar daha uzun atlayabilirim...Her geçen gün daha uzağa atlayıp çenemizi hayretten düşürecek mesafelere atlıyor. Atlamadan önce de neyse ki mutlaka sorar "anne?" diye. Gözümün içine bakıp cevabımı beklerken, bir taraftan da ayakları kaşındığı için yerinde duramaz. Gerekli önlemleri aldıktan sonra "eh atla bari" dediğim anda Dante havadadır...
Böyle atlarken kaza başımıza gelmez de, en olmayacak hareketlerde düşer falan.

Bugün Costco'da (ABD'nin Metro'su gibi birşey işte, herneyse) alışveriş yaparken bu kocaman şişme topu görünce, hani Ice Age'de sincap tam cennetin kapısından girip devasa bir palamut görür ve işte o an bir "holy" müzik yükselir ya, palamut parlar böyle ışıl ışıl, aha aynen öyle oldu bana da!
Şişirmesi meşakkatli ve uzun sürdü, Tammo kol kası yaptı şişirirken ama Dante sevinç çığlıkları attı içinde...

Kazalardan korumak için yastıklı naylonlarla sarmaktan vazgeçtim. Bundan sonra bunun içinde yaşayacak...bir de arka bahçeye çıkaracağız bunu. Orda hayatını idame ettirir artık, çünkü içinden çıkmak istemedi uzun bir süre.

Babies'i seyrettim!

2010-05-16T23:46:00.000-07:00

Dante ile Tammo'yu gezmeye gönderip, geçen seneden beri dörtgözle beklediğim "Babies" i bugün seyrettim sinemada.
3 sene önce benimle aynı zamanlarda doğuran blogcuların çoğunun aklından ikinci çocuk planlarının/düşüncelerinin geçtiği bir dönemde bu filmi seyretmekten çekindiğimi itiraf edeyim. Hani ya filmden ikinci çocuk istiyor olarak çıkarsam diye...Neyse, tükürdüğümü yalamak istemem ama, ikinci çocuk fikri bana ve Tammo'ya uzak. Şimdi, ikinci çocuk, birinci yalnız kalmasın diye gerekli falan diye düşünen bir tomar insan var. Bazen Dante'nin evde çok yalnız olduğunu düşünüyorum, ama sonra bir 3 yıl daha uykusuzluk falan...düşünmek bile istemiyorum. Tam da artık doğduğundan beri ilk defa, tam 40 gündür deliksiz uyurken Dante...Herşey düzene girmişken, hergün mutlaka 1 saat spor yaparken, vücudumu, hamileliğim bittiğinden beri ilk defa ayna karşısında beğenmeye başlamışken...Tammo da "ben, dünya için genetik görevimi yerine getirdim, bu kadarı bana yeter, mutluyum ben böyle" diyor, eh ben de bir 3 yıl daha göze almak istemediğim için sanırım Dante tek çocuk olarak büyüyecek.

Gelelim filme;

Dünyanın 4 noktasından 4 bebek seçilmiş ve 1 yıl boyunca filmleri çekilmiş. Nasıl doğdular, ne yediler, nasıl oynadılar, nasıl bakıldılar, nasıl geliştiler, bu 4 bebeği her biri en sonunda yürüyene kadar karşılaştırmışlar sahne sahne...geri planda harika müzikler, tek tük diyaloglar (o da işte herkes kendi dilinde konuşuyor bebekleriyle ara ara). O kadar doğal, o kadar sevimli bir film ki, ağzım bir karış açık gülümseyerek, bazı sahnelerini gözlerim dolu dolu ama gülümseyerek seyrettim. Kahkaha attığım da oldu, öyle komik sahneleri de var...kendi çocuğunuzu görüyorsunuz o sahnelerde, kendi çocuğunuzun eski videolarını seyreder gibi oluyorsunuz bazen.
Avrupa'dan bebek seçmemiş olmalarına şaşırdım. Ne bileyim, bir Alman yada bir İtalyan bebek falan da seçilebilirdi Avrupa için. Moğol, Japon, Amerikalı ve Namibyalı 4 bebek seçilmiş. Bu 4 değişik kültürde (Japon ile Amerikalı, ve Moğol ile Namibyalı arasında çok benzerlikler var, hatta neredeyse aynı çevrede büyüyorlar gibi) büyüyen o 4 bebeğin görünürde farklı, ama aslında özde aynı şeyleri yaparak büyüdüklerini gösteriyor film.
Bebeğin biri evin kedisiyle oynarken, diğerinin oğlakların arasında, onların üstüne basa basa emeklemesi, birinin gymboree gibi ama daha hippi, entel dantel bir aktivitede (ho yana ho yana! mother nature will take care of us! şarkısı eşliğinde bir sağa bir sola salınırken, diğerinin kesilen bir keçinin derisi yüzülüp iç organları çıkarılmış leğenler yanında bir plastik kapla oynaması, yada bebeklerden birinin bebek arabasındayken doğa niyetine parkta dolaştırılırken, diğerinin bozkırda kendi başına oynaması falan gibi çok çarpıcı tezatlıklarla dolu film.

Mutlaka gidin görün, artık ikinci çocuğu doğurma konusunda benim gibi fazla etkilenmeden mi çıkarsınız, yoksa film çıkışında hemen bebek mi planlarsınız bilemem ama seyretmenizi şiddetle tavsiye ederim.

2010-05-16T00:37:00.000-07:00

Aşağıdaki yazımı yayınladıktan sonra yattım uyudum, ertesi sabah bilgisayarı açınca gördüm ki babam MSN'den bir mesaj atmış. Genelde yazılarımı gece yayınlıyorum, o saatte Türkiye'de sabah oluyor, babam bilgisayarı açınca ilk iş benim blogu okur, sonra gazeteleri...Ben yattıktan sonra atmış mesajı belli:

[05/14/10 11:18:13 ] AnnemBabam : Yazın çok güzel. Geri kafalı değilsin, sadece kıskanmışsın.

Ne diyeyim şimdi ben buna?! Çocuğunu ana babadan başka kim daha iyi tanıyabilir ki? :o)))

Çatalından vurmak istedim!

2010-05-14T00:22:00.000-07:00

Bu ülkede üstsüz denize giremezsiniz, plajda güneşlenemezsiniz. Yasalara güvenip mazallah birisi polis çağıriverir, oracıkta kamu davası açılıp "teşhircilik"ten hüküm giyersiniz. Bazen, Türkiye'ye tatile gitmek isteyen ama Ortadoğu ülkesi diye çekinenler oluyor Amerikalı arkadaşlar arasında. Anlatıyorum onlara Türkiye'yi (yada benim 6 sene önce bıraktığım Türkiye'yi) ballandıra ballandıra. Araya da mutlaka sokuşturuyorum, plajlarda üstsüz bile güneşlenebilirsiniz diye. Ağızları bir karış açılıyor, inanamıyorlar.

Şimdi bilmiyorum plajların durumu nedir de, 2 sene önce gittiğimde, 7 sene öncesine göre üstsüz sayısında ciddi azalma vardı Türkiye plajlarında.

Marifet değil tabi üstsüz güneşlenmek. Ancak tabi ben esneğim o konuda, çıplaklar kampı falan filan, o konuda da bananeciyim. Fakat bu konuda gittikçe katılaştığımı gördüm bugün. Anne olduktan sonra mıdır nedir, anlamadım.

Gittiğim fitness klubünde, hem kadın hem erkek teşhircileri birarada görmekten artık kusmak üzereyim. Burası OC. Bildiğiniz Real OC! fazla bir beklentiniz yok tabi doğallık konusunda. Yapılmamış meme, alınmamış göbek yağı, değilmemiş basen, botokslanmamış bir dudak, porselenlenmemiş, doğal renginde diş bulmak zor. Doğal olarak gideceğin fitness klubü de şişkolarla, benim gibi göbeklilerle falan dolu olacağına, sağın solun dergilerden fırlamış bombalarla, kol kaslarını gösteren heriflerle çevrili oluyor. İnsan komplekse giriyor kardeşim! "Savulun lan! ben buraya doğumdan kalan göbeğimi eritmeye geldim tamam mı?! başlarım sizin bomba gibi memenize, dümdüz göbeğinize, zenci gibi (buralarda zenci menci de yok mesela) götünüze!" diye bağırmak istiyorum!

Bu gece sanırım 40 gün oldu, aralıksız her akşam...Hergün bu bombaları, kas yumrusu herifleri görmeye alıştım, kanıksadım artık. Ama bu gece gördüğüm bir karı yüzünden neredeyse resepsiyona gidip şikayet edecektim "polis çağırın teşhirci var" diye. Ben, giydiğim askılı fitness tshirtünden meme u.çlarım görünmesin diye yara bandı yapıştırırken, karının biri yapılı memeleri içinden fırlayacak gibi bir sporcu sütyeni giymiş, hadi o burda normal zaten de, ulen, şortunun belini, arkadan kıçının çatalı 5 cm görünecek kadar aşağı doğru kıvırmanın alemi ne?! bir de oturmuş, çatal olmuş mu sana 7 cm?! e hiç giymeseydin birşey, çıplak gelseydin! Kardeşim, hatun da nasıl güzel, nasıl bomba gibi, bir gram yağ yok! ben öyle kıç görmedim hayatımda, sanırım o da yapılıydı...Anladık tamam, koruman lazım o güzelliğini de, adabınla koru di mi?! Karının sağındaki, solundaki, önündeki, arkasındaki tüm fitness aletleri, çeneleri düşmüş kadını izleyen çakallarla doluydu. Kadın da bu durumdan hoşnut elbette, çünkü bal gibi teşhirci. Birşey de diyemezsin anasını satayım, Türkiye'de olsa saçını başını yolarsın, adamları da tekme tokat evlerine, karılarının ve çoluk çocuklarının yanına yollarsın. Ama burda bir laf etsen, "sana ne?! manyak mısın?" der kor lafı. Apışıp kalırsın.

Ay aman neyse işte, burnumdan soluya soluya 500 kalori yaktım geldim...fotoğrafını çekemedim ama herhalde tasvirim yetmiştir...Ben çıkarken, kadın o çatalıyla, yerdeki çantasına doğru bile bile eğilmiş, tüm çakalların kafası da o yöne doğru kaymıştı...evde karıları bekler, çocukları 5. uykularında...çok mu geri kafalıyım?!

antaytıld

2010-05-10T09:12:00.000-07:00

Buradan, Facebook'tan ve Nurturia'dan Dante'ye geçmiş olsun dileklerini gönderen, telefonla arayan herkese çok teşekkür ederiz. Dante şimdi çok iyi. Bir iki gün daha gözlemleriz, sonra normale döneriz, ama bu deli dana yüzünden yüreğim ağzımda yaşıyorum ben...şu anda çığlıklar atıp halının üstünde kendi etrafında dönüyor, sonra da kendini yalancıktan yan yan yere atıyor...baloncuklu naylonlar var ya, çıt çıt patlatırsın hani, ondan sarsam her tarafına olur mu acaba?

Bu kadar çok sevenimiz varmış, şimdi sırtımız yere gelmez, artık CHP`nin yeni başkan adayı olmam için bir engel de kalmadı. Blog Ödülleri'ne ailenizin en kibar blogu olarak, çoluğunuzun çocuğunuzun selameti için, sizin hatırınıza aday olmadım, ama politikaya girsem bana oy verirsiniz size güveniyorum...

En kötü Anneler Günü hediyesi!

2010-05-08T22:44:00.000-07:00

Oğlum bana en kötü Anneler Günü hediyesini verdi bugün;

Kaydı ve kafasının arkasının üstüne düşüp neredeyse betonu kırdı, o sesi hayatım boyunca unutmam mümkün değil...

Hediyesi de, kafasının arkasında koca bir şiş! bana birkaç gün rahat yüzü yok, kendisi gayet iyi, fakat gözlemdeyiz.

Anneler Günü hepiniz için harika geçsin, kutlu olsun.

Hala okumadıysanız, bir önceki yazımı okuyun ve harekete geçin!

Tüm anneler! Birleşin!

2010-05-03T22:51:00.000-07:00

Kocalarınıza bu Anneler Günü'nde değişik bir hediye almak istediğinizi söyleyin. Söyleyin, iki gün sonra sineklenecek çiçeğe para vermesinler.

Nöroblastom hastası güzeller güzeli minik Nehir'i artık tanımayan var mı? Blog dünyasının en cesur miniği o!

Bu küçük canavar bu kanseri yendi, ancak illet bu sefer beyninde yeniden nüksetti. Annesi, Zeynep, hastalığın başladığı andan itibaren blog tutmakta. Biz tuzu kuru anneler, çocuklarımız hakkında onu yedi, bunu yaptı, şuraya gittik, şunu gördük diye blog tutarken, bu cesur ve koca yürekli anne, çocuğunun hastalığını, tedavi sürecini, refakatçi sandalyesindeyken aktardı bize gün gün...Ta başından beri izledik, ağladık, destek olduk, sevindik...o hastane odasında onlarla birlikte olduk hep.

Amerika'daki tedavisinden güzel haberlerle döndüler ancak Türkiye'de hastalık tekrar nüksetti. Türkiye'de iki hafta önce ameliyat oldu. Aile yılmıyor, yılmayacak da! Türkiye'de artık yapacak fazla birşey olmadığını kabullenerek, Amerika'da tedaviye tekrar başladılar. Önce ameliyat olacak, hem de yarın! Sonrasında radyoterapi, kemoterapi ve antikor tedavileri...bu savaştan bu küçük cesur yürek galip çıkacak.

Ailenin sigorta şirketi, tedavi yurtdışında oluyor diye buz gibi soğumuş, tedaviyi karşılamıyormuş. Tedavi süreci ve ameliyat için ailenin desteğe ihtiyacı var. Üstelik, Zeynep hiçbir zaman blogunda yardım talep eden yazılar yazmıyor, onun tüm derdi şu an evladı. Para kısmı bir şekilde çözülür diyor. Kendileri karşılayabildikleri kadarını karşılamaya çalışıyorlar ama, iki öğretim görevlisi anne baba nereye kadar bu yüklü masrafı karşılayabilir ki?! Bir anne ve bir babayı düşünebiliyor musunuz, minicik yavruları kanserle savaşıyor, hastane odasında yaşıyorlar, bir de üstüne üstlük durumun para yönünü de düşünmek zorundalar. Onları bu fazladan dertten biraz da olsa kurtaralım! Dertleri yetmiyormuş gibi, bir de kara kara bunu düşünmesinler.

Anneler! babalar! Şu aptal Anneler Günü'nü bu sene anlamlı yapalım hep birlikte. Her sene çiçek almaktan, parfüm almaktan, ne bileyim bluz, kolye, ütü almaktan bıktınız biliyorum. Kocalar da bıktı artık bunlardan. Onlara söyleyin (bu yazıyı okuyan babalar da harekete geçin), bu sene o sıradan hediyelere harcayacakları parayı bağışlasınlar. Sizin adınıza, bir başka anneyi mutlu etsinler.

Haydi pamuk eller cebe! Anneler Günü hediyeniz şimdiye kadarki en anlamlı hediye olacak!
Bağış hakkında detaylı bilgi için, lütfen Nehir'in blogundaki bu sayfayı tıklayınız.